İkinci Nükte: Kur’an-ı Hakîm’deki ⁶⁷، وَالشَّمْسِ وَضُحٰيهَا⁶⁶وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ gibi yeminlerde bulunan mühim bir hikmeti beyan eder.

Üçüncü Nükte: Sûrelerin başındaki ilahî birer şifre olan ‘hurûf-u mukatta’aya dairdir.

Dördüncü Nükte: Kur’an-ı Hakîm’in hakiki tercümesi mümkün olmadığından ve manevî i’cazındaki yüce üslûp tercümeye gelmediğinden, mühim bir beyanla Kur’an’ın üslûbundaki bir i’caz parıltısını gösterir.

Beşinci Nükte: ⁶⁸اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ cümlesinin ifade ettiği mânânın en kısasının bir satır kadar olduğunu ve hakiki tercümesinin mümkün olmadığını anlatır.

Altıncı Nükte:⁶⁹إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ’deki birinci çoğul mânâsını ifade eden “nûn” harfine dair mühim bir sırrı, nurlu bir hal ve hakikatli bir hayal içinde beyan eder.

Yedinci Nükte:⁷⁰اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ۝صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ ayetlerinin mühim ve nuranî sırrının beyanında, bid’atlar çıkarmanın icadının ne kadar çirkin ve zararlı olduğunu gösterir.

Sekizinci Nükte: İslam şeairinin amme hukuku hükmünde olduğuna dair mühim bir sırrı bildirir.

Dokuzuncu Nükte: Şeriata dair meselelerin “taabbüdî” (sırf emrolunduğu için yapılan) ve “mâkulü’l-mana” (hikmeti akılla kavranabilen) diye iki kısım olduğunu; taabbüdî kısmın, hikmet ve maslahatların farklılaşsa da değişmemesinin sırrını beyan eder. Ve ezanın faydasının yalnız bir köy ahalisini namaza davet etmek değil, belki kâinat sarayında mevcudata karşı bütün mahlûklar namına tevhidi ilan etmek olduğunu bildirir.