de küçük bir ölçüde tezahür etmesinin sırrını şirin ve güzel bir temsille anlatır.

İkinci Mesele: Vahdet-i vücud meşrebine dair gayet mühim bir hakikat ve güzel bir izahtır. Vahdet-i vücuddan dem vuran ve onu merak eden, bu İkinci Mesele’yi dikkatle okumalı. Çünkü vahdet-i vücud, kafa karışıklığına yol açmış mühim bir meşrep ve hakikat ehlinin görüş ayrılığına düşmesine sebep olmuş acayip bir yoldur. Bu İkinci Mesele, onun mahiyetini gösterir ve ispat eder ki, o meşrep ehl-i sahvın (ilahî hakikatlere uyanıkken vâkıf olanların) meşrebi değil, hem en yüksek meşrep de değil; ehl-i sahv olan sahabe ve sıddîk zâtların ve varislerinin meşrepleri vahdet-i vücûddan daha yüksek, daha selametli, daha makbuldür.

Üçüncü Meselesi: Kâinatın tılsımının üç mühim muammasından birinin çözülmesine kısaca bir işarettir. O muammalardan birincisi Yirmi Dokuzuncu Söz’de, ikincisi Otuzuncu Söz’de, bu üçüncüsü ise Yirmi Dördüncü Mektup’ta Kur’an-ı Hakîm’in sırrıyla tamamen keşfedilmiş ve o tılsım çözülmüştür.

On Dokuzuncu Mektup

Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) mucizelerine dairdir. Üç yüzden fazla mucizeyi beyan eder. Bu risale, Allah Resûlü’nün (aleyhissalâtü vesselam) mucizelerini anlattığı gibi kendisi de o mucizelerin bir kerametidir ki üç dört yönden harika olmuştur.

Birincisi: Nakil ve rivayet olmakla beraber yüz elli sayfayı²⁶ geçtiği halde kitaplara müracaat edilmeden, ezbere, dağ ve bağ köşelerinde, üç dört günde, her gün iki üç saat çalışmak suretiyle tamamının on iki saatte telif edilmesi harika bir hadisedir; bu risaledeki Peygamber (aleyhissalâtü vesselam) mucizelerinin kerametinin bir parıltısı olmuştur.

İkincisi: Bu risale uzun olmasına rağmen ne yazması usanç verir ne de okundukça tatlılığını kaybeder. Tembel kâtipleri öyle bir şevk ve gayrete getirdi ki, bu sıkıntılı ve usançlı zamanda, bir sene içinde civarımızda yetmişe yakın nüshası yazıldı. Peygamberlik mucizesinin bir kerameti olduğuna dair, bunu bilenlere kanaat verdi.

Üçüncüsü: Acemi ve tevafuktan haberi olmayan kâtiplerin bize