üstündeki tuzlu ve bitişik denizlere.. ve Nil, Dicle, Fırat gibi büyük ırmaklar denilen küçük tatlı denizlerle onların karıştığı büyük tuzlu denizlere kadar mânâlar var. Bunların hepsi murat ve maksat olabilir, bunlar ayetin hakiki ve mecazî mânâlarıdır. İşte aynı şekilde اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ayeti de pek çok hakikati içerir. Varlığın aslını keşf yoluyla gören ve eşyanın içyüzünü bilen zâtlar, keşiflerine göre o hakikatleri ayrı ayrı bildirirler.
Ben de şöyle anlıyorum ki: Göklerde binlerce âlem var. Bir kısım yıldızların her biri bir âlem olabilir. Yerde her varlık cinsi birer âlemdir. Hatta her insan da küçük bir âlemdir. رَبُّ الْعَالَمِينَ ifadesi ise “Her âlem doğrudan doğruya Cenâb-ı Hakk’ın rubûbiyetiyle idare ve terbiye edilir, çekip çevrilir.” demektir.
Üçüncüsü: Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) şöyle buyurmuş:
إِذَا أَرَادَ اللّٰهُ عَزَّ وَجَلَّ بِعَبْدٍ خَيْرًا جَعَلَ فِيهِ ثَلَاثَ خِصَالٍ: فَقَّهَهُ فِي الدِّي نِ وَزَهَّدَهُ فِي الدُّنْيَا وَبَصَّرَهُ عُيُوبَهُ
Kur’an-ı Hakîm’de de Hazreti Yusuf’un (aleyhisselam) şöyle dediği beyan ediliyor:
وَمٓا أُبَرِّئُ نَفْسِيۚ إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ
Evet, nefsini beğenen ve ona güvenen, bedbahttır. Nefsinin ayıbını gören, bahtiyardır. Öyleyse sen bahtiyarsın. Bazen nefs-i emmare ya nefs-i levvâmeye ya da nefs-i mutmainneye döner, fakat silahlarını ve vazifesini vücuttaki sinirlere devreder. Sinir ve damarlar ise o vazifeyi
Dipnotlar
- “Bütün hamdler, övgüler âlemlerin Rabbi Allah’adır.” (Fâtiha sûresi, 1/2)
- “Âlemlerin Rabbi” (A’râf sûresi, 7/54; Şuarâ sûresi, 26/23; Kasas sûresi, 28/30; Mü’min sûresi, 40/64; Fussilet sûresi, 41/9; Tekvir sûresi, 81/29; Hâkka sûresi, 69/4)
- “Allah (celle celâlüh) bir kuluna hayır murat ettiğinde onu üç güzel vasıfla donatır: Dinde derin bilgi sahibi yapar, dünyanın geçici ve faydasız yönlerinden uzak tutar ve ona, kendi kusurlarını görebilme fazileti nasip eder.” (ed-Deylemî, el-Müsned 1/242; İbni Ebî Şeybe, el-Musannef 6/240; İbnü’l-Mübârek, ez-Zühd s. 96)
- “Doğrusu ben nefsimi temize çıkarmam. Nefis daima fenalığı ister, kötülüğe sevkeder.” (Yûsuf sûresi, 12/53)
- Nefs-i emmare: İnsanı daima kötülüğe sevk eden nefis.
- Nefs-i levvâme: İnsan nefsinin ikinci mertebesi. İşlenen günahlardan üzüntü, sevaplardan sevinç duyan nefis.
- Nefs-i mutmainne: Nefsin dördüncü mertebesi. Şüphesiz bir imana ve bunun zevkine eren nefis.