Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
 
Soru: Bir ayeti 
kerime de müminlerin vasfı olarak zikredilen “Müminlere 
karşı zillet, kafirlere karşı izzet” içinde bulunmayı 
izah eder misiniz?
Cevap: Genel 
bir değerlendirme yaparak başlayalım isterseniz; öncelikle 
bir hususun bilinmesi gerekir; Kur’an-ı Kerim ve Sünnet-i 
Sahiha bu türlü ifadeleriyle aslında ideal mü’minin 
vasıflarını söylüyor ve bizler için hedef gösteriyor, 
tabir caizse “Böyle olmalısınız” diyor. Ardından bu 
noktaya ulaşmak için imandan amel-i salihe, ahlak-ı 
hasene ile mütehallık olmaktan nefis ile mücadeleye 
kadar değişik yollar ve yöntemler gösteriyor.
Kur’an ve sünnetin genel anlamda gösterdigi 
bu prensipler tarih içinde değişik İslami ekollerde 
değişik formlar kazanmış. Mesela tarikatlarda bu mesele 
bir mürşidin vesayetinde olmalı denilmiş, mürşid her 
safhada müridine yol göstermiş. Sahabe mesleğini meslek 
edinen topluluklarda ise bu daha değişik formüllerle 
hayata konulmuş. Burada insanın tefekkürü, Allah karşısındaki 
durumu, Allah’ın insan üzerindeki şefkati misali başkalarına 
aynı şekilde muamele etmesi, acizliğini ciddi olarak 
mülahazaya alması, ihtiyaçlarının sonsuzluğu ile fakirliğini 
müşahade etmesi gibi hususlar ön plana çıkmış. Bütün 
bunlarla aslında insanların arzu ettikleri ortak bir 
nokta vardır; izafi ve hakiki anlamda kamil insan olma.
Evet, her bir insan için izafi veya 
hakiki insan-ı kamil olma muhtemel ve mukadderdir. Ama 
günümüz insanına bu pencereden bakıldığında acınılacak 
bir haldedir. Ne tasavvuf terbiyesi, ne de sahabe mesleğinin 
ölçüleri günümüz insanının gündemine bile girmemiştir. 
Ne tefekkür, ne acziyet ve zaafiyet, ne mürşidin vesayetinde 
bulunma.. bunlar bizim hayatımızda yok bugün. Bütün 
bunların olmaması, olmayacak anlamına gelmemeli. İnsan 
ümidini yitirmemeli, inkisara düşmemeli ve her zaman 
kamil insan mertebesine ulaşma azim ve gayreti içinde 
bulunmalıdır.
Yalnız unutulmamalı ki, bu seviyeye 
sabahtan akşama ulaşılamaz. Uzun ince bir yoldur bu. 
Sağlam bir niyetten sonra seçilen yolda sürekli temrinat 
ister. Bir seviyeye ulaştıktan sonra da aynı çizgide 
fasıla vermeden devam ister. “Şu noktaya ulaştım, benim 
işim bitti” diyemez insan, dememeli. Zira bu yolda bugün 
yapılan şey, yarın yapılacak şeyin başlangıcıdır. Öncekiler 
sonrakilerin derinlik kazanmasının hem nedeni hem de 
sonucudur.
Şöyle düşünmeli insan; “Elhamdülillah 
ben şu mevzuda nefsini tezkiye etmemek suretiyle bir 
tezkiye duygusuna ulaştım. Demek ki devamlı öyle yapmam 
lazım. Nefsimi sıfırlamak suretiyle sıfırın kıymetsizliğini 
anladım. Sıfırın kıymetsizliği ise beni sonsuzun kıymetini 
kavrama ufkuna ulaştırdı. Öyleyse ben bu hali, bu bakış 
açısını muhafaza etmeliyim.”
Evet, insan kendini sıfırlamadan sonsuza 
açılamaz. Allah’ın üzerindeki mevhibelerinden herhangi 
birisini nefsine isnad ettiği zaman çok yüksek bir kulenin 
başından çok derin bir kuyuya düşer. Bu düşünce yapısına 
sahip bir insanın terakki etmesi de mümkün değildir. 
Defalarca ifade ettiğimiz gibi insan başını kaldırıp 
İsrafil’in azametli heykelini bile görse kendisini bir 
kuyunun dibinde sukut etmiş olarak görmüyorsa başaşağı 
düşüyor demektir. Bu açından sürekli bir operasyon, 
sürekli bir muameleye- ki ehlullah kulun Allah ile münasebetine 
muamele demişler- ihtiyaç var. 
Mumin’in aziz ve zelil görünmesi gereken yerler vardır. 
Ayet bu hususu genel olarak mü’min ve kafir olarak belirtmiş. 
Mü’minlere karşı zillet ve tevazu, kafirlere karşı izzet 
ve azamet. Buna göre mü’min cephede, düşmanlarına karşı 
aziz görünür. Aziz görünmek mecburiyetindedir. Bu tür 
bir atmosferde aksi bir tutum ve davranış dış çevrelerde 
yenilmiş hissini uyarır. Bu da mü’minin Allaha olan 
nisbetine dokunur. Bir diğer ifadeyle “Allah’ın kulu 
ve kölesiyim” diyen birinin düşmanlara karşı göstereceği 
zillet Efendimiz aleyhissalatu vesselama raci olur. 
Halbuki mü’minin O’na olan intisabı onun başını her 
daim dik tutmasını gerektirir. Dolayısıyla diyalog adına 
girilen süreçte de müslümanlar tavırlarını izzet-i İslamiye’den 
taviz vermeyecek şekilde ayarlama zorundadırlar.
Evet, bizlerin her zaman küfür düşüncesine 
karşı dimdik olmamız lazım. Sırtımızda taşıdığımız müslümanlığımızdan 
utanmamamız lazım. Ne tarz-ı telebbüsümüzden ne selef-i 
salihinin yürüdüğü caddede yürümekten utanmamalıyız.Fakat 
bana öyle geliyor ki bizler daha ziyade mü’minlere karşı 
aziz, kafirlere karşı zelil davranıyoruz. Özellikle 
azıcık okumasını-yazmasını-konuşmasını bilen insanlar 
başkalarına tepeden bakmaya başlıyor. Çok büyük şeyler 
keşfetmiş gibi alemi hor ve hakir görüyorlar. Kendisini 
Gazali’ye, Şah-ı Geylani’ye eşit görmeye başlıyor. Büyük 
insan görmemişliğin getirdiği boşluk bu. İnanıyorum 
onlardan bir kaçını görseydik, Allah’la münasebetlerinde 
nasıl tavır takındıklarına şahit olsaydık utancımızdan 
yerin dibine girerdik.
Diğer taraftan kafir/kafirler karşısında, 
onların gücü karşısında zillet yaşıyoruz. Birer minare 
olmamız gereken yerde kuyu oluyor, kuyu olmamız gereken 
yerde de dimdik minare gibi görünüyoruz. Günümüzde böyle 
bir terslik var; ümidim o ki bu terslik bazı terbiye 
yuvalarının eski dönemde bizlere verdiği terbiyeyi elde 
etmemiz ölçüsünde dengelenecektir.
Üstad’ın Sünûhât’ta verdiği bir ölçü 
var. Buna göre hayat-ı içtimaiyede herkesin görmek ve 
görünmek için bir penceresi vardır. Boyu uzun olanlar 
pencereden görünmek için tekavvüs ederler, boyu kısa 
olanlar da görünmek için tetâvül ederler. Büyük olmanın 
Allah indinde gerçek emaresi yüzü yerde olmaktır. İnsanın 
şekli dahi olsa en büyük anı secdedeki anıdır. Dolayısıyla 
Allah’a en yakın olduğu an da o andır. “Akrabu mâ yekûnü-l 
abdü min Rabbihî fehüve sâcid” buyuruyor Allah Rasûlü; 
öyleyse “fe eksirû fihâ edduâ’.” Ama boşsa bir insan, 
aşağılık duygusuyla, belli komplekslerle hareket ediyorsa, 
kimin ne dediğini bilmiyor, sadece nasara-yensuru demesini 
öğrenmişse o boşluğunu başkalarına çalım çakarak kapatmaya 
çalışır.
Evet, bu bir ölçüdür: kim açıktan 
açığa kendinden, yaptıklarından bahsediyorsa, öksürükleriyle 
kendini duyurmak istiyorsa, çeşitli beklentiler içindeyse, 
alemin kendi başarıları(!) karşısındaki alakasızlığından 
rahatsızlık duyuyorsa o boş bir insandır. Hususiyle 
Allah’la münasebeti açısından kopuğun tekidir.
Soru; Herkes tarafından 
sevilme Cenab-ı Hakk tarafından sevilmenin de işareti 
olabilir mi?
Cevap; İnanmış, 
muhlis müminler tarafından sevilme Allah tarafından 
sevilmenin emaresi sayılabilir. Bunun bir başka anlamı 
“vüdd” vaz’ edilmiş demektir onun için. “İnnellezîne 
âmenû ve amilussâlihâti seyec’alü lehümürrahmânu vüddâ.” 
Ama ehl-i küfür, ehl-i dalalet tarafından beğenilme 
ve sevilmenin hiç bir kıymet-i harbiyesi yoktur. Onlar 
tarafindan sevilme çok defa bizim temelluklarımızdan, 
zilletlerimizden, kendi onur ve izzetimizi ortaya koyamamadan 
ötürü olmuştur. Dolayısıyla onların sevmesi de, alaka 
duyması da, ikramda bulunması da bizim için bir şey 
ifade etmez.
Onun için muhlis müminlerin sevmesine, 
Allah’ın mükerrem ibadının duyduğu alakaya bakmak lazım. 
Fakat burada da çok dikkatli olmalı. Mesela ben kalksam 
desem ki; “Şunca insan beni seviyor, takdir ediyor” 
kendi kendimi aldatmış olurum. Halbuki ben şöyle düşünmeliyim; 
“Bunca halkın şu sevgisi benim için bir istidraçtır. 
Başkalarının sevmesi, takdir etmesi, kabulü, teveccühü, 
elde bir gülde bir etmesi Allah’ın bir mekridir” demeliyim. 
Bunlara “Senestedricuhum min haysü lâ ya’lemûn” ayetinin 
tecellileridir nazarıyla bakmalıyım. Çünkü ben beni 
biliyorum. Kendimi tanımak için başkasının tarifine, 
bakış açısına ihtiyacım yok. 
Fakat ulvi bir gaye uğrunda biraraya gelmiş gönüllüler 
topluluğu için aynı şekilde düşünemem. Onlara Allah 
Rasulü’nün “Benim ümmetim dalalette ittifak etmez” ölçüsü 
içinde bakarım. Milyonlarca insan belli bir noktada 
birleşemez, uzlaşamaz, anlaşamaz, aynı hareket disiplinini 
paylaşamaz ama bunlar paylaşıyorlar öyleyse ilahi bir 
inayet var derim.
</div>

Müminlere Karşı zillet, Kafirlere Karşı İzzet