Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Kalplerin te’lifi Cenab-ı Hakk’ın elindedir. 
 Ama insanların da kendi aralarında birlik 
 ve beraberliği temin etmek için iradelerini kullanmaları 
 gerekmiyor mu? Cenab-ı Hak ehl-i imanın itilâf 
 ve ittifakı için sebepler yaratmış. Üstad’ın 
 ifadesiyle esbab O’nun izzet ve azametine perde olmuş. 
 Bizler şart-ı adi planında o sebepleri 
 yerine getirmekle mükellefiz. Bunları hayata geçirebilirsek 
 Cenab-ı Hakk’ın rızası istikametinde 
 ittihadı, ittifakı aramızda tesis ederiz.
Bizim ittifak ve ittihadımızı gerektiren 
 o kadar çok sebep var ki! Allah’ımız bir, 
 Peygamberimiz bir, dinimiz bir; bir, bir, bir… Bine 
 kadar bir. Bütün bu birler bizim bir ve beraber olmamızı 
 gerektiriyor. Önemli olan insan vicdanının 
 bunu duymasıdır. Zira bu birlerin vicdan tarafından 
 duyulması ve hissedilmesi ölçüsünde birlik ve beraberlik 
 yakalanır.
Öte yandan bizim örfümüz bir, âdetimiz bir, geleneğimiz 
 bir, vatanımız bir, kaderimiz bir; bir, bir… 
 Yüze kadar bir. Bizler acı-tatlı aynı 
 kaderi paylaşmışız yıllarca, 
 asırlarca. Hâlâ paylaşıyoruz. Millî beraberliğimizi 
 temin etmesi gereken faktörler değil mi bütün bunlar?
Hepsinin ötesinde dine, vatana, millete, devlete, 
 kültüre hizmet seferberliğinde felsefe bir, mantık 
 bir, yorum bir, mülahazalar bir, duygular bir, mahkumiyet 
 bir, mağduriyet bir; bir, bir, bir…. Evet, bizler 
 yeni bir ba’sü ba’del mevt döneminin çocuklarıyız. 
 Aramızda tesis edeceğimiz birlik ve beraberlige 
 bu noktadan bakmalıyız.
Bu arada kavlen Rabb’e yönelmeyi ihmal etmemeli ve 
 ellerimizi Rabbimiz’e kaldırarak “Ya Rabbi 
 bizler ittihat istiyoruz!” diye dua dua yalvarmalıyız. 
 Zira inanıyoruz ki ittifakımız adına 
 küre-i arz dolusu altın sarf etsek, O’nun izni 
 olmaksızın kalplerimizi te’lif edemeyiz. İnancımız 
 o ki, kınından çıkmış kılıçları 
 kınına sokturacak olan O’dur. Bize düşen 
 fiilî ve kavlî olarak alelâde sebeplere tevessül etmektir. 
 Aksi takdirde o neticeyi yaratmaz Allah.
Evet, zorlanacağız belki ama insan olmanın 
 hakkını vereceğiz. İrademizi bu 
 istikamette kullanacağız. Herhalde hiç kimse 
 iradesiz bir arada duran bir demet ot veya bir düzine 
 ağaç gibi olmak istemez. İradesinin hakkını 
 veren bir insan olmayı tercih eder. Sürü içinde 
 hayatını sürdüren hayvan olmak da istemez, 
 istememeli bence. Çünkü varlık âleminde irade ve 
 iradeyi kullanma hakkı sadece insana verilmiş. 
 O halde bunun hakkını vermek gerekmez mi?
Bugün bizler Cenab-ı Hakk’ın çok büyük lütuflarına 
 mazharız. Dünya genelinde Allah’ın izni ile 
 gerçekleştirilen faaliyetlere bakın. Başkaları 
 bu işlerin arkasındaki Sahib-i Hakikî’yi göremediklerinden 
 “Nasıl olur böyle büyük bir proje hayata geçirilebilir?” 
 diye şaşkınlıklarını ifade 
 ediyorlar. Halbuki menfi manâda bu kadar olup biten 
 şeylere rağmen mevcut tablo O’nun kudret elini 
 göstermiyor mu? Bu işleri yaptıran Allah’tır. 
 O, isterse azizleri rezil, zelilleri aziz yapar. Öyleyse 
 unutulmaması gereken bir şey vardır; 
 insan odun bile olsa kullanıldığı 
 yer itibarıyla kıymet kazanır.
Bütün sermayemizi bir kırık testi misali 
 o havz-ı kebire atma ve testimizde ne kadar su 
 varsa oraya dökme mecburiyetindeyiz. İnsanlığın 
 İftihar Tablosu “Kardeşlerim!” demişti. 
 O kardeşliğin hatırına “Ya Rabbi! 
 İttifak ve ittihadımız adına elimizden 
 gelen budur; gücümüz, takatimiz bu kadar. Kalplerimizi 
 telif et!” diye dua dua yalvarmalıyız. Sizler 
 dualarınızda: “Allahım kalplerimize 
 ittihat ver!” diye bir vefa eseri olarak bütün 
 arkadaşlarınızı teker teker, isim 
 be isim zikrediyor musunuz? Fahr için değil ama 
 misal teşkil etme adına söyleyeyim, ben zikrediyorum. 
 Dua ederken hayal dünyamda her yeri dolaşıyor, 
 herkesin adlarını teker teker yad ediyor ve 
 bunu yapmamayı kardeşlerime, arkadaşlarıma 
 en büyük vefasızlık sayıyorum.
Evet, çocuğu olmayan çocuğum olsun diye, 
 hastalığı olan hastalıktan kurtulayım 
 diye Cenab-ı Hakk’a hangi heyecan ve ızdırapla 
 yalvarıyorsa aynı heyecan ve aynı ızdırapla; 
 “Allahım! Kardeşlerimizin kalplerini 
 te’lif buyur!” diye yüreğimizi çatlatırcasına 
 yalvarabilmeliyiz. Kaldı ki bu noktada yapılabilecek 
 şeylerin en basitidir dua. Bu fikre iştirak 
 ediliyorsa ve hâlâ dua etme konusunda gevşek davranılıyorsa 
 dilim varmıyor söylemeye ama bu tavır -hâşâ!- 
 Cenab-ı Hakk’ı umursamazlık anlamına 
 gelir. O’nu, O’nun meşiet ve kudretini umarsamama 
 O’na karşı saygısızlık demektir.
Fazla söze hâcet yok. Allah’ın bir insana vereceği 
 en büyük nimetlerden birisi istemeyi vermesidir. O, 
 bir insana istemeyi vermiyorsa, o zaman vermeyecek demektir.
</div>

Kalplerin Te’lifi ve Umursamazlık