Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Hüzün ve Kur’an adeta birbirini tamamlayan iki kelime. 
 Kur’an hüzünle inmiştir. Allah Rasülü (sallallahü 
 aleyhi vesellem) bir hadislerinde buna işaretle 
 buyurur ki; "Kur’an-ı Kerim’in en güzel tilaveti 
 ciddi bir hüzün içinde okunanıdır.” Şahsen 
 ben, ruhsuz Kur’an okumanın insanımızı 
 duygusuz hale getireceğine inanıyorum. Kur’an’ı 
 anlamak, Kur’an ile dirilmek onun özünde derinleşmeye 
 bağlıdır. Kur’an’ın sadece ibare 
 ve lafızları ile ilgilenenler sevap kazansalar 
 bile sevaba açık bir topluluk haline gelemezler. 
 Bir başka tabirle Kur’an’ı muhtevasına 
 uygun şekilde anlayıp hayatlarına hayat 
 kılamazlar. Evet, Kur’an’la münasebetimiz açısından 
 asıl mesele kalb, şuur, irade, idrak ve hislerimizle 
 ona yönelebilmek ve benliğimizin bütün buutlarıyla 
 O’nu duyabilmektir. İşte böyle bir yöneliş 
 ve duyuş sayesinde Allah’ın (c.c.) bize seslendiğini 
 hisseder, suya ve ziyaya ulaşmış rüşeymler 
 gibi birden bire yeşeririz. Okuduğiumuz ayetin 
 her kelimesinde her cümlesinde farklı derinliklere 
 erer, ruhumuzun atlasını temaşâ ettiğimiz 
 aynı anda göklerin haritasını da müşahade 
 etme ufkuna ulaşırız.
Acizane kanaatim Kur’an okuma tam manâsıyla bilinmiyor. 
 Onun için bu meselenin çok ciddi olarak ele alınması 
 gerekir. Çünkü Kur’an’ı kaide ve kurallarına 
 uygun şekilde okuma onu içte duyma, manâ ve muhtevasına 
 vakıf olma, derinliklerine nüfuz edebilme kadar 
 önemlidir.
Elfaz maâninin kalıbıdır (Lafızlar, 
 ibareler manâ ve muhtevanın kalıbıdır). 
 Kalıp bozuk olunca manâ sıkışıp 
 kalıyor ve derinliklerine nüfuz edilemiyor. Mesela, 
 kendi adıma Kur’an dinlerken yanlış okumalar 
 karşısında ruhumda ihtilâç hasıl 
 olduğunu, konsantrasyonumun bozulduğunu, manânın 
 derinliklerine inmekten uzaklaştığımı 
 rahatlıkla söyleyebilirim. Bende böyle olduğu 
 gibi Kur’an’ı tam bir konsantrasyonla duyarak, 
 hissederek dinlemek isteyen herkesin ruhunda da aynı 
 türden ihtilâçların olacağı muhakkaktır.
Evet, Kur’an’ı Allah’ın (c.c.) Cebrail aleyhisselam’a, 
 Cebrail’in İnsanlığın İftihar 
 Tablosu’na veya Efendiler Efendisi’nin sahabeye okuduğu 
 gibi okumak gerek. Cebrail (aleyhisselam) Allah Rasülü 
 (sallallahü aleyhi vesellem) ile, "Kur’an nazil 
 olduğu şekliyle korunuyor mu, doğru eda 
 ediliyor mu?" diye her sene mukabele ediyordu. 
 Bu açıdan hadiseye bakınca mukabeleye "test 
 etme" de diyebiliriz. Bunun bize verdiği ehemmiyetli 
 bir mesaj olsa gerek.
İsterseniz bir benzetme yapalım; namazı 
 duyma, her rüknünü vicdanında hissederek kılma, 
 O’nun huzurunda bulunduğunun şuurunda olma 
 çok önemlidir. Ama bunun yanında namazı namaz 
 yapan rüku, secde, kıraat, kıyam, teşehhüd 
 gibi zahiri erkâna riayet de şarttır. Kur’an’ı 
 tilavet kaidelerine riayet ederek hakkıyla okumayı 
 da namazın zahiri erkanı gibi değerlendirebilirsiniz.
Kur’an’ı doğru okumak için üç şeyin 
 çok önemli olduğunu söyleyebilirim. Birincisi; 
 bir fem-i muhsinin (okuyuşu düzgün bir hoca) rahle-i 
 tedrisine oturma.Yani mutlaka işin uzmanından 
 ders alma. Kur’an okumak sadece harfleri bilmek değildir. 
 Ben kendi kendime Fransızca öğrenmiştim; 
 öğrenmiştim ama nasıl konuşuyordum 
 Allah bilir. Bir ara İngilizce de çalıştım. 
 Bir gün Rahmetli Tuzcu Cahid Bey bana "Hocam! Türkçe 
 gibi İngilizce konuşuyorsun." dedi ve 
 ben o gün İngilizce öğrenmeyi bıraktım. 
 Harf ve kelimeleri aslına uygun şekilde telaffuz 
 ancak işin uzmanının önüne diz çökmekle 
 öğrenilir. İkincisi; talim esnasında 
 doğru telaffuz için insanın kendini zorlaması. 
 Mesela mahâric-i hurufa (harflerin mahreçleri) çalışırken 
 bizim kıraat hocamız kendisini ve bizleri 
 çok zorlardı. Mesela, “Dat” harfini gösterirken 
 parmağını damağına koyardı. 
 Bu ilk bakışta tekellüf gibi görünse bile 
 belli bir müddet sonra alışıyor insan. 
 Ve üçüncüsü, kulak dolgunluğu. Bu da Kur’an’ı 
 tekellüfsüz okuyan hafızları çok dinlemekle 
 olur.
Malesef biz doğru düzgün Kur’an-ı Kerim 
 okumayı unutmuşuz. Hatta İmam Hatip’lerde 
 ve İlahiyatlarda bile bu eğitim insanımıza 
 tam tekmil verilemiyor. Kur’an Kursları ölçüsünde 
 verilemiyor desem kimse bana alınmasın. 
Bu faslı Hafız Münâvi’den nakledilen bir 
 vak’a ile kapatalım : “Bir genç hafızlığını 
 ikmal ederken hemen her gün sabahlara kadar uyumayıp 
 Kur’ân-ı Kerim’i hatmediyor. Ertesi gün de tabii 
 olarak hocasının karşısına 
 rengi solmuş, benzi sararmış olarak çıkıyor. 
 Hem maddî hem de mânevî açıdan kendisine mürşid 
 olabilecek kapasitede olan hocası bu durumun sebebini 
 onun ders arkadaşlarına soruyor. Onlar cevaben: 
 ‘Üstadımız, bu talebeniz hemen her gün sabahlara 
 kadar uyumayıp, Kur’an-ı Kerim’i hatmedip 
 duruyor.’ diyorlar. Üstad, talebesinin Kur’ân-ı 
 Kerim’i böyle okumasını arzu etmediği 
 için bir gün onu karşısına alıyor 
 ve: ‘Evlâdım! Kur’ân indiği gibi okunmalıdır. 
 Bugünden itibaren sen Kur’ân’ı, şu ana kadar 
 okuduğun gibi değil de beni karşında 
 farzederek, dersini bana takrir ediyormuşsun gibi 
 oku.’ tavsiyesinde bulunur. Genç gider, hocasının 
 tavsiyeleri çerçevesinde o gece Kur’ân-ı Kerim’i 
 okur ve sabah hocasının huzuruna geldiğinde, 
 ‘Efendim bu gece ancak Kurân-ı Kerim’i yarısına 
 kadar okuyabildim’ der. Üstad, ‘Pekâlâ, bu gece de Kur’ân- 
 Kerim’i doğrudan doğruya Rasûl-ü Ekrem’in 
 (sallallahu aleyhi vesellem) huzurunda okuyor gibi oku!’ 
 emrini verir. Talebe "Kendisine Kur’ân nazil olan 
 Zât’ın huzurundayım, doğru okumalıyım" 
 düşüncesiyle o gece Kur’an’ı daha dikkatli 
 tilavet eder. Ertesi gün üstadına Kur’ân-ı 
 Kerim’in ancak dörtte birini okuyabildiğini belirtir. 
 Üstadı talebesindeki terakkiyi görünce, bir mürşidin 
 müridinin dersinin arttırması gibi, ‘Bugün 
 o emin melek, Cibril’in Resûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi 
 vesellem)’e tebliğ ettiği anda dinliyor gibi 
 oku!’ der. Talebe ertesi gün: ‘Vallâhi üstadım, 
 bugün ancak bir sûre okuyabildim.’ der. Üstad son adımı 
 atar: ‘Evlâdım! Şimdi de onu, binlerce hicabın 
 verasında bulunan Mevlâ-yı Müteal’in huzurunda 
 okuyor gibi oku! Düşün ki, okuduğunu Allah 
 (c.c.) dinliyor, senin için indirdiği kelamını 
 senin ile mukâbele ediyor.’ Talebesi ertesi gün ağlayarak 
 üstadının karşısına gelir: 
 ‘Üstadım, “Elhamdü lillâhi Rabbi’l-âlemîn. Errahmanirrahim. 
 Mâliki yevmi’d-dîn” dedim. Ama “İyyake na’büdü” 
 demeye bir türlü dilim varmadı. Çünkü “Sadece Sana 
 kulluk yaparım” diyeceğim; diyeceğim 
 ama ben o kadar çok şeye kulluk yapıyorum 
 ve o kadar çok şey karşısında serfürû 
 ediyorum ki, O’nun karşımda hazır ve 
 nazır olduğunu mülahazaya alınca ‘iyyake 
 na’büdü’yü aşamadım.’ der."
Hafız Münâvi, bu gencin fazla yaşamadığını 
 bir-iki gün sonra vefat ettiğini kaydeder. Onu 
 bu seviyeye getiren o bilge ve mânâ eri üstad, gencin 
 mezarının başında onun ahvalini 
 müşahade ederken, delikanlı hocasının 
 duyabileceği bir sesle, “Üstadım, ben hayyim 
 (hayattayım). Hayy u Kayyum olan Sultanlar Sultanı’nın 
 huzuruna vardım ve hiç hesap görmedim.” diye konuşur.
Bu menkıbeyi nakletmekle "Bu ölçüler içinde 
 Kur’an’ı okumuyor veya okuyamıyorsanız 
 onu okumayın!" demek istemiyorum. Fakat şu 
 da unutulmaması gereken bir hakikat ki ruhumuzda 
 inkılâplar meydana getirmeyen Kur’an’ın ferdî 
 ve içtimaî hayatımızda müessir olacağı 
 düşünülemez. Biz Kur’anla değişebilmeli, 
 O’nun ufkuna yönelebilmeli, O’nu kendi derinlikleriyle 
 duymalıyız ki O da esrarını sinelerimize 
 boşaltsın. 
Keşke çeşitli vesilelerle bir araya gelindiğinde 
 çok değil bir on dakika bu işe ayrılsa; 
 ağzı düzgün bir kişi talimde bulunsa; 
 bilenler bilmeyenlere talim etse; birebir mukabele şeklinde 
 Kur’an okunsa.
</div>

Kur’an Okuma