Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Soru; Yanlış anlaşılmaması 
 ümidiyle defalarca farklı kesimler tarafından bizlere 
 sorulan bir hususu dile getirmek istiyorum; Zat-ı alinizin 
 vefatı sonrası bugün yürütülen bu eğitim faaliyetlerinin 
 devamında sevk ve idare yapısı adına neler düşünüyorsunuz?
 Cevap; Şimdiye kadar çeşitli vesilelerle 
 ifade etmeme rağmen tekrar tekrar gündeme getirilen 
 bir soru üzerinde son-inşaallah son olur- sözlerimi 
 söyleyeyim. 
Birileri tarafindan ifade edilen ve 
 bana küfür etme kadar ağır gelen bir tabirle “Fethullah 
 Gülen Cemaati” diye isimlendirilen topluluk, bu millete 
 ve insanlığa hizmet düşünce ve metodlarını gönüllü olarak 
 kabullenen insanların meydana getirdiği bir gönüllülüler 
 hareketidir. Benim bu yapi içinde yerim ise başkalari 
 ne derse desin sıradan bir ferd olma çaba ve gayretinden 
 ibarettir. Biliyorum, bazılari bunu mubalağalı bir ifade 
 olarak algılayacak, kim bilir çoklari /bıyık altından 
 gülecek ama herşeye nigehban olan Rabbim biliyor ki 
 bütün amacım bu milletin bugünü ve yarınları adına akıllara 
 durgunluk veren fedakarlıklara katlanan insanların içinde 
 sıradan bir ferd olabilmek ve bu hal üzere ölmektir.
Benim 65 yıllık hayatım hemen herkesin 
 malumu. 30 yıla yakın cami kürsülerinde vaaz etmiş, 
 şehir şehir, kasaba kasaba dolaşarak halkla beraber 
 olmuş, yeri gelmiş onlarla birlikte gülmüş, yeri gelmiş 
 yine onlarla birlikte ağlamış bir insanım. Sevinçleri 
 sevincim, kederleri kederim olmuş hayatım boyunca. Fahr 
 için değil ama bir hakikatın vuzuhu adına söyleyeyim 
 bu sureçte ben şahsi zevk ve lezzetleri iradi olarak 
 bir kenara bırakarak milletimin derdiyle dertlenmişim.
 
Tabii hemen ilave edelim belki 55 yıl 
 önce girdiğim ve hala yürümeye çalıştiğim bu yolda hiçbir 
 zaman tek başıma kalmadım. Erzurum, Edirne, Edremit, 
 Izmir, Istanbul’da aynı duygu ve düşünceyi paylaşan 
 niceleri ile beraber oldum. Hacı Kemal Erimez gibi sahabe 
 döneminin Ebu Bekir’lerine denk mal ve canları ile bu 
 kervana katılan o kadar çok insan tanıdım ki,bunların 
 toplamı gönüllüler hareketini ortaya çıkardı. Ortaya 
 konan hizmet düşüncesine inanç ve bu uğurda gösterilen 
 gayretlere bağlı olarak Ilahi takdir gereği bu yapıda 
 bazıları öne çıktı, bazıları da geri planda kaldı. Sebepler 
 planinda işin tabii seyrine tamamıyla uygun bu takdiri 
 kabullenmek ise inancımızın gereği. Ama bu ön plana 
 çıkmayı liderlik olarak değerlendirmek yanlış bir tesbit 
 olsa gerek. 
Günümüzde yapılan akademik çalışmalar 
 bu yapıyı sivil toplum kuruluşu olarak adlandırıyor 
 ki yerinde bir tesbit. Bu türlü yapılarda -illa liderlik 
 denilecekse diyelim- liderlik (bize göre rehberlik) 
 babadan oğula geçen bir mal değildir. Veya tarikatlarda 
 olduğu gibi halife tayini ile şeyhlik makamı el değiştirmez. 
 Hayatın tabii akışı içinde başkalarına faikiyet kesbeden 
 özellikleri ile birileri ön plana çıkar, o işe gönül 
 bağlayanlar da onları başlarına taç yapar. 
Evet, bu millet tarih boyunca kendi 
 derdi ile dertlenenlere karşı hep kadirşinas olmuştur. 
 Maddi ve manevi hiçbir karşılık beklemeden kendi uğrunda 
 mücadele eden insanlara vefal/i davranmıştır. Dünyevi 
 hiç bir makamın, maddi hiç bir kuvvetin sağlayamayacağı 
 güven ve itimad kredisini onlara sunmuştur. Mühim olan 
 bu çizgiyi devam ettirebilmektir. Şahıslar fani ve geçiçidir. 
 Nitekim bana gösterilen güven kredisi de benim vefatımla 
 birlikte toprağa gömülecektir. Ama bu milletin dünü-bugünü 
 ve yarını adına yapılacak işler daimi ve süreklidir. 
 Işte bu ruh korunabilirse, bu ruhun etrafındaki yapılaşma 
 da korunacaktır. Bundan hiç kimsenin şüphesi olmasın. 
 Ismi ve unvanı kim ve ne olursa olsun, biri veya birileri 
 ile bu iş devam edecektir. Dolayısıyla yarınlar adına 
 muhtemel vakıalarla kafa yorup enerjiyi boşa harcama 
 yerine bugüne kilitlenip yapılması gerekli şeyler üzerinde 
 yoğunlaşmak şimdi yapılabileceklerin en iyisi ve en 
 güzelidir. 
Yalnız bir inkisarımı yeri gelmişken 
 ifade edeyim; bu millet kendi milli sınırlarını da aşarak 
 insanlık adına topyekün seferber olmuş hizmet ederken, 
 bazıları bunu ısrarla cürüm olarak görmekte ve göstermektedir. 
 Başarıdan rahatsız olan bu tipler bizzat rakam vererek 
 “ şu kadar okul, şu kadar kurum, şu ülkede, bu ülkede 
 vs ” demekte ve maddi açıdan yapılan işlerin sınırlarını 
 gösteren bu rakamları sanki birer suç unsuruymuş gibi 
 insanlara takdim etmektedirler. Halbuki işin aslı şudur 
 ki, bir yerde açılan bir eğitim muessesesi başka yerler 
 tarafından takdirle karşılanmakta ve model alınarak 
 o beldede veya ülkede uygulanmaya geçilmektedir. 
 Ayrıca başta kendi milletimizin geleceği 
 olmak üzere bütün insanlık adına seferber olmuş hizmet 
 eden onca insan varken bazıları -affinıza sığınarak 
 halk tabiriyle arz edeyim- bu gönüllüler hareketine 
 “kafayı takmış” ve başkalarını görmemekteler. Ama inanıyorum 
 ki bu menfi gayretler hallkın engin feraseti karşısında 
 birşey ifade etmeyecek ve halk doğru bildiğini yapmaya 
 devam edecektir. 
 Önemli bir hususu ifade ile sözlerime 
 son vereyim; gurbet diyarlarında vatan hasreti ile yanıp 
 duran bir gönül, onlarca hastalıkla mücadele eden bir 
 beden ve bunlara ilaveten ağını kurmus kanlı katiller 
 misali bir kısım insanların kurdukları tuzak ve komplolarla 
 hayatımın son günlerini inzivada yaşarken, vefa beklediğimiz 
 dostların gönüllüler hareketine beklenilen ölçüde –hissettiğim 
 ve bilebildiğim kadarıyla-vefa ve sadakat göstermemeleri 
 benim yaralı kalbimi derinden derine sızlatmaktadır. 
 Bütün bunlara karşı bana düsen her hal u karda “LAHAVLE 
 VE KUVVETE ILLA BILLAH” deyip sabr etmektir
</div>

Vefat Sonrası Sevk Ve İdare