Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
 Mahkeme kararı hakkındaki kanaatım 
 yakın ve uzak çevrem tarafından şimdiye kadar defalarca 
 soruldu. Şahsen ben bu konuda konuşmamaya niyetli 
 idim. Tıpkı mahkeme sürecinde olduğu gibi. Malum olduğu 
 üzere mahkeme süreci içinde çoklarının yaptığı gibi 
 ileri-geri de konuşmadım. Gerek kamuoyunu gerekse 
 mahkeme heyetini müsbet veya menfi etkileyecek sözler 
 sarfetmedim, tavırlar içine girmedim. Sadece kanuni 
 haklarımı kanuni yollara riayetle avukatlarım vasıtasıyla 
 kullandım. Hastalıklarımın da etkisiyle yanlış anlaşılabilecek, 
 yanlış yorumlara konu olabilecek her türlü tutum ve 
 davranıştan uzak kalmaya özen gösterdim. Yerli-yabancı 
 gazete ve TV’lerin röportaj tekliflerini kabul etmedim. 
 Yine yerli ve yabancı, hatta mahkeme öncesi girilen 
 diyalog sürecinde edindiğimiz dostlar dahil –hiç mübalağa 
 yapmıyorum- yüzlerce, binlerce kişinin ziyaret isteklerini 
 geri çevirdim. Aynı endişelerden hareketle telefon 
 konuşmalarımı dahi kısıtladım. Seslerini duyduğumda 
 gurbetteki hasret ateşime bir damla su serpeceğine 
 inandığım en samimi dostlarımın, en yakın arkadaşlarım, 
 en candan akrabalarımın dahi zaman zaman telefonla 
 konuşma isteklerini sineme taş basarak reddettim. 
 Siz bu hayata bir isim koyacaksanız iradi inziva ya 
 da iradi hapis diyebilirsiniz. İradi sürgün demek 
 belki en doğrusu. Altmışbeş yıllık hayatının en küçük 
 karesini bile halkın içinde geçiren bir insan için 
 bunun ne kadar zor ve tahammül edilmesi imkansız bir 
 şey olduğunu ancak benimle aynı hissiyatı paylaşanlar 
 anlayabilir. Ama ben bütün bunlara milletim için seve 
 seve katlandım. Allah’ın hakkımda takdir buyurduğu 
 kaderin cilvesi dedim, o cilveleri okumaya çalıştım. 
 Günahlarıma keffarettir deyip bu dönemi bir muhasebe 
 ve murakabe vesilesi bildim.
 Ama madem bu kadar istek var, belki 
 bazı yakın çevremin ısrarla söylediği gibi Türk ve 
 dünya kamuoyunun da beklentileri var, öyleyse söyleyeyim; 
 ben hayatım boyunca ne bir şahsa ne de bir kuruma 
 ne asalak ne de tufeyli hiç olmadım. Harçlığımın olmadığı, 
 maaşımın yetmediği yerde borç aldım, karnımı öyle 
 doyurdum. Eğer borç alacak birisini bulamadıysam aç 
 durmayı tercih ettim. Müdürlüğünü yaptığım kurumda 
 talebenin hakkı dedim, kul hakkı dedim, sabununa bile 
 elimi sürmedim. Hiçbir kimseden, hiçbir kurumdan ulûfe 
 almadım, ulûfe beklentisi içine de girmedim. Allah’tan 
 başka hiç kimseye minnetim de olmadı. 
 Suç işlemedim. Bana isnat edilen 
 suçların hiçbirisini ama hiçbirisini işlediğime inanmıyorum. 
 Vatana ve millete, devletin sunduğu maddi-manevi imkanlarla 
 yaptıkları hizmetler ile övünüp, “Ben, ben” diye diye 
 etrafta dolaşanlardan çok daha fazla bu milletin, 
 bu vatanın varlığına, birliğine, bütünlüğüne, bugününe 
 ve yarınına hem de devletin o imkanlarına sahip olmadan 
 hizmet etmeye çalıştım. Ziya Paşa; “Ayinesi iştir 
 kişinin lafa bakılmaz” diyor. Sözü uzatmaya gerek 
 yok, yapılan işler ortada. Önce Allah’ın lutfu ve 
 inayeti, ardından milletimin samimi, fedakar, hasbi 
 insanlarının insanüstü gayretleri ile gerçekleştirdiği, 
 dünyanın dört bir yanına dağılan ve tarihte eşine 
 az rastlanır cinsten başta eğitim ve öğretim olmak 
 üzere hayatın değişik alanlarlarındaki faaliyetler 
 meydanda. Ama bunları tek başıma ben yapmadım; zaten 
 ne dün, ne de bugün ancak şeytana yakışır böyle bir 
 iddiada bulunmadım, yarın da bulunmayacağım. Bu işler 
 devletime danışılarak ve devlet büyüklerinin teşvikleri 
 ile yapılmaya çalışıldı. Bundan emin olabilirsiniz. 
 Defalarca ifade ettiğim gibi, önünde binbir barikat 
 geleceğine doğru yürüyen bu milletin yüzünü ak, alnını 
 açık edecek bütün bu işlerde benim rolüm, milletimin 
 bana verdiği hüsnüzan kredisini yine onlar hesabına 
 kullanmaktan ibaret oldu.
 Her bir kuruşunda vefakar halkımızın 
 alın teri bulunan devlet imkanlarını suistimal edenlerin 
 elini kolunu sallayarak dışarılarda dolaştığı, skandal 
 skandal üstüne adı her türlü yolsuzluk, hilekarlık, 
 düzenbazlık, sahtekarlık vb… şeylere karışanların 
 el üstünde tutulduğu bir yerde benimle alakalı bu 
 davanın neticesi kamuoyu vicdanında beraat olarak 
 bekleniyordu. Kararı verenler işin aslını daha iyi 
 bilirler ama davanın açılmasıyla yaralanan, yıllardan 
 beri sürüncemede kalmasıyla da yarası derinleşen kamu 
 vicdanı ancak bir beraat kararıyla tatmin olabilir, 
 yarasını iyileştirebilirdi.
 Evet, artık herkes biliyor ki, asıl 
 işi ben olan, beni suçlu göstermek, hakkımda mahkumiyet 
 kararı çıkması için ellerinden gelen her türlü gayreti 
 gösteren bazı insanlar var. Ama bu insanlar bilmiyorlar 
 ve anlamıyorlar ki bu hizmetlerin varlığı ve devamının 
 benim fani şahsımla bir alakası yok. Bunlar asırlarca 
 dünyada söz sahibi olmuş bir milletin içinden nebean 
 eden duygu, düşünce ve inancın yeniden harekete geçişinin 
 bir göstergesi ve sonucudur. Bu ruh korunduğu müddetçe 
 de bu faaliyetler katlanarak devam edecektir. 
 Ben kalb, şeker, yüksek tansiyon 
 başta, daha onlarca hastalıkla hayatının son demlerini 
 yaşadığına inanan bir insanım. Kabre bu kadar yaklaşan, 
 yaklaştığını hisseden, ötelere iman ile dopdolu bir 
 kalbe sahip olan her insan gibi benim de tek amacım, 
 bu günlerimi Rabbimin rızasını tahsil istikametinde 
 değerlendirmekten ibarettir. Bu açıdan işin aslını 
 isterseniz, karar beraat olmuş veya mahkumiyet olmuş; 
 mesele Allah rızası olduktan sonra çok da önemli değil. 
 Ama yukarıda da ifade etmeye çalıştığım gibi yaralanan 
 ve mutlaka tamiri gereken bir kamu vicdanı vardır. 
 Mevcut kanunlar muvahecesinde ispatı yapılamamış sözde 
 suç vardır. İspat ya da itiraf ile tesbiti yapılamamış 
 suça beraat vermemek herkesin bildiği; “Aksi ispatlanana 
 kadar her şahıs masumdur” hukuk kaidesine aykırıdır. 
 Bu açıdan inanıyorum erteleme kararına avukatlarımın 
 yapmış olduğu itiraz Devlet Güvenlik Mahkemesinin 
 yetkili hakimleri tarafından tekrar dikkatlice incelenecek 
 ve adaletin tecelli ettiğini gösterecek bir kararın 
 geç de olsa verileceğini ümit ediyorum.
</div>

Karar ve Kanaat