Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Yeryüzünde sürekli, küfürle-iman, şeytanla-insan, 
 kötüyle-iyi arasında mücadele yaşanıyor. 
 Bazen iyiler, bazen de kötüler cephesi galip geliyor. 
 Sürekli rövanş alıyorlar birbirlerinden de 
 diyebilirsiniz buna: “Geçenlerde sen benim hakkımdan 
 gelmiştin, şimdi sıra bende” tarzını 
 andırır rövanş mücedeleleri bunlar.
Bununla beraber Hazreti Adem’den bu yana olan/olması 
 gereken bu iken bazıları kendilerini salmış, 
 Mefisto’ya teslim olmuşlar. Ne şeytanla, ne 
 de şeytani düşünce ve temsilcileri ile mücadele 
 etme azim ve cehdleri yok. Halbuki küfür ve ilhad karşısında 
 yılmamak, ümitsizliğe düşmemek gerektir. 
 Uhud’da Ebu Süfyan’ın söylediği gibi: “El-harbü 
 sicâlün”. Kur’an da “Ve tilke’l-eyyâmu nüdâvilühâ 
 beyne’n-nâs – Zafer günlerini insanlar arasında 
 nöbetleşe döndürür dururuz.” buyuruyor. Ayette 
 ihtiyar buyrulan “tedâvül” kalıbıyla 
 dairevî bir duruma işaret ediliyor. Herkesin kapısı 
 çalınıyor; bazen bir muştu, bir bişaretle; 
 bazen de şeâmetle. Bazen içeriye uğursuz bir 
 ses, bazen müjde geliyor. Ve bu durum insanlığın 
 ilk gününden bugüne kadar hep böyle hiç değişmeden 
 devam edip geliyor.
Bu zaviyeden etrafımıza baktığımızda 
 ümit-bahş olan şeyler de var, endişe-âver 
 olanlar da. Kir de var, nur da. Levsiyât da var, tayyibât 
 da. Beraber iç içe akıyor hepsi. Bu durumda biraz 
 iyiye bakmak, iyiyi görmek, iyi ile müteselli olmak, 
 kuvve-i maneviyemizi kırmamak gerek. Yararlı 
 olan bakış açısı budur. Kötüye gelince, 
 ona karşı da tedbir almak, teyakkuza geçmek, 
 Kur’an’ın tabiriyle “Huzû hizrakum” (Tedbiri 
 elden bırakmayın!) çizgisinde bulunmak lazım.
Soru: Kader plânında, müslümanların galip 
 olduğu dönemlerde yaşayanlar, idbar dönemlerinde 
 yaşayanlara nisbeten daha şanslı denebilir 
 mi?
Hayır. Gerçi onların emin bir zeminde, günahlardan 
 uzak, zararlara maruz kalmadan yaşama avantajları 
 vardı. Fakat bu aynı zamanda kendini rahata 
 salmanın, gevşemenin, metafizik gerilimi kaybetmenin 
 sebebi de olabilir. Bu açıdan o dönemde yaşama 
 dezavantaj sayılır. 
Meseleye bu zaviyeden bakarsak idbar dönemi müslümanlarının, 
 küfür düşüncesi ve temsilcileri karşısında 
 ezilmeleri ve hırpalanmaları neticesinde, 
 metafizik gerilimlerini sürekli canlı ve sağlam 
 tutma avantajları vardır. Bu avantaj onları 
 ister istemez inşa faaliyetleri içine sürükler. 
 Bana göre sıfırdan inşa etme, inşa 
 edilmiş ve dayanmış-döşenmiş 
 bir yerde kalmadan daha zevklidir. Onun kendine has 
 ayrı bir huzuru ve ayrı bir mutluluğu 
 vardır. Hani Akif der ya:
“Gül devrini görseydim onun, bülbül olurdum,
Ya Rab! Beni evvel getireydin ne olurdu!”
Bu, inşa edilmiş bir mekanda oturma talebidir. 
 Gerçekten o dönemde gelseydik Akif’in dediği gibi 
 sadece bülbül olurduk. Ama ben diyorum ki “Ya Rab! 
 İyi ki bu dönemde geldik.” Çünkü inşada 
 yer alma bülbül olmadan daha iyidir; daha iyidir zira 
 inşa yolunda koşturuyor olma insanı sahabilerle 
 aynı safa koyar.
Meselenin bir diğer yanı var: Allah Adil-i 
 Mutlak’tır. Her dönem için takdir buyurduğu 
 avantajlar ve dezevantajlar vardır. Onun için hadiselere 
 tek taraflı bakıp hüküm vermek veya temenniler 
 içinde bulunmak çok doğru olmayabilir. Ben zannediyorum, 
 tarihte yaşadığımız en muhteşem 
 dönemlerimiz bile gerek ferdî, gerek ailevî ve gerekse 
 düvelî (devletler arası) plânda bugünden daha tatlı 
 değildi. Kanuni cihan hükümdarı olduğu 
 dönemlerde kimbilir sabah akşam kan kusuyordu. 
 Bizim belki yüz tanemizin birden çektiği sıkıntıyı 
 o tek başına yaşıyordu. Ordu-yu 
 humayunda bulunan askerlerimiz cephelerde sınırlarımızı 
 koruma adına hırz-ı can ediyor ve ölüyorlardı.
Soru: Bütün bu açıklamalara rağmen bizim 
 “Ben, neden ikbal değil de idbar döneminde 
 yaratıldım?” sorusunu sormaya hakkımız 
 var mı?
Hayır yok. Rızadîde olmak lazım. İçimize 
 gelebilir bu dediğiniz şeyler. Ama Allah irade 
 vermiş bize. Onu kullanmalı ve Rabbimize karşı, 
 O’nun hükmüne karşı, kadere karşı 
 baş kaldırma sayılan duygu ve düşüncelere 
 geçit vermemeli. Tıpkı Ramazan-ı Şerif’te 
 orucu bozan şeylere karşı gösterdiğimiz 
 irade misillü irade göstererek bu türlü yanlış 
 mülahazaları baskı altına almalıyız. 
 Böyle yanlış şeyler aklımıza 
 gelirse hemen toparlanmalı, kendi kendimize “Lâ 
 yüs’elü ammâ yef’alü ve hüm yüs’elûn – O yaptığından 
 dolayı sorgulanamaz ama kullar sorgulanır.” 
 demeliyiz.
İsterseniz şahsım adına söyleyeyim, 
 ben hiç hâlimden müşteki değilim. Fatih dönemini 
 seçmekle bu dönemi seçmek arasında bana bir tercih 
 hakkı tanısalardı bugünkü durumumu seçerdim. 
 Şu anda hiçbir şey yapmıyor olmama rağmen 
 bunu söylüyorum: Eğer dünyanın dört bir 
 yanında çalışan, çabalayan arkadaşların 
 kuvve-i maneviyesine arpa kadar katkıda bulunuyorsam, 
 Allah o istikamette beni istihdam ediyorsa, şu 
 andaki konumumu cihan hükümdarlığıyla 
 değişmem.
Yoksa siz hâlinizden memnun değil misiniz? Bakın 
 Üstad bir şey öğretmiş bizlere: “Elhamdü 
 lillâhi alâ külli hâl, sive’l-küfri ve’d-dalâl – Küfür 
 ve dalâlet haricinde her türlü hâl için Allah’a hamd 
 olsun.” Ya küfür ve dalâlette olsaydık, nice olurdu 
 halimiz? Onun için herkes kendini tehlikeli hudut boylarında 
 nöbet tutan askerler gibi görmeli; görmeli ki ne fikren 
 soruda bahsedilen tarzda düşünceler içine girsin, 
 ne de amelen üzerine terettüp eden vazifelerde aksatmalarda 
 bulunsun. Ebedî hayatı peyleyen, ebed ebed deyip 
 inleyen insanlar için aslında bu zaman dilimi kaçırılmaması 
 gereken avantajlarla doludur. Yoksa hakikaten bizler 
 de can taşıyoruz, ten taşıyoruz. 
 İğne batıyor, çuvaldız batıyor, 
 irkiliyoruz. Bazen tekme yiyoruz, sarsılıyoruz. 
 Ama ebed, Cennet, Cemalullah gibi pahalı şeyleri 
 elde etmek başka türlü olmaz ki? İbrahim Ethem’e 
 bir velinin dediği gibi “Atlastan, ibrişimden 
 yataklar içinde Allah aranmaz ki!”
Evet biraz önce söylediğim gibi inşa çok 
 önemli. Çünkü kendi gününüzü değil, gelecek nesillerin 
 gününü ihya ediyorsunuz, onlar mutlu olsun diyorsunuz.
Soru: Derler ki “Bazen sükût konuşmaktan 
 çok daha zordur.” “Sükûtun Çığlıkları” 
 yazınızı böyle bir ruh hâletini yaşadığınız 
 zaman diliminde mi yazdınız? 
Aslında içimde terâküm etmiş şeylerdi 
 onlar. İyi yaptım diyemem ama onu bir boşalma 
 olarak değerlendirebilirsiniz. Diyalog köprülerini 
 yıkan, yolları harap eden, bağları 
 bozup bahçeleri hâristana çeviren ve hayatı bir 
 anlamda yaşanmaz kılanlara karşı 
 bir boşalma. Aynı zamanda bir mesajdı 
 o, tarihe not düşmeydi. Hepsinden öte acz ve fakr 
 sığınağına girip her şeye 
 gücü yeten o Kadir-i Mutlak’a bir havaleydi. Ben böyle 
 diyorum da belki başkaları hafakan diyecek, 
 önemli değil.
İşin aslı hepiniz yaşıyorsunuz 
 bu türlü duygu ve düşünceleri. Bir düşünün, 
 içinizden geçen kelimelerle ifade etmediğiniz hissiyatınızı 
 kağıda dökseniz destanvâri bir şiir çıkmaz 
 mı ortaya? Ama susuyorsunuz ve susuyoruz. Zira 
 böyle bir sükûtun, upuzun, talâkatlı-fesahatli 
 hutbelerden daha beliğ, daha müessir olduğuna 
 inanıyoruz. Evet, sükût ediyoruz ama o sükûtumuzla 
 Firdevsî’nin “Şehname”sine benzer kitaplarla 
 anlatılamayacak nice şeyler anlattığımıza 
 inanıyoruz.
</div>

Gurbette Bir Bayram Sabahı