Kırık Testi

Kalbin Zümrüt Tepeleri

Sonsuz Nur

Prizma

Çağ ve Nesil

Ölçü veya Yoldaki Işıklar

Kur'an-ın Altın İkliminde

Fasıldan Fasıla

Beşinci Kat

00:12 Bir üniversitede hocalık, rektörlük... Bunlar, yapacağın hizmeti yapmada Allah’ın ihsan ettiği vesilelerdir, vasıtalardır!00:30 Velayet bile bir vesiledir. Hatta peygamberlik bile bir gaye değil, vesiledir. İnsanları Allah’a (c.c.) ulaştırma vesilesidir.01:22 Milletvekili olma talebi, genel müdür olma talebi gibi talepler karşısında, “Allah’ın a‘lâ-yı illiyyîne çıkardığı insan bu kadar küçülür mü?” diyorsun.02:18 Ümitsizlik yok! Ümitsizlik, mâni-i herkemâldir. Fakat belli şeylere karşı zaaf gösteren insanların bu utandırıcı davranışları karşısında tiksinti duyduğumu ketmedemem.03:38 “Sîne hâhem şerhâ şerhâ ez firâk / Tâ bi-kûyem şerh-i derd-i iştiyak” — Hz. Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî03:55 Fetih Sûresi, 16. Âyet-i Kerîmeقُلْ لِلْمُخَلَّف۪ينَ مِنَ الْاَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ اِلٰى قَوْمٍ اُو۬ل۪ي بَأْسٍ شَد۪يدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ اَوْ يُسْلِمُونَۚ فَاِنْ تُط۪يعُوا يُؤْتِكُمُ اللّٰهُ اَجْرًا حَسَنًاۚ وَاِنْ تَتَوَلَّوْا كَمَا تَوَلَّيْتُمْ مِنْ قَبْلُ يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا اَل۪يمًا04:47 Fetih Sûresi bizimle çok alâkalıdır! Onun için böyle değişik şeylere takılıp yollarda kalanlarla alâkalı bir âyetin çıkması, mevzuyu teyit etmesi bakımından çok önemli geldi bana!05:10 Ye’se düşmeyin! Yola revan olmak için her türlü kayıttan âzâde olarak ne yapmak gerekiyorsa onu yapın!05:32 Hep temenni etmişimdir. Keşke arkadaşlarımıza cismaniyetlerini biz hatırlatsak!

Hizmet Yolunda Makam ve Mevki İmtihanı

Bir Nefes

İstiğnâ ve beklentisizlik, Peygamberlik mesleğinin şiarıdır; insanları kurtarmak için kendi hayatını istihkâr ederek her gün ölüp ölüp dirilme, sürekli çalışma, hep koşturma, zahmet çekip meşakkatlere katlanma ama bütün bunlara bedel hiçbir ücret istememe irşad yolunun hususiyetidir. Nitekim Hazreti Nuh, Hazreti Hûd, Hazreti Salih, Hazreti Lût ve Hazreti Şuayb (Allah’ın salat ve selamı Efendimizin ve bütün peygamberlerin üzerine olsun) hep aynı cümleyi tekrar etmiş;وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ“Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan, ancak Rabbülâlemîn’dir.”&nbsp;(Şuarâ, 26/109) diyerek, bütün peygamberlerin ortak duygu ve düşüncesini dile getirmişlerdir. Mevlâ-yı Müteâl, Sultân-ı Rusül Efendimiz’e,&nbsp;“De ki: Sizden bu hizmetim için hiçbir ücret istemiyorum, malınız sizin olsun! Benim ücretim yalnız Allah’a aittir ve O, her şeye şahittir.”&nbsp;(Sebe’, 34/47) buyururken de nübüvvetin bu ulvî yönünü nazara vermiştir.

Bir Nefes (103) - İstiğnâ ve Beklentisizlik

Günümüzde İslam, bir taraftan ‘şiddet dini’ suçlamalarına maruz kalırken, diğer taraftan çeşitli provokasyonlarla Müslümanlar âdeta bu suçlamaları doğrulayacak tepkiler vermeye zorlanmaktadır. Özellikle kitle iletişim araçlarının yaygınlaşmasıyla birlikte, kutsalları hedef alan hakaret, saldırı ve tahrikler kısa sürede geniş kitlelere ulaştırılmakta; böylece Müslümanların hissî tepkiler vermeleri hedeflenmektedir. Ne yazık ki zaman zaman bazı Müslüman gruplar da bu kışkırtmalar karşısında reaksiyoner davranarak İslam aleyhine oluşturulmak istenen algılara âlet olabilmektedirler. Bu sebeple böylesi durumlarda Müslümanların nasıl bir tavır ortaya koymaları gerektiği üzerinde önemle durulmalıdır.Öncelikle şu tarihî gerçeğin göz ardı edilmemesi gerekir: Daha önceki hak dinlerde olduğu gibi İslam da ortaya çıktığı ilk günden itibaren çeşitli saldırı ve engelleme girişimleriyle karşı karşıya kalmıştır. İlk asırdan bu yana Müslümanlara yönelik saldırı ve imha planları hiç eksik olmamıştır. Müslümanlığın güçlenmesi, geniş kitlelere ulaşması ve insanlığa yeni bir hayat ufku sunması, farklı inanç, kültür ve medeniyet çevrelerinde ciddi rahatsızlığa sebep olmuş ve bu yüzden İslam, tarihî süreç içinde pek çok kez baskı altında tutulmak ve etkisiz hâle getirilmek istenmiştir.Bu mücadelelerin önemli bir kısmı, dönemin Batı dünyasını temsil eden güçlerle olmuştur. Daha Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) hayattayken&nbsp; Mûte Savaşı ve Tebük Seferi gibi hâdiseler yaşanmış; ardından Yermük Savaşı ve sonraki dönemlerde ise Haçlı Seferleri gerçekleşmiştir Bütün bunlar, Müslümanların tarih boyunca farklı güçlerle yaşadığı mücadelelerin önemli örnekleri arasında yer almıştır. Yeni Ahit’te harp ve sulhla ilgili hükümlerin yer almaması sebebiyle savaşta alınacak kararlar bütünüyle idareci ve komutanların inisiyatifine bırakılmış; bunun neticesinde tarihin farklı dönemlerinde büyük vahşet ve zulümler yaşanmıştır.Bununla birlikte İslam’a yönelik olumsuz tavırların varlığını kabul etmek, bütün insanları aynı kategoride değerlendirmeyi gerektirmez. Nitekim Kur’ân-ı Kerim, mesela Ehl-i Kitap hakkında değerlendirmelerde bulunurken genellemeci bir yaklaşım sergilemez. Yanlış tavırları eleştirirken doğruluk ve fazilet sahibi olanları da takdir eder.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftn1" title="">[1]</a> Dolayısıyla günümüzde Müslümanlara karşı önyargı ve düşmanlık besleyen çevrelerin varlığı hesaba katılmalı; ancak farklı din ve kültürlere mensup olup adalet, hakkaniyet ve karşılıklı saygı prensiplerini benimseyen insanların bulunduğu da unutulmamalıdır. Aksi hâlde ya gerekli tedbirleri alma konusunda ihmalkâr davranılır ya da dost olabilecek insanlar haksız yere düşman konumuna itilir.Bazı çevrelerin dillendirdiği gibi İslam’ın bir savaş veya kılıç dini olduğu yönündeki iddialar, tarihî ve dinî gerçeklerle örtüşmez.&nbsp;Kur’ân ve Sünnetle sabittir ki İslam’da asıl olan sulh ve barıştır. Savaş ise istisnaî bir durum olup ona ancak zaruret hâlinde başvurulabilir. Kur’ân-ı Kerim, savaş ortamında bile karşı taraf barışa yöneldiğinde Müslümanların da barıştan yana tavır almasını emretmektedir.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftn2" title="">[2]</a> İslam, savaşın ahlâkî ve hukukî sınırlar içinde yürütülmesini istemiş; meseleyi yöneticilerin keyfî tasarruflarına bırakmamıştır. Bu sebeple Müslümanlar en zor savaş şartlarında bile zulme, aşırılığa, taşkınlığa ve işkenceye başvuramazlar. Düşman kapıya gelip dayandığında insan, elbette dinini, ülkesini ve değerlerini korumak için hayatı istihkâr edercesine kahramanca mücadele edecektir. Fakat böyle kritik bir anda bile din tarafından belirlenen sınırların dışına çıkmayacak, kendi ahlâk ve karakterinden taviz vermeyecektir.Bu temel prensipler, günümüzde Müslümanların kutsallarına yönelik gerçekleştirilen provokasyonlar karşısında da geçerlidir. Kur’ân’ın yakılması, mabetlere saldırılması veya dinî değerlere hakaret edilmesi gibi hâdiseler elbette Müslümanın yüreğini yaralar, onu rahatsız eder.&nbsp;Ancak tam da bu noktada duyguların değil akıl, hikmet ve basiretin rehberliğine ihtiyaç vardır.&nbsp;Eğer Müslümanlar bu tür olaylar karşısında hemen galeyana kapılır, bu densizlikleri yapanlardan hesabı bizzat kendileri sormaya kalkar veya başkalarının kutsallarına hakaret ederlerse haklıyken haksız duruma düşer ve provokatörlerin ekmeğine yağ sürerler.&nbsp; Bu konuda kolayca tahrik edilebildiğinizi gösterirseniz, kötü niyetli kimseler bu boşluk ve zaafınızı değerlendirme adına daha büyük provokasyonlara başvururlar. Böylece masum ve haklıyken haksız duruma düşer, dünyaya şiddet yanlısı kimseler olarak lanse edilirsiniz. Siz gerçekte dünyada sulh ve selâmetin hâkim olması için gayret etseniz de bu dengesiz tepkinizden dolayı huzursuzluğa sebebiyet veren kimseler olarak algılanırsınız.Dinimiz, değerlerimiz, kitabımız ve Peygamberimiz bizim için son derece kıymetli ve mukaddestir, dolayısıyla bunlar aynı zamanda en hassas noktalarımızı teşkil eder. Onların&nbsp; zarar görmesindense her türlü zorluğa katlanmaya razı oluruz. Fakat bu hassasiyet, bizi ölçüsüz davranışlara sevk etmemelidir. Bilakis Müslüman, atacağı her adımın sonuçlarını hesap etmeli; ortaya koyacağı tavrın dinine, toplumuna ve temsil ettiği değerlere nasıl yansıyacağını dikkate almalıdır.Bir Müslüman, kutsallarına saldırılsa bile mutlaka dinî, ahlâkî ve hukukî kurallara uygun davranmak zorundadır. Hatta günümüzde mesele daha geniş düşünülmeli, uluslararası teamüller ve evrensel insanî değerler de göz önünde bulundurulmalıdır. Bu tür provokasyonlara şahsî yollarla karşılık vermemeli, meseleyi yetkili mercilere intikal ettirmeliyiz. Ayrıca bu tür saldırıları gündeme taşıyabilir, kamu vicdanında mahkûm edebilir, kutsalların korunması meselesini farklı platformlarda müzakere edebilir ve bu konuda kamuoyunun desteğini alabiliriz.Bazen İslâmî değerlere ve Müslümanlara yönelik saldırılar belli şahıslarla sınırlı kalmayıp bir ülke veya toplum tarafından organize bir şekilde gerçekleştirilebilir. Böyle durumlarda da fevrî ve tepkisel tavırlar ortaya koymak yerine, teenni ile hareket edip sonuç alma ihtimali daha yüksek rasyonel adımlar atılmalıdır. Gerekirse konu uluslararası mahkemelere taşınabilir veya ilgili kuruluşların gündemine getirilebilir. Netice alınamadığı takdirde ise protesto, boykot ve ambargo gibi meşru yollar değerlendirilebilir.Her ne yapılırsa yapılsın, bu tür saldırı ve provokasyonlara karşı ortaya koyacağımız bütün tepkilerin dinin ruhuna uygun olmasına dikkat edilmelidir. Öfke patlamaları, şiddet gösterileri, etrafı yakıp yıkma, başkalarının kutsallarına hakaret etme ve benzeri davranışlar ne İslam’ın özüyle ne de Müslüman şahsiyetiyle bağdaşır.&nbsp;Bu tür tavırlar, saldırıları önlemek bir yana, saldırganları daha da kışkırtabilir. Dahası ölçüsüz tepkiler çoğu zaman provokatörlerin amaçlarına hizmet ederek İslam’ın itibarına zarar verir. Hâlbuki İslam, milyonlarca insanın üzerinde hakkı bulunan büyük bir emanettir. Milyonlarca insan onun uğrunda her türlü fedakârlığı yapmış ve bu emaneti bize kadar ulaştırmıştır. Dolayısıyla hiç kimsenin ölçüsüz ve dengesiz tavırlarıyla dine zarar vermeye hakkı yoktur.Hasılı Müslümanlar dinlerine yakışır şekilde makul, dengeli, hukukî ve ilkeli bir duruş sergilediklerinde farklı din ve kültürlere mensup insanların desteğini kazanabilirler. Hatta dine mesafeli çevreler bile meselenin inanç özgürlüğü ve temel insan hakları boyutunu dikkate alarak onların haklılığını teslim edebilirler. Böylece Müslümanlar yalnızca kutsallarını savunmakla kalmaz, aynı zamanda İslâm hakkında oluşturulmak istenen olumsuz önyargıların kırılmasına da önemli katkılar sunmuş olurlar.Not: Bu yazı, 23 Şubat 2006 tarihinde yapılan sohbetten hazırlanmıştır. <hr><a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftnref1" title="">[1]</a> Bkz.: Âl-i İmrân sûresi, 3/199.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftnref2" title="">[2]</a> Bkz.: Enfâl sûresi, 8/61.

Provokasyonlar Karşısında Mümince Duruş

Kalbin Solukları

Soru: Muhterem Efendim,“Eğer Cenâb-ı Allah bir idareciye merhamet ederse ona, kendisine doğruyu hatırlatacak vezirler, danışmanlar ihsan eder.” hadîs-i şerifini gönüllüler hareketi fertleri için nasıl anlamalıyız? Doğru, bizim kanaatimize ters olsa da onu kabul edebilme fazileti ne gibi ön hazırlıklara bağlıdır?00:48 — Cenâb-ı Allah’ın İdareciye Merhameti01:36 İmam kelimesi çok geniş anlamlara sahiptir. Üç kişinin imamından tutun da devletler muvazenesinde çok büyük bir devleti idare eden devlet başkanı ya da halifeye kadar geniş bir mânâyı ihtiva eder.03:46 Cenâb-ı Hakk’ın Hâdî isminin a‘zam derecede tecellîsine mazhar-ı tâm, mazhar-ı etemm yalnızca Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem’dir.04:23 Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem, Cenâb-ı Hakk’ın Hâdî isminin a‘zam derecede tecellîsine mazhar-ı tâm olduğundan dolayı O’nun yanılması, yanlış bir şey yapması söz konusu değildir.08:07 Efendimiz’in (s.a.s.) bir vezire ihtiyacı yoktu. Fakat pek çok mevzuyu arkadaşlarıyla istişare ediyordu. Böylece arkadan gelecek bütün imamlara bir örneklik sergiliyordu.09:25 Allah (c.c.) bir insana kararlarında isabetli olma lütfunu iki tane sadık vezire bağlamışsa, o lütf-i ilâhîyi başka bir yolla celbedemezsiniz.10:33 Sadık vezirler olmanın bir şartı vardır. O da vezirlerin dünyevî, hatta uhrevî herhangi bir çıkar mülâhazasına bağlı durmamalarıdır.11:21 Menfaate bağlı duran kimseler, idarecinin anlayışına göre müdârâtta, mümâşâtta bulunurlar.12:40 Bir mevzuda düşüncelerini izhar eden samimî, hasbî insanlar, ma‘şerî vicdanın tercümanı insanlar demektir.13:14 Bizim hareketimiz ise bir gönüllüler hareketidir. Dolayısıyla gönüllüler hareketinin devlette olduğu gibi çok ciddi mükâfat ve mücâzât sistemleri yoktur.13:51 Fakat yine de iş büyüdükçe za‘fı olan bazı insanlar kurnanın başında bulunmayı arzu edebilir.14:58 Ulvî şeyler varken böyle hasîs şeylere tenezzül etmeyin diyecek insana benim de ihtiyacım vardır, sizin de ihtiyacınız vardır, Mehmet Ali Hoca’nın da, İsmail Efendi’nin de ihtiyacı vardır…15:50 Değişik müesseselerin başında bulunanların, “Acaba biz meseleyi kuruluştaki hâlisâne mülâhazalara bağlı götürüyor muyuz, götürmüyor muyuz?” mülâhaza dairesini açık tutmaları lâzımdır.17:25 Birinin bir mevzudan nemalandığını gördüğünüzde —bence— size tavsiyem, uzaklaştırın onu. O iyi bir müşavir değildir. Danışmanınız hasbî olsun.17:49 Böyle yaparsanız işiniz âhenk içinde gider ve Allah’ın (c.c.) te’yidini yanınıza almış olursunuz. Ve aynı zamanda toplumun da güven ve itimadını alırsınız.18:19 Ben halkın güven ve itimadını, geçmişte o güven ve itimada medar olabilecek bazı arkadaşların davranışlarına bağlıyorum.18:52 Sadık vezirler bir devlet başkanı için ne ölçüde bir mânâ ifade ediyorsa bizim için de aynı ölçüde o mânâyı ifade ediyor demektir; hiç hafife almayın!Soru: Muhterem Hocam,Bizim tarihimizde adaletli ve hakkaniyet sahibi danışmanları olan devlet başkanları ve padişahlar daha fazla muvaffak olmuşlardır denebilir mi?19:18 — Hakkaniyet Sahibi Devlet Başkanlarının Muvaffakiyeti20:19 Devlet-i Aliyye içinde çok büyük insanlar yetişmiştir. O hükümdarları büyük yapan esas şey, dehâlarının yanında başkalarının o mevzudaki tecrübe ve kanaatlerine müracaat eden insanlar olmalarıdır.22:00 Bence milletlerin, devletlerin, devlet idare edenlerin büyüklüğünü Efendimiz (s.a.s.) ve O’nun çevresindeki insanlara benzemeleri ile ölçmek lâzım!25:24 Devlet-i Aliyye içinde sizin kenara atacağınız öyle insanlar var ki Batı’da öyleleri yetişmemiştir.Not: Bu sohbet, 06/11/2005 tarihinde kayda alınmıştır.

Doğruyu Hatırlatan Sadık Vezirler

İkindi Yağmurları

Hani “Tek ceketim var!” filan deyince de kalktı birisi dedi ki, “Ne tek ceketi? Tek ceketi varmış!..” Hayatımda bilerek yalan söylediğimi hatırlamıyorum; yalanın yarısını bile söylediğimi hatırlamıyorum. Hatta -az sonra anlatacağım- yıllar önce târiz (bir sözün görünürdeki anlamından farklı bir mana kastedilerek kullanılması) olarak dediğim bir şeyde bile, “Acaba günah oldu mu?” endişesini taşıyorum. Ee şimdiye kadar birisinin -zannediyorum- üç yüz tane yalanını, üç yüz tane de tenakuzunu, yan çizmesini, yanar-dönerliğini tespit ettiler, üç yüz defa…Ben arandığım dönemde, askerlik vazifesini yapan arkadaşları ziyaret ediyordum. Askerî kışlada olduğum öyle bir an, biri geldi. Böyle önümde geziyor; bir öyle geçti, bir de böyle geçti, yüzüme baktı. Ee ben aranıyorum, billboardlarda resmim var, ismim de yazılı. O, asker; ben de askerî kışlada asker ziyaret ediyorum. Baktı; “Sen Fethullah Hoca mısın?!.” dedi. Ben yalan söylememek için kıvrandım; “Şimdi, ‘Değilim!’ desem yalan olacak; ‘…ım’ desem, bu defa da hemen derdest edecekler.” düşüncesiyle, “Vallahi” dedim “İnsanlar birbirine çok benziyorlar!” Hepsinin ağzı var, burnu var, gözü var, kulağı var; bazıları da birbirine çok benzer… Yalanın meâriz nev’inden bu kadarı bile beni rahatsız etmiştir. Hâlâ sindiremiyorum içimde; “Acaba orada başka ne diyebilirdim ben?”Seyyidinâ Hazreti İbrahim, bir baltayla putları kırdı ve sonra baltayı en büyük putun boynuna astı. Kendisine “İlâhlarımıza bu işi kim yaptı?” diye sorulunca da, büyük putu gösterip, بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا “Belki o yapmıştır! Büyükleri o, ona sorun!” (Enbiyâ, 21/63) dedi. بَلْ فَعَلَهُ “Belki o işledi.” Kendini kastediyor. Buraya, vakıf koyanlar da var. كَبِيرُهُمْ هَذَا “Büyükleri de işte şu!” falan diyor. Ama -bağışlayın, bağışlayın, bağışlayın, lütfen bağışlayın- enayiler zannediyorlar ki, o, putları kastetti. بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا “Onu, onların büyükleri yaptı!” Onlar öyle anlasın, o da بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا “Belki o yapmıştır! Büyükleri de şu enayi, sizin gibi!” filan diyor onlara. Fakat mahşerde, mahkeme-i kübrâda, ma’dele-i ulyâda etrafına “Şefaat!” diye gidenlere, “O meârizimden dolayı ben yapamam! Öyle bir târizde bulundum ben!” diyor. Çünkü o, bir yönüyle hilaf-ı vakinin urba değiştirmiş şeklidir. Biz, mü’miniz, meseleye böyle inanıyoruz. Ama birileri her gün birkaç tane yalan söylüyorsa… “Âlemi nasıl bilirsin? Kendin gibi.” Bu da onun fütüvveti; fütüvveti ile serfirâz olsun!..Evet, fetâ… Hazreti Ali’ye “fetâ” demişler; Hazreti Ali, fetâ… Ona canım kurban olsun! Ali, yiğitlik timsali olarak anlatılıyor. Zamanın ve asrın şartlarının fütüvvete kendi boyasını çalması söz konusu mudur?Öyle olması lazım fakat o çizgiyi, o zirveyi tutturmak zordur. Ne Ashâb-ı Kehf zirvesini tutturmak, ne seyyidinâ Hazreti Musa zirvesini, ne Hazreti İsa zirvesini, ne seyyidinâ Hazreti Ali zirvesini… Bunları tutturmak mümkün değil!.. Fakat hedefte o olmalı; nübüvvet, ulaşılmayan bir şeydir esasen; fakat hedefte o olmalı: “Allah’ım, bu mevzuda bize de o kadar gayret-i diniyye ihsan eyle! Nâm-ı celil-i Sübhânîni dört bir yanda bayraklaştırmak için elimizden gelen her şeyi yapalım!”Havlayanlar, arkamızdan havlayıp dursunlar; onları kâle almayalım. İbn Hacer’in dediği gibi: لَوْ أَنَّ لِكُلِّ كَلْبٍ عَوَى لَوْ رَمَيْتَ * لَمْ يَبْقَى فِي اْلأَرْضِ حَجَرًا “Her havlayan kelbin ağzına bir taş atacak olsan, dünyada taş kalmaz.” Eğer her bilmem ne yapan şeye bir taş atsan, yeryüzünde taş kalmaz! Kâle almadan, doğru bildiğimiz yolda dosdoğru yürüyelim!.. Ashâb-ı Kehf’in yürüdüğü gibi, Hazreti Ebu Bekir’in yürüdüğü gibi, Hazreti Ömer’in yürüdüğü gibi, Hazreti Osman’ın yürüdüğü gibi, Hazreti Ali’nin yürüdüğü gibi yürüyelim.Maddi kılıcın kınına girdiği, hatta toprağa gömüldüğü günümüzde, gerçek yiğitlik, Kur’an’ın elmas düsturlarını kullanmak ve hâli sözün önünde götürmek suretiyle Hak ve hakikatin müdâfîi olmaktır.Günümüzde de böyle bu mesele; ancak zamanın şartlarına göre… Bazıları bazı dönemlerde kuvvet kullanıyorlar. Ashâb-ı Kehf kullanmamış, gördüğünüz gibi. Ne yapmışlar, imanın elmas kılıcını kullanmışlar. Aklın, mantığın elmas düsturlarını kullanmışlar. Çağın Sözcüsü de “Kur’an’ın elmas düsturlarını kullanmak” üzerinde duruyor. Bu çağda, “Maddî kılıç, kınına girmiştir.”Bazı dönemlerde el-âlem, kılıç ile karşınıza çıkıyor. Benzer bir dönemde Hazreti Ali efendimiz, Hâricîlere karşı, Harûrîlere karşı öyle mücadele etmiş. Hazreti Ebu Bekir ehl-i irtidâda karşı öyle hareket etmiş. Ama günümüzde o türlü şeyler, tamamen kılıfına konmuş; buzdolabına da değil, toprağa gömülmüş; dirilmemek üzere de üzerine kocaman kayalar konmuş. “Kur’an!” denmiş, “Sünnet!” denmiş, “Hâl ve temsil ile Allah’ın anlatılması!” denmiş. Mesele ona bağlanmış; onun dışında başka argümanlara hiç başvurulmamış. Bence, günümüzün fütüvvetinin esası da budur.Eğer öyle bir dönemde olsaydı, size de Mus’ab gibi, İbn Cahş gibi olmak düşerdi. “Keşke O’nun önünde olsaydım, kalkan gibi bulunsaydım!” Kıtmîr, çok defa düşünmüştür; “Keşke Mus’ab’ın yanında olsaydım, onun kolu-kanadı kırıldığı zaman, bu defa ben kolumu-kanadımı kaldırsaydım!” Ama acaba onu yapabilir miydim? Sahabenin, Tâbiîn’e dediği gibi, “O dönemde çokları çok küçük şeyler karşısında inhiraf ediyordu, halinize şükredin!..”Cenâb-ı Hak, günümüzde taşınmayacak şey teklif etmemiş; teklif-i mâ-lâ yutak yok. İnşaallah, taşıyamayacağımız yükleri bize yüklemeden, bu emanetini taşımaya muvaffak kılar!.. Biz de çağın fütüvvet ruhunu böylece temsil etmiş oluruz, inşâallahu teâlâ.O hapishanedekilerine böyle bakılabilir ama çizgi kayması yaşamıyorlar ise… Evet, Allah (celle celâluhu) orayı -bir yönüyle- Ashâb-ı Kehf’in Kehf sultanlığı şeklinde, Sevr sultanlığı şeklinde, Hira sultanlığı şeklinde değerlendiriyor, öyle resmediyor; içindekilere de zılliyet planında, izafiyet planında o değerleri lütfediyor. Allah, Latîf’tir, lütfeder. Biz de o ismi çekiyoruz; her gün, 129 defa, “Yâ Latîf” diye.يَا مَنْ لَطِيفُ لَمْ يَزَلْ * اُلْطُفْ بِنَا فِي مَا نَزَلْأَنْتَ الْقَوِيُّ نَجِّنَا * عَنْ قَهْرِكَ يَوْمَ الْخَلَلْ“Ey lütf u ihsanları hiçbir zaman kesilmeyen ve kullarının en gizli ihtiyaçlarını bilerek onlara nimetler yağdıran Latîf Rabbimiz. Başımızdan aşağı boşalttığın her nimeti hakkımızda hakiki ihsan kıl ve bize bolca lütufta bulun. Sen ki Kavî’sin; güç, kuvvet ve kudret sahibisin; her şeyin bozulup dağılacağı ve herkesin telafisi bulunmayan bir zararla karşı karşıya kalacağı kıyamet gününde bizi kahrına maruz kalmaktan kurtar.” اَللهُ لَطِيفٌ بِعِبَادِهِ “Allah kullarına çok lütufkârdır.” diyoruz. O’nu öyle yâd ediyoruz; eltâf-ı Sübhâniyesinin dahasını beklemeye duruyoruz..(Hazreti Üstad’ın şu anki halime muvafık sözüyle bitireyim.) “Yâ Rab! Garibem, bîkesem, zaîfem, nâtüvânem, alîlem, âcizem, ihtiyarem; bî-ihtiyarem, el’aman gûyem, afv cûyem, meded hâhem zidergâhet İlahî!..”Not: Bu video, 11 Mart 2019 tarihinde yayımlanan “Çağın Fütüvvet Ruhu” isimli Bamteli sohbetinden hazırlanmıştır.

Hizmet Yolunda Makam ve Mevki İmtihanı

Son eklenenler

Günlük

Seriler

Sizin için seçtiklerimiz

Haftanın vaazları

Eserler

Diğer dillerdeki içeriklerimiz

Bütün arşiv, cebinizde.