peygamberliğin derecesi velâyete nispeten o kadar yüksektir ki, onun bir dirhem cilvesi, velâyetin bir batman⁴³ cilvesine üstündür. Bu açıdan, peygamber varisi olmak ve peygamberlik hükümlerinin tesisi noktasında⁴⁴ Hazreti Sıddık-ı Ekber’e (radiyallâhu anh) ve Fâruk-u Âzam’a (radiyallâhu anh) Cenâb-ı Hak tarafından daha çok hisse verildiğini, hilafetleri zamanındaki başarıları ispatlamış, Ehl-i Sünnet ve Cemaat bunu delil kabul etmiş. Hazreti Ali’nin (radiyallâhu anh) şahsî kemâlâtı, peygamber varisliğinden gelen o büyük hisseyi hükümden düşürmediği için Hazreti Ali (radiyallâhu anh) Şeyheyn-i Mükerremeyn’in⁴⁵ hilafetleri devrinde şeyhülislam olmuş ve onlara hürmet etmiştir. Acaba Hazreti Ali’yi seven ve ona hürmet gösteren hak ve sünnet ehli, Hazreti Ali’nin (radiyallâhu anh) sevdiği ve ciddi hürmet ettiği zâtları nasıl sevmez, onlara nasıl hürmet göstermez?

Bu hakikati bir misalle izah edelim: Mesela, gayet zengin bir zâtın mirasından evlatlarının birine yirmi batman gümüş ve dört batman altın, ikinciye ise beş batman gümüş ve beş batman altın veriliyor. Üçüncüye de üç batman gümüş ve beş batman altın verilse; elbette son ikisi nicelik bakımından az alsalar da kıymetçe daha çok almış olurlar. İşte bu misaldeki gibi, Hazreti Ebûbekir ve Hazreti Ömer’in peygamber varisi olmak ve Hazreti Peygamber’in (aleyhissalâtü vesselam) hükümlerini yerleştirmek noktasında tecelli eden Allah’a yakınlık hakikati altınından hisseleri, şahsî kemâlât ve velâyet cevherinden doğan Allah’a yakınlık ve velâyet vasıflarının çoğuna üstün gelir. Kıyaslamada bu noktaları dikkate almak gerekir.⁴⁶ Yoksa o zâtlar şahsî cesaret, ilim ve velâyet noktasında birbiriyle kıyaslansa hakikatin sureti değişir.

Hem Hazreti Ali (radiyallâhu anh), zâtında görünen Ehl-i Beyt’in şahs-ı manevîsi ve o manevî şahsiyette mutlak verâset yönüyle tecelli eden Muhammedî hakikat (aleyhissalâtü vesselam) noktasından başkalarıyla kıyaslanamaz. Çünkü orada Hazreti Peygamber’in (aleyhissalâtü vesselam) büyük sırrı vardır.