Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Cenab-ı Hak bizleri hizmette daim kılsın. Şu hayat 
 yolunun neresinde bariyerler açılıp “haydi yolun dışına” 
 denilecek belli değil. Bir-iki dakika içinde, “sizi 
 dışarıya alıyoruz” diyebilirler. İnsan O’na giderken, 
 kalbi O’nunla irtibat içinde, hizmet düşüncesiyle 
 dopdolu olmalı ve hayırlı bir işle meşgulken gitmeli. 
 Evet, hayatın bazı anları nuranî geçmemiş, kirli dakikalar 
 da yaşanmış olabilir; fakat daha önce de ifade ettiğimiz 
 gibi sonuç, akibet ve netice çok önemlidir. Hani bazen, 
 şimdilerde de çok konuşulan pişmanlık yasasını değerlendiriyorlar; 
 zindanlık bir insan, “pişman oldum, iyi bir insan 
 olmaya azm ü cezm ü kast eyledim” deyince onu pişmanlık 
 yasasına tabi kılıyorlar. Ahiretle alakalı mevzularda 
 da böyle bir pişmanlık affa vesile olabilir; fakat 
 insan elinden geldiği kadar hayatında kirli bir sayfa 
 bulunmamasına dikkat etmelidir. Bunu umumi manada 
 kullanıyorum, ne zihnî, ne ruhî ve ne de hissî bir 
 kirlenmeye fırsat vermemelidir. Ferdin hayatında, 
 yaşama hakkı en az olan şeyler hatalar ve günahlar 
 olmalıdır. Kul, tabiatı gereği bazen sürçse ve düşse 
 de hemen kalkıp doğrulmasını bilmeli, sürçme ve düşme 
 sürelerini en aza indirmelidir. Kul kayıyorsa, bir 
 inhiraf yaşıyorsa o mevzuda yapılması gerekli olan 
 şey, hemen Allah’a yönelme, tevbe- inabe- evbe kulvarına 
 girmedir. Kendisini affedebilecek bir Rabbi olduğunu 
 bilme, “yine düştüm, yine sütü devirdim, bir daha 
 yaramazlık yaptım; ama pişmanım ve hacalet içindeyim” 
 deme, içine düşülen kötü durumdan hemen uzaklaşmaya 
 çalışma çok önemlidir. 
Bu meseleyi çok tekrar etmemi garipsemeyin. Kendi 
 akıbetim hakkında olduğu gibi, kardeşlerimin akıbeti 
 hakkında da korkuyor, ürperiyor ve en hayatî mesele 
 olan ebedî saadeti yakalama mevzuunda birbirimizi 
 teyakkuza davet etmenin gereğine inanıyorum. –Hafizanallah– 
 hiç kimsenin, mesela, birine bağırıp çağırırken, kin 
 duyarken, kalben biraz kirlenmişken ölüme yürümesini 
 arzu etmiyorum. 
Belki Allah’ın hususi bir iltifatı vardır, O’nun 
 yolunda başkalarından farklı gayret gösterenlere. 
 Bunu da Üstad, Kuran talebelerinin imanla kabre girecekleri 
 şeklinde bişaretlendiriyor. Diyor ki, herkes birbiri 
 hakkında duacı olduğundan dua külliyet kesbediyor.. 
 Kur’an dairesindekiler sadece tek bir şahıs olarak 
 dua etmiyor, milyonlar ağızlar şeklinde duaya duruyorlar. 
 İhvanena, ehavatina…(kardeşlerimiz, bacılarımız..) 
 deyince ne seviyede olursa olsun, işin tam altına 
 girmişlerin yanında, Kur’an hizmetinin kenarından 
 köşesinden, bir ucundan tutmuş, “sadece duayla bile 
 olsa benim de payım bulunsun” diyen her insan o sözün 
 içine girer. Bir ikinci mesele de, asrın Kur’an tefsirinin 
 verdiği ders-i marifetle iman-ı billah, insanın latifelerine 
 öyle siniyor ve işliyor ki, -inşaallah- o eserlerle 
 meşgul olanlara şeytanın eli ulaşamaz. Fakat o noktada 
 mıyız, orada duruyor muyuz, duruşumuzun hakkını verebiliyor 
 muyuz? İşte bunlar endişe verici şeyler. Bu iş samimiyet 
 ister, vefa ister, sadakat ister ve ihlas.. illa ihlas 
 ister.

 Hastalıklı halinde insan bunları daha derinden hissediyor.. 
 hissetmeli de aslında. Paniğe, ölüm endişesine kapılacağına, 
 -nasıl olsa yolculuk bir vak’a ve önü alınmıyor-, 
 o daracık hayat koridorunu veya hendeğini atlarken 
 o atlama işini çok iyi değerlendirmeli. Bütün benliği 
 ile Allah’a bağlanmalı ve böylece öbür tarafta temiz 
 bir yere düşmeli.
Ey Hâlık-ı Kerîmim ve ey Rabb-i Rahîmim!
Hani Onyedinci Lema’nın onikinci notasında Üstad 
 Hazretleri şöyle diyor: “Ey Hâlık-ı Kerîmim ve ey 
 Rabb-i Rahîmim! Senin Said ismindeki mahlukun ve masnûun 
 ve abdin, hem âsî, hem aciz, hem gafil, hem cahil, 
 hem alîl, hem zelil, hem müsi’, hem musin, hem şakî, 
 hem seyyidinden kaçmış bir köle olduğu halde, kırk 
 sene sonra nedâmet edip Senin dergahına avdet etmek 
 istiyor. Senin rahmetine iltica ediyor. Hadsiz günah 
 ve hatîatını itiraf ediyor.” (Bunları söylerken kendisi 
 bir çocuk masumiyetiyle ağlıyor ve devam ediyordu.) 
 Bilindiği üzere Peygamberler masum ve masundur; hem 
 onlar günah işlemezler, hem de günah ve hatalara karşı 
 Allah onları muhafaza eder. Bediuzzaman gibi insanlara 
 gelince, onlar masum değilse de masundurlar, yani 
 günahsız olmasalar bile Cenab-ı Hakk’ın siyaneti altındadırlar 
 ve Allah onlara günah işletmez. Üstad yukarıdaki sözleri 
 söylerken ne yapıyordu sanki! –Haşa ve kella– O’nun 
 bu sözleri söylemesindeki saik günahları değildi. 
 O şekilde düşünmek su-i zan olur. Hayır O, vazifesi 
 ve misyonu gereği kendi gönlünce yapması gerekli olduğu 
 gibi hizmet edemediğini düşünüyor; yapıp ettiklerini 
 az görüyor, iyi bir kul olamadığı korku ve endişesiyle 
 iki büklüm bir vaziyette –kendine göre– halinin ıslahı 
 için niyaz ediyordu. 
İşte keşke bizim gönlümüzü de her an bu duygular 
 kaplasa ve o sözler bizim vird-i zebanımız olsa, kendimiz 
 hesabına söylesek onları. Kendi vicdanımızı söyletsek. 
 “İşte kabrime girdim kefenime sarıldım. Teşyîciler 
 beni bırakıp gittiler. Senin afv u rahmetini intizar 
 ediyorum.” deyip her an herkesin başına gelebilecek 
 olan ölümü yaşıyor gibi olsak ve şöyle devam etsek: 
 “Eğer kemal-i rahmetinle beni de kabul edersen, mağfiret 
 edip rahmet edersen, zaten o Senin şanındandır. Çünkü 
 Erhamurrâhiminsin. Eğer kabul etmezsen; Senin kapından 
 başka hangi kapıya gideyim? Hangi kapı var? Sen’den 
 başka Rab yok ki, dergâhına gidilsin. Sen’den başka 
 hak Mâbud yoktur ki, ona iltica edilsin!…” Evet, 
 günah ve hataların ötesinde Cenab-ı Hakk’ın rahmeti 
 var, O dilerse çok küçük şeylerden dolayı da affeder. 
 Hem Üstad’ın, hem İmam Gazalî’nin ve hem de Muhasibî’nin 
 dediği gibi hayattayken insan korkuyla tir tir titremeli; 
 ama çaresiz kaldığı ölüm anında ümide ve recaya sarılmalı 
 ve “Ya Rab, benim hiç sermayem yok; sadece “Lâ ilâhe 
 illallah, Muhammedun Rasulullah”la Sana geliyorum” 
 demeli. Sekerat-ı mevtte recaya sığınmalı ve “Artık 
 elimden bir şey gelmez; fakat Senin rahmetin melceimdir, 
 rahmeten lilalemin olan Habîbin de şefaatçim.” duygusunda 
 olmalı. Ne var ki, o zorlu dakikalarda bu hali yakalayabilmek 
 her şeyi yerli yerine koymaya ve temiz olup temiz 
 kalmaya bağlıdır. 
İnsan, iyilik yapma, iyi bir kul olma, her işi ihlasa 
 bağlama hususunda katiyen kanaatkar olmamalı.. kulluk 
 hususunda hırsla, ölesiye daha iyiyi, daha güzeli 
 talep etmeli. Başka türlü davranmak dûn himmetlik 
 olur. Hele kendini Kur’an talebesi kabul edenler veli 
 olup uçsalar dahi, “Bu işte bir bit yeniği vardır, 
 ben ihlasımı bir daha gözden geçirmeliyim, kalbimi 
 derinlemesine yoklamalıyım. Kontrol etmeliyim kendimi, 
 O’nunla alakalı olan mülahazaların dışında başka mülahaza 
 var mı gönlümde, başka bir şey düşünüyor muyum?” demeli. 
 Sadece O’nun rızasını aramalı. 

 Cenab-ı Hak, bizi bir şekilde belli bir yere kadar 
 çekmiş; kalbimize iman nuru koymuş ve bize başkalarının 
 imanı hususunda hizmet etme imkanları lutfetmiş. Bu 
 ilk lutuf, ilk mevhibe, ilk varid; bunun nemalandırılıp 
 bir sermaye gibi değerlendirilmesi lazımdır. İradelerimiz 
 sadece birer şart-ı âdî.. bir yere getiren, lutfeden 
 O. “Kendi aklımla buldum, bu başarılar benden” sözü 
 firavunların ifadesi. “Estağfirullah Ya Rabbî, Sen 
 verdin, sen ihsan ettin. Tutmasaydın biz burada duramazdık, 
 bakmasaydın, görülüp gözetilen olamazdık. Tut bizi 
 Allahım, tut ki edemeyiz Sensiz” yakarışı imanlı gönüllerin 
 sesi. 
Üzerindeki lütufları, elde ettiği başarıları kendi 
 kabiliyeti, istidadı ve becerilerine bağlayanlar manen 
 terakki edemezler. İşleri Allah’a verince Cenab-ı 
 Hakk ruhta bir inkişaf yaratır. Zannediyorum, herkes 
 kendi hayatı açısından meseleyi değerlendirse bir 
 tarafa çekilmiş, çağrılmış, hatta bir hayır yoluna 
 zorla sürüklenmiş olduğunu görür. Bizden çok daha 
 zeki, aklı herşeye eren insanlar vardır ki, Kur’an 
 dairesinin dışında kalmıştır. Çok samimi talebe olduğumuzu 
 söyleyemeyiz. Bir Bediüzzaman Hazretleri gibi kendimizi 
 yürekten bu işe verdiğimizi, hiç sönmeyen bir heyecanla, 
 bütün mülahazaları kafamızdan atarak milletimize hizmet 
 ettiğimizi söyleyemeyiz. Fakat böyle işin kenarından 
 köşesinden tutuyorsak, uhrevî yanı itibariyle bu bile 
 Cenab-ı Hakk’ın büyük bir lütfudur. Yoksa bütün bütün 
 zayi olup gideriz. Kabiliyetimiz değil, istidadımız 
 değil, O’nun lütfu sadece. Erzurumluların bir lafı 
 vardır: “Suya aşağıya doğru atacaksın, yukarıya doğru 
 arayacaksın, bulursan da başına vuracaksın.” Biz de, 
 nimetleri kendimizden bilme duygularını suya aşağı 
 doğru atmalı, yukarı doğru aramalı, kazara bulacak 
 olursak başına vurup o tür duyguları boğmalı ve herşeyi 
 Allah’tan bilmeliyiz.
 
İyi değerlendiremediğimiz mazimizi ve elimizden kaçırdığımız 
 güzellikleri ancak hâlisane ve çok hızlı bir gayretle 
 telafi edebiliriz. Gayret önemlidir ama “Hâlisane” 
 olması hiç ihmal edilmemelidir.
 Dini anlatma ve irşad heyecanı, yitirdiğimiz en önemli 
 kıymettir. Dinî mevzuları öğrenme ve onu anlatma üslubu 
 zamanla halledilebilir ama ya başkalarına faydalı 
 olma heyecanı yoksa!..
 Hayat Çekirdeği
Evet, insana bahşedilen hayat bir çekirdek, bir tohum 
 mesabesindedir. Bir tane tohum veriliyor ve deniliyor 
 ki “Çok dikkatli kullan bunu, ondan meyve de alabilirsin, 
 onu çürütebilirsin de. Dünyevî-uhrevî hayatın bu tohumun 
 çok iyi değerlendirilmesine, nemalandırılmasına bağlı.” 
 Kendisine verilen bu tohumun suyuna dikkat eden, toprakta 
 onun için kuvve-i imbatiye arayan, güneşe temasını 
 hesaba katan, ve hatta kuşların gelip gagalamasına 
 karşı dahi çareler arayan sonunda cennet meyvesi yiyecektir. 
 O tohum için gerekli bakım görümü yapmayanın elinde 
 de olsa olsa cehennem zakkumu kalacaktır.
Hastane, insanları seyredip kendimce dersler çıkarmama 
 da vesile oldu. Onların da inancı vardır, istavroz 
 çıkaranlar gördüm; fakat çoğunlukla çehreler kara 
 kara, sönük, renk atmış ve matlaşmış bir vaziyetteydi. 
 Bunun arkasında hayat sevgisi, uzun yaşama isteği, 
 kendini hiç ölmeyecekmiş gibi zannetme hissi ve altmışına-yetmişine 
 ulaşan yaşı “acaba seksen-doksan yapabilir miyim” 
 telaşı seziliyordu. Oysa insan ehl-i iman olunca, 
 “Ne yapalım yani, üç adım sonra çık diyeceklerine 
 şimdi “çık” diyorlar, ne farkeder.” diyor. Ahirete 
 inanmanız ve ölümü daha başından mukadder kabul etmeniz 
 bütün o türden sıkıntı ve endişelerinize çare oluyor. 
 Allah Ondan ebeden razı olsun, Üstad ne güzel söylemiş 
 “İman hem nurdur, hem kuvvettir.” Bu söz artık bizim 
 tabiatımız olmuş, slogan değil. İmanın gücü içimize 
 girmiş, bir trafik memuru gibi duygularımızı yönlendiriyor.. 
 duygularımızın trafik memuru. Ne büyük bir nimete 
 mazhar olmuşuz bu küfür ve dalalet asrında!.. 

 Bu nimet bir şükür ister. Hakkım olsa, onlar da istiskal 
 etmeseler ve ben de doğru ifade edebilsem, arkadaşlarımdan, 
 kardeşlerimden imanın güzelliklerini başkalarına da 
 duyurma heyecanını canlandırmalarını isterdim. Yani 
 otursun kalksınlar, çevrelerinde dîn-i mübîn-i İslama 
 bağlı ve onu neşretme adına bir heyecan.. sönmeyen 
 bir heyecan uyarsınlar. Ve bunun dışındaki herşeyi 
 fuzulî ve gereksiz görsünler ve göstersinler. Bizim 
 kaybettiğimiz şey İslami aşk ve heyecandır. Yıkılışımızın 
 arkasında o vardır. Yanlış anlaşılmasın, İslamî heyecan 
 herhangi bir şeyi protesto etmek için bağırıp çağırma, 
 yakıp yıkma, kin ve nefret besleme değildir. İslamî 
 heyecan, hiç yorulmadan, hiç duraklama yaşamadan sürekli 
 gönlünün ilhamlarını başka sinelere boşaltma; ye’se, 
 ümitsizliğe düşmeme; Allah’ın yarattığı her kulu muhterem 
 sayarak kim ve nerede olursa olsun tek kişi kalmışsa 
 bile atını mahmuzlayıp ona da iman meşalesi götürme.. 
 götürüp çağı, konjonktürü ve muhatapları gözeterek 
 uygun bir üslupla herkesin iman nuruyla aydınlanması 
 için gayret göstermedir.
</div>

Hatalara Hayat Hakkı Tanımama