Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Öteden beri kalp atışlarımda bir aritmi (düzensizlik) 
 hissediyordum ama bu son yaşadığım farklı bir şey. 
 Son günlerde çok sıkılmıştım. Birkaç mesele oldu ki 
 adeta belimi büktü. Her insanın bir duyarlılık ve 
 hissetme seviyesi vardır. Her müslüman Allah’ın tanıtılması, 
 Allah Rasulü’nün (sallallahu aleyhi ve sellem) adının 
 cihana duyurulması meselesinde dertlidir. Ben kendim 
 için dertli diyemeyeceğim, şu arzettiğim şeyleri bir 
 fazilet olarak da söylemiyorum; fakat ümmet-i Muhammedin 
 çektikleri sinemebir hançer gibi saplanıyor. 
 Dünyanın dört bir tarafında ezilen, horlanan, mazlum 
 ve mağdur durumdaki insanların hayali gözümün önünden 
 bir türlü gitmiyor. Onların ızdıraplı hali yanında 
 yüce dinimizi tanımayan insanların vaziyeti de içime 
 dert oluyor. Belki her vakit gönlümden şu duyguları 
 geçiriyorum: herkes İslam’ın nuruyla aydınlansın.. 
 her gün bir kaç ihtida olsun.. ihtida etmeyenler de 
 hiç olmazsa hoşgörüye, diyaloğa açık yaşasın. Bunları 
 arzu ediyorum ve bu işin kolay olmayacağını da biliyorum. 
 İşin tabiatını bildiğim halde bu duygumun aksine cereyan 
 eden hadiseler beni hasta ediyor. Hatta bazen, “Benim 
 en başta vereceğim bir canım var. Cenab-ı Hak insanları 
 barış içinde, diyaloğa açık, kendisine ve kullara 
 karşı saygılı yapacaksa; bunun karşılığında da canımı 
 alacaksa hemen alsın da o neticeyi hasıl etsin.” diyorum. 
 Izdırap bu olunca kantar ne kadar şeyi tartar hesap 
 etmek lazım. Zannediyorum, herkes benden çok inanmıştır. 
 Herkes dinin i’lasını ister; herkes her yerde nam-ı 
 celil-i Muhammedî’yi duymak ister. Ama o güzel kullar 
 “Dertliyim dersin, öyleyse belay-ı dertten gam ızhar 
 eyleme” diyor ve dertlerini sinelerine gömüyorlardır. 
 Benimkine gelince o, sesli düşünce.. benliğimi saran 
 ve beni hasta eden çığlık. 
</div>
En kötüsü de “iç sebb (kınama)” diyebileceğim bir hale 
 maruz kalıyorum ki o da beni fevkalade rahatsız ediyor. 
 Başta kendim daha sonra da çok sevip takdir ettiğim 
 arkadaşlarım hakkında bazen “Biz bunca zamandır neden 
 binlerce gönle giremedik. Oysa ki; kalplere girerek 
 Allah’ı kullarına sevdirmek yine Cenâb-ı Hakk’ın emri, 
 O’nun muradı.” Bu duygular benliğimi sarınca kendimi 
 zorluyor ve “Biz ne yaparsak yapalım hidayet Allah’ın 
 elindedir. Allah dilemeyince iman insanın kalbinde hasıl 
 olmaz. Bu işin tabiatı böyle.” diyorum. Fakat yine içimde 
 sebb başlıyor ve diyorum ki “Yahu! İnsanların samimiyetinin, 
 iradesinin hiç mi payı yok? Bu hususta sahabeyi muzaffer 
 ve muvaffak kılan şey neydi? Hz. İsa’nın havarilerini 
 muvaffak kılan neydi? Öyleyse durumumuzu gözden geçirmek 
 lazım. Neden onlar çok dertli ve insanlara iman nurunu 
 taşımada o kadar hızlıydı ve neden biz böyle aheste 
 davranıyoruz?” İşte böyle kafamda alıp veriyorum. Hayır, 
 bu hal müminler hakkında su-i zan değil, onlara olan 
 hüsn-ü zannın meydana getirdiği bir beklenti…
Bir mesele daha var ki ben de o aziz sultan gibi diyeyim; 
 “Milletimde ihtilaf u tefrika endişesi/ Hatta kûşe-i 
 kabrimde bî-karar eyler beni/ İttihad etmekken a’daya 
 karşı çaremiz/ İttihad etmezse millet dağidar eyler 
 beni.” İnanan gönüller âşıkâne birbirine bağlı olmazsa; 
 hasbî ve fedakar olmassa; işe yaramadığı ya da yaramıyor 
 olduğunu zannettiği yerde kenara çekilmeyi bilmezse.. 
 off.. öyle bir dert ki.. 
İşte bu gibi şeyler bana çok ağır geliyor. Yatıyorum, 
 uyuyamıyorum.. O gece de böyle oldu. Gece boyunca kıvrandım. 
 Sabah kalkınca birden şiddetli ter boşaldı. Eskiden 
 izordil alınca o sıkışıklık geçiyordu. Yine izordil 
 aldım ama geçmek ya da azalmak yerine kalp atışlarındaki 
 düzensizlik iyice arttı. Gitmek istemesem de, arkadaşlar 
 ambulans çağırmış, sedyeye koyup acilen hastaneye götürdüler…
Allah (Celle Celaluhu) değişik hadiselerle bize kendisini 
 hatırlatıyor. Bizi ikaz ediyor. “Soğukta durmayın üşürsünüz.” 
 diyor. O bizi zaten biliyor; hadiselerle de bizi bize 
 gösteriyor. Acı veriyor, canımızı yakıyor, ama neticede 
 bizi kendisine celbediyor. 
Kalbin ritmi çok bozulunca doktorlar elektro-şok yapılması 
 gerektiğini, elektro-şokun tesirini azaltmak için de 
 uyutmaları lazım geldiğini söylediler. O an “tekrar 
 uyanamama da var işin içinde” diye aklımdan geçti. Son 
 birkaç nefes kendisine bahşedilen bir insan ne demeliyse 
 onu düşündüm. “Lâilâhe illallahu vahdehû lâ şerîke lehû” 
 dedim, uyumuşum. Hamdolsun, ölseydim de hiç olmazsa 
 son sözüm yine “O” olacaktı.
Şu anda kendimi biraz daha iyi hissediyorum. Bir kere 
 psikoloji olarak rahatladım; üzerimdeki kanı, alkollü 
 ilaçları yıkadım. Teyemmüm yapıp öğle ve ikindi namazlarını 
 cemederek kılmak zorunda kalmıştım. Şeran gerekli olmasa 
 da gönül huzuru için şimdi onları bir de kaza ettim. 
 Diğer namazlarımı da kaza edeceğim.
Erzurumluların çok güzel bir duası vardır; “Az ağrı, 
 âsan ölüm, tekmil iman-Kur’an” ile dünyadan gitmeyi 
 isterler. Ben bunun sonuna bir cümle daha ekliyorum 
 “ilâ yevmil kıyam, ila-yı kelimetullah’a devam” Kıyamete 
 kadar Allah’ın adını yüceltme vazifesine devam, diyorum. 
 Başka bir isteğimiz yok bizim. Allah’tan istediğimiz 
 bu. Ötelere yürüyeceğimiz ana kadar vifak ve ittifak 
 içinde hizmete devam. 
Bazen insan hayatı yaşar, bazen de onu sırtında taşır. 
 Bazen hayatın santimi, santimetresi, saniyesi, dakikası, 
 cennetleri alabilecek kadar pahalı şeylerle geçer. Bazen 
 de insanın bütün bir hayatı Cenab-ı Hakk’ın hoşnutluğu 
 adına işe yarar ameller açısından ceviz kabuğunu doldurmayacak 
 şeylerden ibaret kalır. Sorsalar “Sen Allah için ne 
 yaptın?.. bu gün değil bütün ömrün boyunca ne yaptın?” 
 Maalesef, bazılarının bu soruya verecek cevabı yoktur.
Onların yaşadığı; kin, nefret, iğbirar ve düşmanlıkla 
 bulanmış acı bir vetire.. ve “aman vermeyin, vurun, 
 iflahlarını kesin” çığırtkanlıklarıyla dolu, cismaniyet 
 altında kalmış, ezilmiş, hayattan daha çok rezalet diyebilecegimiz 
 kabus gibi bir rüya.. Uyandıkları zaman anlarlar. Görününce 
 işin öbür ucu; tecelli edince hayata terettüp eden; 
 hayatın gerçek burcu.. ne türlü bir bayrak dalgalandığını 
 görürler; şeytanın bayrağı mı, Hazreti Rahman’ın bayrağı 
 mı? İşte hepsi o kadar. 
Biraz değiştirerek o Kutlu gibi diyeyim, eyvah aldandık, 
 şu hayat-ı dünyeviyeyi sabit zannettik. O zan sebebiyle 
 bütün bütün zayi ettik. Evet, şu güzerân-ı hayat bir 
 uykudur. Bir rüya gibi geçer. Şu temelsiz ömür dahi 
 bir çay gibi akar, bir rüzgar gibi eser. Önüne katıp 
 sürüklediği de sizin hayatınızın hazan yemiş yapraklarıdır.
 
Yakınlarımdan bir tanesini vefatından sonra rüyada 
 görüyorlar. Yine abdest alma tavrı gibi hoş bir hali 
 var. Diyorlar ki; “Sen ölmedin mi? Nasılsın?” “Vallahi 
 ahiret çok kötü değil, hatta dünyadan daha iyi.” diyor. 
 “Peki sen cennetlik misin cehennemlik mi? diye sorulunca, 
 “İşte ona gelince onu bilemiyorum.” diyor. Bu hususu 
 biz de bilmiyoruz; bildiğimiz birşey varsa akıbetimizden 
 endişe etmemiz gerektiği ve ona hazırlık yapmamızın 
 lüzumu. 
Aslında, cennetlik mi-cehennemlik mi olduğumuzu merak 
 etmek değil de, o mevzuyu çok iyi bilmiş olmanın gerekleri 
 neler onları yerine getirmek önemlidir. Mesela, bilseydin 
 ki iki alternatif var. Hayattan sonra ölüm var; daha 
 sonra hayatın hesabını vermek, ebedi saadeti kazanmak 
 ya da kaybetmek var. İşte bir haşr u neşrin, cennet 
 ve cehennemin varlığını bildikten sonra ne yapmak lazımsa 
 onu yapmak önemlidir.
Hz. Ali’nin Dehriyyuna dediği gibi: “Siz diyorsunuz 
 ki cennet yok, öbür alem yok, ebedi saadet yok; ben 
 de diyorum ki bu inkar ettiklerinizin hepsi var. Şimdi 
 iş benim dediğim gibi ise, siz ne kaybettiğinizin farkında 
 mısınız? Farzedelim ki; sizin dediğiniz doğru olsun. 
 Ben ne kaybederim ki. Sadece hayatımı disiplin içinde 
 geçirmiş olurum.” İşte, basit bir ifade içinde yüksek 
 bir mantığın seslendirilmesi..
Ölüm… Bir anlık bir mesele. Hiç gaflete tahammülü 
 yok. Kalpte bir iğbirar, bir kendini beğenme, kibir, 
 amelde başka mülahazalara girme.. ya o gaflet anında 
 bastırırsa ne yaparsın. O kopukluk içinde gelir çullanırsa 
 ne edersin. Daha kötüsü de vardır ama o buradaki arkadaşlardan 
 fersah fersah uzaktır. İçki içip sarhoşken denize uçanlar; 
 alkolden ölenler; birbirini bıçaklayanlar; fuhşiyât 
 içinde gidenler, bunlar meclisten dışarı şeyler.. Hep 
 dışarı kalsın, evlad u ıyalinizden de arz ve sema uzaklığında 
 uzak kalsın. 
Bir düzen kurulmuş; bu düzen tamamen ebedi alem için 
 işliyor, çarklar hep onun için dönüyor. O aleme ait 
 ürünler hasıl ediyor. Bu düzene uymayanlar düzensiz 
 yaşıyorlar. Onlar da enerji sarfetseler bile anarşist 
 enerji sarfediyor, aritmik yaşıyorlar. Ahiret buutlu 
 yaşamayanların hayatlarında çok huzurlu oldukları da 
 söylenenemez. İyi inansa insanın hiç kaybı olmaz. Ve 
 inancın gereğini yaşamak –Üstad’ın namaz için dediği 
 gibi- çok ağır bir şey de değildir. 
Büyük bir talihsizlik; Allah’ı tanımama, ahireti bilmeme. 
 Ne liyakatımız vardı ki?.. O bize lutfetmiş. Azıcığını 
 bile olsa.. numunesini vermiş; “bakın, tadın” demiş.
Evet, akıbet ve encam çok önemlidir. İnsan, hayatın 
 bir noktasında öyle köpürür ki mağmağalar gibi, fakat 
 hafizanallah bir inkıtaya girer, bir insilah (Araf suresi 
 175’inci ayette zikredilen şahısta olduğu gibi inanç 
 ve itikadından yavaş yavaş sıyrılıp kopma) başgösterir. 
 Hiç farkına varmadan uzaklaşır.. uzaklaşır, hiç duymamış, 
 tadmamış gibi olur. Kupkuru, kaskatı bir ceset gibi.. 
 Encam çok önemlidir. O da ısrara bağlıdır. Katiyen kendi 
 ameline, kendi marifetine güvenmemeye bağlıdır. O’nun 
 emrettiği şeyi katlayarak yapma fakat katiyen kendine 
 güvenmemeye.. 
Her şey Senden Sen ganîsin/Rabbim 
 Sana döndüm yüzüm.
Acz, fakr, ihtiyaç, şevk, şükür mesleğinin gereği budur. 
 İnsanın, sürekli kendisinin bir sıfır olduğu mülahazasıyla 
 yaşaması.. Onun için Allah Rasulü (sallallahu aleyhi 
 ve sellem) şöyle buyuruyor: Allahümme ahsin akibetena 
 fi’l-umuri kulliha ve ecirna min hızyi’d-dünya ve azabi’l-ahirah- 
 Allahım, yapıp edegeldiğimiz bütün işlerimizin neticesini 
 hayırlı ve güzel eyle. Bizleri dünyada rezil rüsvay 
 olmaktan ve ahiret azabından koru.” “Ahsin akibetena-sonumuzu 
 hayır eyle”, akıbetimizi ihsan televvünlü eyle, diyor. 
 Yani, en büyük lütufta o zaman bulun bize, gözümüzü 
 aç. Bizleri Sana kulluk yapıyor olma zirvesine ulaştır. 
 Varlığını benliğimize bütün enginliği ile duyur. Ve 
 başka şeylere ihtiyaç bırakmayacak şekilde kendinle 
 bizi doyur. Amin!..

Hastalık, Hastane Mülahazaları ve Ötelere Hazır Yaşama