Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">

 İnanan bir gönül sürekli “Rabbimi anlatamayacağım bir 
 dünyada yaşamaktansa ölürüm daha iyi.” düşünce ve hissini 
 taşır. Zaten O’nu anlatamayacak, sevip başkalarına sevdiremeyeceksek 
 bu dünyada yaptığımız herşey abesle iştigaldir. Bunun 
 dışındaki bütün mülahazaları balyozla vurup kırmak lazım. 
 Her mümin, “Bu din benim dinim, dinimi anlatmak vazifemdir.” 
 demeli. Müslüman sadece kendi olarak kalamaz. Kendiniz 
 olarak kalmaya kalkarsanız bitersiniz. Ancak meyve verdiğiniz 
 sürece yaşayabilirsiniz. İnsanlara faydalı olarak Cenab-ı 
 Allah’ın rızasını kazanma duygusuyla hayırlı hizmetler 
 ardında koşmuyorsanız pas tutup çürümeniz mukadderdir. 
 Ayrıca, İslam’dan başka hiçbir sistem ya da ideolojinin 
 insanlığa verecek birşeyi kalmamıştır. Öyleyse biz, 
 insanlık için bir ışık olmalıyız; bir mum kadar da olsa 
 etrafımızı iman nuruyla aydınlatmaya bakmalıyız. Karanlığı 
 aydınlatmak ancak iyi bir müslümanlıkla mümkündür. Biz 
 istikamet müslümanları olarak güven vadeden tavırlarımızla 
 gönüllere akmalıyız. Bugün bazı insanlar bize inanmıyor 
 olabilir; müslümanlar olarak yapageldiğimiz samimi işlerin 
 ardında başka gayeler arayabilirler. Bu meselede de, 
 başkalarını suçlama yerine bizim kendimizi tam ifade 
 edemediğimiz hususu üzerinde durmalıyız. İnsanlar en 
 az 40 sene bizi seyretmeli; hiç sapmadan, Cenab-ı Hakk’ın 
 rızası dışında bir beklentiye girmeden, doğru müslümanlığı 
 yaşamaya çalıştığımızı görmeli. İşte böyle bir kıvamda 
 olduğunuz zaman göreceksiniz, insanlık fevç fevç size 
 müracaat edecek ve sizi siz yapan hakikatlere koşacak.
 
İç-Dış Ahengi ve Günah Karşısındaki 
 Tavır

 İnsan, dış görünüşüne önem verdiği gibi kalbî ve ruhî 
 hayatı itibariyle de dikkatli yaşamasını bilmelidir. 
 Mesela, insanın bir yerinde göze batacak bir şey varsa, 
 dikkat çeker diye onu gizler.. yakası kıvrık kalmıştır, 
 pantolonun paçası bozulmuştur; farkına varınca hemen 
 onu düzeltir. Bunun gibi, kalbde bir inhiraf olduğunda, 
 ruhta hedefinden sapma meydana geldiğinde insanın hemen 
 orada yeniden harekete geçmesi lazımdır.. harekete geçip 
 onun çaresine bakması, yoluna koyması lazımdır. Mesela, 
 göz yoluyla kalbe bir şey gelebilir; kulak veya ağız 
 vesilesiyle kalbe bir şey bulaşabilir. İnsan görünüşündeki 
 dağınıklık kadar belki ondan daha fazla gönül hayatındaki 
 bu tür dağınıklıklara da dikkat etmeli ve devamlı hassas 
 yaşamalıdır. Hiç olmayacak şekilde, mesela konuşurken 
 ağzından kaçırıverirsin: “Filanca yüzüme bakarken biraz 
 aval aval baktı.” O şahıs kendisine söylenince bundan 
 rahatsızlık duyacaktır. Hemen arkasından koşup, ona 
 yetişip “Ağzımdan bilmeyerek böyle bir şey çıktı, hakkını 
 helal et.” demek icap eder. Aynen bunun gibi, “Niye 
 hava soğuk?” diye aklından geçti. Hemen arkasından “Estağfirullah 
 ya Rabbi, senin soğuğuna sıcağına karışamam.” demelidir. 
 İnsanın üstüne-başına, yakasına-paçasına dikkat ettiği 
 gibi kalbî ve ruhî hayatı itibarıyla Allah’ın ölçüleri 
 içinde O’nun sevimsiz kabul ettiği şeyleri de hemen 
 gidermeye çalışması lazımdır. Bazı dış yüzü itibarıyla 
 hassas tipler vardır. Giysisiyle, oturduğu-yattığı yeriyle 
 düzen arayışı içinde olan bu tipler, ruhi hayatında 
 duyarlı olmayabilir. Bazı insanlar da düzensizdir, çevresi, 
 eşyaları karışıktır. Fakat, ruhi hayatı itibarıyla fevkalade 
 bir insandır. Bunlar birbirine uymayabilir. Ama bazıları 
 da vardır ki, hem dış görünüşü itibarıyla hem de iç 
 hayatı, ruhi ve kalbi yönüyle her zaman hassastır, duyarlıdır. 
 Herhalde en iyi insan da odur: İç-dış ahengi mevzuunda 
 fevkalade hassas ve duyarlı yaşayan, eğri-büğrü şey 
 görmek istemeyen insan… Bu çok önemlidir. İnsana bazen 
 bazı şeyler ağır gelebilir. Fakat aklımızdan geçen şeylerden 
 dolayı bile marz-ı ilahiye (Allah’ın rızasına) muvafık 
 değildir korkusuyla günah işlemiş gibi davranılmalı. 
 Günah dediğimiz şeyin sürekli kendisini hissettirmesi 
 mü’minin kalbinin cilasındandır. Çok parlak bir kalbe 
 bir kere bile kir düşmüşse aradan elli sene geçse dahi 
 o kalbin sahibi o günahı sanki o gün işlemiş gibi duyar. 
 Günaha karşı koymanın en güçlü yolu da budur. Bir kere 
 yapmışsa bir masiyet, onu yeni yapmış gibi vicdanını 
 incitici olarak bulur. “Keşke” der. “Keşke…” Bu önemlidir. 
 Siz günahınızı unutursanız o öbür tarafta başınıza gâile 
 (dert, felaket) olur. Allahın rahmeti unutulmamalı, 
 günah da unutulmamalı. O’nun affediciliği unutulmamalı 
 ama günahın çirkinliği de unutulmamalı. Mümin bir kere 
 hata etse bir ömür boyu onun için gözyaşı döker.
Â 
İrade

 Mu’cize ve kerâmet haktır ve Allah (celle celâluhû) 
 dilerse âdiyâtı (normal ve sıradan hadiseleri) paramparça 
 eder; fevkalade şeyler ortaya koyar. Fakat, hiçbir nebi 
 planlarını bu fevkaladeliklere göre yapmaz. İşlerini 
 sebeplere göre planlar. Uhud’da Peygamber Efendimiz’e 
 (sallallahu aleyhi ve sellem) üzerindeki zırhının üstüne 
 bir zırh daha giymesi, gereken tedbiri alması söyleniyor. 
 Zira, yapılması gerekenleri yapmadan herşeyi Cenab-ı 
 Hakk’a havale etmek cebrîlik (cüz’i iradeyi kabul etmemek, 
 insanın hareketlerinin kendi elinde olmadığına inanmak) 
 olur. Üstad hazretleri, Kur’an-ı Kerim’de insana verildiği 
 söylenen emaneti “ene” (benlik) olarak yorumluyor. Ene’nin 
 en önemli rüknü iradedir ve insanın davranışları ona 
 bağlanmıştır. Bir manada insan, iradesiyle insandır. 
 Bize düşen de; hayatımızı fevkalâde, harikulâde türünden 
 beklentilere bağlamak değil iradelerimizin hakkını vererek 
 yapılması gerekenleri yapıp neticeyi Yüce Rabbimizin 
 muradına bırakmaktır.

 Yaptığı şeylerde insanın niyetlerini belirleyen faktörlerin 
 Kur’ani ölçülerle iyi tesbit edilmesi lazım; insan ulvi 
 gayelerle iyi şeyler yaptığını düşünürken aslında başka 
 saiklerle hareket ediyor olabilir. Bu sebeple, insanın 
 kendisinden endişe duyması kötü değildir. Kendisinden 
 endişe duymayanın akibetinden endişe ederim.

Kur’an ve Vahiy

 İlahî kelamdan insanların istifadesi açısından en elverişli 
 tecellî Kuranın tecellîsidir. O, insanların dillerine, 
 anlayışlarına, hallerine ve idraklerine uygun bir konuşma 
 tarzı ve tecellîye sahiptir. Hedef kitlenin seviyesine 
 göre konuşacağını konuşma, yapacağını yapma ve dinleyen 
 herkese birşeyler anlatma Kuran’ın üslubudur. Dolayısıyla 
 Kur’an, potansiyel olarak herkesin alıp değerlendirebileceği, 
 istifade edebileceği bir tecelli dalga boyunda -bu tabiri 
 bazı mahzurlardan kaçınma ve bu şekliyle çok mahzurlu 
 olmayacağı mülahazasıyla kullanıyorum- nazil olmuştur.
Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) vahyin 
 inişi esnasında, bizim bildiğimiz alemden başka bir 
 aleme geçiyor; adeta bizim alemimize kapanıyordu.. bu 
 alemden ayrılıyor, bir başka buuda giriyordu. Bu meselede 
 hususi donanıma sahip olmakla beraber vahyin ağırlığını 
 çok ciddi hissediyor; o alemle irtibatın manevi baskısını 
 yaşıyor; vahyi almadaki zorluğu duyuyordu. Vahiy alma 
 ameliyesindeki bu ahz u ata (alıp verme) bizim için 
 bir sırdır ve onu tam olarak izah edemiyoruz. Ancak 
 belli benzetmelerle anlamaya-anlatmaya çalışıyoruz. 
 Mesela; reseptörler (alıcı aletler) mors alfabesiyle 
 gönderilen değişik sinyalleri harflere ve kelimelere 
 çevirir. Her gelen sinyal bir harfe, kelimeye denk düşer. 
 Reseptörün başındaki görevli kim olursa olsun belli 
 sinyallerden belirli bazı harf ve kelimeleri alır ve 
 anlar. Vahiy meselesini de anlamayı kolaylaştırmak için 
 kullanabileceğimiz bu benzetme çerçevesinde değerlendirebiliriz. 
 –Haşâ ve kellâ, teşbihde hata olmasın- Efendimizin mahiyetine 
 yerleştirilen binlerce manevî reseptör vasıtasıyla her 
 gelen ilahî sinyal bir kelime olarak alınıyor. Bu inceliği 
 kavrayamayan kimseler, “Efendimize vahiy mana olarak 
 geliyor; O da manayı kelime kalıplarına ve şekillerine 
 uyguluyor” diyorlar. Bazılarının “Kuran’ın manası Allah’tan 
 kelimeleri Efendimiz’den..” sözlerini duyunca çok üzülmüştüm. 
 Hayır, öyle değil; “sadece mana vahyediliyor” diyemeyiz. 
 Her gelen sinyal bir harfe tekabül ediyor. Bunlar reseptörlerine 
 gelince asıl mahiyetlerine uygun olarak çözülüyor. Bu 
 konuda da Efendimizin mahiyeti kullanılıyor. Hem o öyle 
 bir alma ki, Hz. Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve 
 sellem) “Rabbim, şu ayeti bir daha söyle.” demiyor. 
 Aksine vahyi kaçırmamak için heyecanla ve acele hareket 
 edince ikaz sadedinde “(Rasulüm!) Sana vahyedileni unutmamak 
 için tekrarlarken hemen anında bellemek için dilini 
 kımıldatma. Çünkü vahyi senin kalbinde toplamak ve onu 
 okutmak Bize ait bir iştir. O halde Biz Kur’anı okuduğumuzda, 
 sen de onun okunuşunu izle.”(Kıyamet 16-18) buyruluyor. 
 Yani adeta, “Sen sadece konsantrasyona bak. O sinyaller 
 senin vücuduna inince asıl kalıplarına dönecek.” deniliyor. 
 Öyleyse, vahyi beşerî kalıplara bağlamak kesinlikle 
 yanlıştır. Arzettiğim husus meseleyi akla yaklaştırmak 
 için kullanabileceğimiz küçük bir misal. Yoksa, vahyin 
 gerçek mahiyetini ancak Allah (celle celâluhû) bilir.
 

Kendimiz Olma

 Bir insanın yalnızken derince ibadet edip başkalarının 
 yanında sığ yapması riya; kendi kendine yaptığında verip 
 veriştirip başkalarının yanında özenip bezenmesi ise 
 şirk kabul edilmiştir. Rabbinle arandaki münasebete 
 bakacaksın, insanların mülahazalarını nazar-ı itibare 
 aldın mı, kirletiyorsun demektir. Biz kendi boyumuzun 
 kulluğunu ortaya koymalı; gösteriş ve taklite girmemeliyiz. 
 Bununla beraber, “Herkes kendi marifet ufkuna göre ibadet 
 eder, benim marifet ufkum uyuklamaya, uyuşukluğa müsaade 
 ediyor.” şeklinde bir düşünceyle meseleyi hafife almak 
 da yanlış olur. Kalbimize saygılı olmak mecburiyetindeyiz. 
 Kulluk şuuruyla dopdolu olarak iradelerimizin hakkını 
 vermeliyiz.
</div>

Hedef ve İstikamet