Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Keşke hiçbir zaman farklılık ve üstünlük mülahazasına 
 girmeden düz bir insan gibi hizmet etsek. Keşke dünyanın 
 dört bir yanında dolaşsak; din, dil, ırk ve renk ayırımı 
 yapmadan insanların yardımına koşsak; dinimizi, doğru 
 bildiğimiz hakikatleri anlatsak; ama bunu yaparken tamamen 
 beklentisiz olsak. Keşke makam, mansıp, şan ve şöhret 
 gibi şeylerle dupduru duygu ve düşüncelerimizi hiç bulandırmadan 
 kulluğumuzun gereğini edâ etsek. Hayatımızı sadece dinimizi 
 anlatmaya, Rabbimizi tanıtmaya bağlasak. Nerede yaşıyor 
 ve nerede duruyorsak duralım; bulunduğumuz yerde sadece 
 ve sadece insanlığın muhtaç olduğu ilâhî mesajı daha 
 gürül gürül anlatmak için bulunsak. Duruşumuzu kendi 
 geleceğimize değil insanlığın mutluluk ve huzuruna bağlasak. 
 Ve sürekli O’nu düşünsek; O’nunla oturup kalksak. Gözlerimizin 
 içine başka hayalin girmesine meydan vermesek. Keşke…
Cenab-ı Allah’ın rızasını aradığımız bu yolda, maddî 
 menfaatler bir yana, manevî füyuzât hislerini bile hesaba 
 katmadan bir nefer olarak hizmet etmek hepimizin hedefi 
 olmalıdır. Samimi bir kul olarak O’nun rızasını aramak 
 hiç birşeye değiştirilemeyecek bir nimettir. Manevî 
 makamlar, keramet, keşif, iç okuma ve bu şekilde insanlara 
 müessir olma.. bunların hiçbiri bizim ardına düştüğümüz 
 hedefler olamaz. Rabbimizin lütfu olarak bu türden bir 
 nimete mazhar olursak onu da derin bir şükür mülahazasıyla 
 karşılar; meseleyi yine her nimetin asıl Sahib’ine bağlar 
 ve hatta bir istidraca maruz kaldığımız korkusuyla tirtir 
 titreriz.. titreriz de ayağımızı kaydırmaması için yine 
 O’nun engin rahmetine sığınırız. 
İnsan her zaman bu çizgisini koruyamayabilir; fakat 
 temelde böyle bir duyguya bağlı olursa asla kaybetmez. 
 Evet, insan bazen hata edebilir. Hata etmemek değil, 
 bağlandığı kapıya sıkıca yapışmak ve oradan ayrılmamak 
 esastır. Zaten Allah Rasulü de (sallallahu aleyhi ve 
 sellem) “Her insan hata edebilir. Hata işleyenlerin 
 en hayırlısı tevbe edenlerdir.” buyurmuyor mu? Cenâb-ı 
 Allah günah işleyenleri kapısından kovmamış; tevbe etmeleri 
 için onlara fırsatlar vermiştir. Bir anlık sürçmesine 
 rağmen tekrar doğrulup kulluk yoluna râm olanlar rahmet 
 kapısının kendilerine daima açık olduğunu görmüşlerdir. 
 Fakat verilen bu fırsatları değerlendiremeyip hata ve 
 günahta ısrar edenler O’nun rahmet kapısından kopup 
 gitmiştir. Kopmamaya dikkat etmek lazım. Böyle kötü 
 bir akıbetin çaresi yoktur. Ona kimse bir şey yapamaz. 
 Aklınızdan olumsuz bir şey geçse hemen kalkar; başınızı 
 yere koyar; secde eder, yalvarır ve affınızı ararsınız. 
 Ama bu duygunuzu kaybetmişseniz, içinizde bir kopukluk 
 başlamıştır O’na karşı. Tevbe arzusu gönlünüzde hasıl 
 olmuyor ve tekrar O’na dönme ihtiyacı duymuyorsanız, 
 bir “dâu’l-udâl”e, yani çaresiz bir derde maruz kalmışsınız 
 demektir.
Nabzıma el vurdu bir bir tabibân, 
 Dediler derman yok buna ne çare.
Doktorlar her sene, bir önceki senenin grip virüslerini 
 tespit ediyor; sonra bütün o virüslere karşı antikor 
 üretebilecek bir aşı hazırlıyorlar. O aşıyı bir kere 
 vurunca, bir sene gribal virüslere karşı etkili oluyor. 
 Sonra zamanla o virüslerde hazırlanan ilaca karşı bir 
 muafiyet (bağışıklık) hasıl oluyor veya onlar mutasyon 
 geçiriyorlar. Mikroorganizmalarda mutasyonlar oluyor, 
 farklılaşıyorlar. Dolayısıyla artık ilaç tesir etmemeye 
 başlıyor. Bu sebeple, ertesi sene grip aşısının yeni 
 virüsler de gözönünde bulundurularak yeni bir terkiple 
 hazırlanması gerekiyor. Bunun gibi insan da, her gün 
 yeni bir kısım şüphe, tereddüt, yanlışlık ve hatalarla… 
 içiçe yaşıyor. Bunlara karşı anti-virüs olacak en kavi 
 imanı bugün elde etse, Şah-ı Geylani’ninki gibi bir 
 imana sahip olsa da ertesi gün başka manevi virüslere 
 maruz kalıyor. Onlara yenilmemek için her gün imanını 
 ve kalb hayatını gözden geçirmesi, her gün bir kere 
 daha aynı kıvamı elde etmesi gerekiyor. Bugün zirveye 
 çıkması yarınlar adına çok fazla bir şey ifade etmiyor. 
 Bu durum ancak bir basamak vazifesi görüyor. Yani bir 
 basamak çıkmış oluyor insan. Yarını yarın için hazırlaması 
 veya yarın için yarına hazırlıklı olması gerekiyor. 
 Her yeni gün yeniden bir donanıma; iman, Kur’an, ihsan.. 
 adına yeni şeyler keşfederek onları taze taze içde duymaya 
 ihtiyacı oluyor. Yoksa bayatlama ve eskimeden kaçmak 
 mümkün değildir. Yeni bir güne bayatlamış duygularla 
 girilmemelidir. Her gün yeni bir mü’min, yepyeni bir 
 mü’min… İşte, “İki günü birbirine müsâvî (eşit) olan 
 mağbundur (aldanmıştır).” hadîs-i şerifini de bu manada 
 anlayabiliriz.

Sevgililer diyarına yolculuk
İnsan ölüme ve ahiret yolculuğuna her zaman hazır olmalı. 
 Annesinin baş örtüsü gibi içi-dışı temiz bir şekilde 
 öteden gelecek daveti beklemeli. Çünkü ne zaman “gel” 
 denileceği belli değil. Öyleyse her an temiz durmalı, 
 saf kalmalı. Akıl, mantık, kalb, kafa, duygu ve düşünceleri 
 daima berrak tutmalı ve gitmeye hazır durmalı. Aynı 
 otobanlar gibi bu yolun da hususi bir çıkışı yok. Bu 
 hayat yolunda da her yerde çıkış olabilir. Nasıl ki 
 sağından solundan sağlam bariyerlerle çevrilmiş bir 
 otobanda giderken bazen birden bariyerlerin açıldığını, 
 dışarıya bir yol çıktığını ve bazılarının bu yolu takip 
 ederek otobandan ayrıldığını görüyoruz; işte onun gibi 
 hayat otobanında da yer yer çıkışlar vardır ve bizim 
 çıkışımızın yolun her hangi bir bölümünde karşımıza 
 çıkması muhtemeldir. O çıkışa hazır değilsek bir kazaya 
 kurban gitmemiz de kaçınılmazdır.
Mesela; birisinin içinden kendini beğenme hissi geçebilir. 
 İşte tam o esnada “gel” derlerse, o zaman insan Allah’ın 
 huzuruna bir firavun gibi düşer. Ömür boyu ibadet ü 
 taat içinde yaşamış ama sonunda kaybetmiş Bel’am b. 
 Bâurâ gibi birisi olarak düşer. Evet, hazır olmak lazım.. 
 kendini rütbesiz bir nefer gibi görerek vazife yapma 
 gayreti içinde hazır olmak lazım. İnsan, O’nun varlığının 
 ziyasının gölgesinin gölgesi; O olmasa hiçbir şey ifade 
 etmeyen bir varlık. Öyleyse iddia niye? Varlık O’ndan, 
 herşey O’ndansa iddia niye?
Evet, bir hadis-i şerifte ifade edildiği gibi, “Men 
 kerihe likâallah kerihallahu likaeh – Allah’a kavuşmaktan 
 hoşlanmayan kimseyle Allah da mülâkî olmayı istemez.” 
 İşte, Allah’a kavuşmayı arzulama ölüme hazır olma demektir; 
 ahirete, haşre, yeniden dirilmeye kat’i inanma ve ebedi 
 saadeti yakalama azm u gayreti içinde bulunma demektir. 
 Samimi bir kulun hali de budur; o öteyi sevgililer diyarı 
 ve ebedi saadet yurdu olarak bilir.. bilir de tertemiz 
 olarak oraya gidip onlara kavuşmak için bu dünyada da 
 hep saf ve duru bir hayat yaşayarak yolculuğa hazır, 
 ötelere müştak bir tavır sergiler. 
Bununla beraber, bazı büyük zatların zahiren bakıldığında 
 ölümden korktukları zannını hasıl edecek sözleri olabilir. 
 Vazife ve misyon itibarıyla yapacakları şeylerle alakalı 
 olarak, onların hayatta kalmalarına bağlı bazı hususların 
 ihmali ve sarsılması endişelerini bir korku şeklinde 
 algılama muhtemeldir. Mesela, “Ben ölürsem beni örnek 
 alanlar, nasihatlarımı dinleyenler dağılır; vahdetlerini 
 koruyamazlar. Yapılması gerekli olan şeyler aksar; kulluk 
 vazifelerinde gevşeklik gösterilebilir.” gibi mülahazalar 
 olabilir. Çok nadir insanlar, Bediüzzaman gibi kimselerin 
 varlığı başka insanların varlığını toparlayıcı olur. 
 Sebepleri izzet-i azametine perde yapan Cenâb-ı Allah, 
 Bediüzzaman gibi insanlara da bir misyon yüklemiştir. 
 Onların fikdanında (yokluğunda) iftiraklar, tereddütler 
 olabilir. Dolayısıyla O’nun gibi bir insanın ahireti 
 istemesi kendi nefsi adınadır. Burada kalması ise, Efendimizin 
 miraçtan nüzulü, tekrar aramıza dönmesi gibi dini adına 
 olur. Bundan dolayı hayatına, sağlığına dikkat eder; 
 yaşamak için değil başkalarını yaşatmak için dikkat 
 eder. Oksijen insandır o. Yoksa Allah’a, Peygamber’e, 
 haşr u neşre inanmış insan için ölüm rahmettir. İşte, 
 bizim büyük zevatın ölümle alakalı endişe ifade ediyor 
 gibi görünen sözlerini vazife ve misyonlarıyla irtibatlandırarak 
 böyle yorumlamamız icab eder.
Dosttan, ahbaptan ayrılma yer yer bir hicran şeklinde 
 kendisini hissettirebilir. Zayıf bir rivayette, son 
 günlerinde Rasul-ü Ekrem’in (sallallahu aleyhi ve sellem) 
 ashab-ı kiram efendilerimize bakarak duygulandığı anlatılıyor. 
 Dostlardan böylesi bir ayrılık askere gitme gibidir. 
 Hani anne-baba evlatlarını askere gönderirken ağlarlar. 
 Bu da askere gitme gibi muvakkat (geçici) bir ayrılmadır. 
 Sonradan dirilmeye inananlar böyle inanır; hayatı bir 
 askerlik, vefatı da bir terhis kabul ederler. Ayrılırken 
 ağlayabilirler fakat bu ağlama arzettiğimiz manâda olur.
Bir Hatıra ve Namaza Dikkat
Hiç unutamayacağım insanlardan birisi de muhterem Mehmet 
 Kırkıncı Hoca’nın rahmetli babası, Celal Efendi’dir. 
 Celal Efendi, Medine’de mücâvir (mübarek bir yerde inzivaya 
 çekilip ibadet eden, kendini o yerin hizmetine adayan), 
 kıymetli bir insandı. Orada vefat etti ve oraya defnedildi. 
 Yanına gittiğimde çok yaşlanmıştı. İlerleyen yaşına 
 ve rahatsızlıklarına rağmen namazlarını aksatmıyor, 
 sünnetleri de ayakta kılıyordu. Ama oturup kalkmakta 
 zorlandığı için namazlarını yatağının yanında kılıyor; 
 ayağa kalkabilmesi için yatağa tutunması gerekiyordu. 
 Bu şekilde tamamladığı bir namazdan sonra bana demişti 
 ki, “Hocam, ben böyle namaz kılarken yatağa tutunarak 
 kalkıyorum, oluyor mu namazım?” O tabloyu hiç unutamayacağım. 
 O ne güzel şuur.. herşeye rağmen kulluğunu gereğince 
 eda etmeye çalışmak ama yine de yaptığıyla yetinmemek 
 ve daha iyisini aramak. Evet, namaz bizi ahirette kurtaracak 
 bir sermayedir. Onun için namaz hususunda çok hassas 
 davranmak gerekir. Allah onun kıymetini ruhlarımıza 
 duyursun ve eksiğiyle gediğiyle namazlarımızı kabul 
 buyursun.
</div>

Keşke!.