Biz biliyoruz ki bu eser, onun son şarkısıdır.O, Bir “âh”la başlayıp bir “Sen”le biten bu kitabı,bir nevi hayatının özet duası olarak geride bıraktı.

“Beni o karanlık kendi dünyamda bırakma!Fakiri kurbetinle şâd et, gümân olmasın!..”

Biz de şimdi, onun ardından şöyle dua ediyoruz:

Ey şair, ey âşık, ey derviş kalpli kelime işçisi…Ruhun Rahmân’a yükselirken,ardında bıraktığın bu mısralar bizleri secdeye çağırıyor.

Senin için duamız şudur:Rabbim seni “Sen, Sen!..” diyerek yaşadığın aşkınla kabul buyursun.Aşkına yakışır bir vuslatla karşılasın.Ruhun şâd, menzilin cuma yamaçları, makâmın da vuslat otağı olsun…

Süreyya Yayınları