Ümit ve İnkisar

6060

ÜMİT VE İNKİSAR

Unuttuk kendimizi, her şeyin zevki de gitti,

Hazan esti, tatlı hülyalarımızı eritti;

Ümidimiz teveccühe bağlı, bunda şüphe yok,

Bilinmez, o “Erhamür’r-Râhimîn” ne murat etti!..

Sırada hoş bir tecellî olabilir, bekle, gül!..

O tecellinin esbabı ise bir duru gönül;

Nezih gönüllere nazar eder edince Rahman,

Bir sağanağa dönüşür, boşalır gürül gürül.

Canlanır ölüler yeniden inayet elinde,

Bin bir nağme duyulur sinelerin her telinde;

Güler ve raks eder çemenler en nazik dillerle,

Bahar türküleri duyulur güllerin dilinde.