Hep Âh İle Geçti

3636

HEP ÂH İLE GEÇTİ

Vuslat arzusuyla ömür hep âh ile geçti,

Olmasa da liyakat, O bendesini seçti;

Yer yer belki ruhum hayatın zehrini içti,

Bundan, dedim, hayatımın şerefi ve mecdi…

Şen günler hep neş’eyle benim yüzüme baktı,

Bir inşirah olup gönlümün içine aktı;

Bazen âteş-i suzân gibi bendeyi yaktı,

Kedere gerek yok âşığın yanması haktı.

Asla hiç açılmadı Hak’la gönül arası,

Şeker-şerbet sayıldı dildeki aşk yarası;

Sevimlidir aşkın hem akı hem de karası,

Anlamaz bu neş’eyi bulunan kalb yarası.