Evet, bu hususta da bir konsantrasyon ve bir derinleşme lazımdır. İnsan, söylediği sözleri kendi sesi soluğu hâline getirebildiği ölçüde arzulanan seviyeye yaklaşmış olur. Bundan dolayı, Hazreti Üstad Kur’ân okurken çoğu kelimeleri tekrar edermiş. Meselâ, اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ derken onu tepeden tırnağa kadar vücudunun bütün zerratında duymaya çalışırmış.⁷ Bir “Tahiyyat”ı okuması dakikalarca sürermiş. اَلتَّحِيَّاتُ لِلّٰهِ deyip hemen geçmez, telaffuz ettiği sözü kalbine ve ruhuna içirmeye çalışır, “lillah.. lillah.. lillah…” diye diye onu benliğinde duyuncaya kadar tekrar edermiş. Şunu da ifade etmeliyim ki, birine namaz kıldırırken ya da başkalarıyla beraber namaz kılarken böyle yapmanın bizim için mahzurları olabilir; fakat kendi kendimize kıldığımız namazlarda –özellikle nafilelerde– o şekilde duymak için biz de o tür tekrar ve temrinlerde bulunabiliriz.