Keşke, bu mübarek dünya, duygu, düşünce, anlayış ve hayat felsefesiyle hiç değişmeseydi! Keşke, onun yiğitliği, sadeliği ve mertliği bugüne kadar dipdiri kalabilseydi! Keşke o, muhteşem saray ve yüksek kasırların altın yaldızlı kubbeleri altında, baygın ve mahmur dolaşan hasım dünyanın tâli’siz insanlarının durumuna düşmeseydi..!

Ah, o zevke dalıp özden uzaklaşmalar, firuze ve zebercet yaldızlı tavanlar altında çalım satmalar; zümrüt gibi bağ ve bahçelerde, lâle ve zambaklar arasında mest ü mahmur rahata ve rehavete teslim olmalar..!

Eyvah ki, bütün bunların hepsi oldu..! Ne çıkar..! Söğüt’ün gök rengi tomurcuklarının dudaklarında yeni bir günün muştusu var..!