Muhterem Hocaefendi, hizmete koşma ve anne babaya hürmette kusur etmeme dengesini anlatıyor.

Ben hayatımı kendi çizgimde yaşadım ama anne babama da hürmette kusur etmedim.

Mev’izelerim dışında babamın yanında kaç cümle konuştuğumu şimdi bile sayabilirim.

Medresedeydim… Babamın köyüne doğru dahi ayak uzatmaktan haya ettim. O geceyi oturarak geçirdim.

Âlemi kurtarma iddiam yok ama kurtulanların arasında bulunma şansını kullanmamdan beni mahrum etmeyin.

Babam: “Git oğlum! Burada iki göz, orada dünyalar kadar göz seni bekliyor!”

Annem bugün de olsaydı, zambak gibi mübarek ellerini yine yüzüme gözüme sürerdim.

Hizmet neredeyse biz orada oluruz, Allah’ın inayet ve keremiyle.