İnsan, Cenab-ı Allah’a teveccüh ettiği zaman O’nun huzurunda bulunduğu şuuruyla el açması, o kelimeleri ona göre telaffuz etmesi, lağv u lehiv den uzak kalması bir esastır o mevzuda..

Gönülle dil arasında çelişkiye meydan vermeme, tenakuza meydan vermemek lazımdır.

O (Dua) sebepler üstü halis bir ubudiyetin ünvanıdır.

Allah’la münasebete önem vermesi ölçüsünde insan dediği şeylerin arkasına düşer.