17

“Sevgi” diyorum, olsa da ruhumda yaralar,

Aşkının kül etmesine çoktan “evet” dedim;

Gözümde tüllenir iç döktüğüm hatıralar,

Başım eşiğinde oldu, boynumda kemendin.

Karanlık gecelerde hep nuruna sığındım,

Harap gönlüm, sürçen dilimle tek Seni andım;

Sevgi denen iksiri buldumsa Sende buldum,

En tatlı uykudan o intibahla uyandım.

Ağlayan, sızlayan pür-heyecan bir gönlüm var,

Dilerim işgal etmesin bu gönlümü ağyar;

Bîvefâ ellerde yaşamayayım bir gurbet,

Sen varken ben gibi gariplere vefalı Yâr.

***