103

Anlamadı bu büyüyü akl-ı beşer,

Görmedi görmeyen kendi gözlüğünden;

Beyanın letafeti tıpkı bir kevser,

Mahmurdu içenler onun lezzetinden.

Nûş eden mest olmuştu ışık çağında,

Mey meşk ediyorlardı hep bir ağızdan;

Nağmeler vardı bahçesinde bağında,

Duyulmadık seslerle kemandan, sazdan…

Yanabilsek bizler de külsüz-dumansız,

Karışsa âhlar bülbül nağmelerine;

Oluveririz mekânsız ve zamansız,

Döner âhlar Ashâb inlemelerine…

***