173

Özlemi içinde gül kokunun kederli gönlüm,

Kalb tellerinden yükselen ses: Hiç solmayan gülüm,

Sana âşık sineler için Sensizlik bir ölüm,

İnliyor sur sesiyle ey candan aziz bülbülüm!..

Özlemi içinde o gül kokunun kederli gönlüm...

En tatlı rüyalarınla bırakıp bizi gittin,

Hâlbuki olmuştuk bizler senin biricik derdin;

Oturup kalkıp her an “Ümmetim, ümmetim!” derdin,

Lâl ü güher sözlerinle hep ondan bahsederdin.

En tatlı rüyalarınla bırakıp bizi gittin...

Gel, daha fazla bekletme, kalmadı hiç gücümüz!..

Kapının eşiğinde başlar hep “Sen, Sen!” sözümüz...

Sana yönelmeye kalmamış olsa da yüzümüz,

Hep aralanacak o kutsal kapıda gözümüz,

Gel, daha fazla bekletme, kalmadı hiç gücümüz!..