19

Dünler hazan vurmuş gibi sararmış,O gül çehreleri bir hüzün sarmış;Bir yelle savrulup gidince geçmiş,Olan oldu, matemi yası kaldı.

Hep gelecek deyip ötüşen kuştukBir mefkûre uğrunda hep uçuştuk;Şimdi uçma sırası ötelere,Yalan dünyanın sırf nevâsı kaldı.