İçeriğe geç

19

Dünler hazan vurmuş gibi sararmış,

O gül çehreleri bir hüzün sarmış;

Bir yelle savrulup gidince geçmiş,

Olan oldu, matemi yası kaldı.

Hep gelecek deyip ötüşen kuştuk

Bir mefkûre uğrunda hep uçuştuk;

Şimdi uçma sırası ötelere,

Yalan dünyanın sırf nevâsı kaldı.

19