19
Dünler hazan vurmuş gibi sararmış,
O gül çehreleri bir hüzün sarmış;
Bir yelle savrulup gidince geçmiş,
Olan oldu, matemi yası kaldı.
Hep gelecek deyip ötüşen kuştuk
Bir mefkûre uğrunda hep uçuştuk;
Şimdi uçma sırası ötelere,
Yalan dünyanın sırf nevâsı kaldı.
19