139

Sencileyin günler geçti besten yarım kaldı,

Kapıldık akıntıya ki, yok limanı onun;

Kapılar kilitli, anahtar ağyâr elinde,

Mırıldanmaya durdu ye’is: “Bu senin sonun!..”

Ey Nebî, ancak Seninle yeşerir bu bağlar,

Döner iç içe hâristanlar bir gülistana;

O güne dek hep gönüller boş günlere ağlar,

Hazanlarla geçen bahara baharistana…

Gül açar, bülbüller öter Sen dönüp gelince,

Yaşarız hayatımızı Seninle derince;

Şafakları şafaklar takip eder sâyende,

Tüllenir güzellikler gül cemalin görünce…

***