39

Ey aşk sen bize bir pembe şafaksın,

“Aşk” diyenlere bir atâ-yı Hak’sın;

O Ezelî Mahbup iştiyakıyla

Her zaman gönüllere akacaksın…

Yükselir her an bu dillerden bir ses,

Mest olur ruh, kesilir soluk-nefes;

Aşk mahmurluğu yaşanır dem be-dem,

Duyulmaz olur nağme-i his, heves…

Kalb, ruh o demde geliverir dile,

Bitiverir sırrın çektiği çile;

Ruhta bahara döner bütün kışlar,

Şeb-i arûs yaşanır Sevgili ile…

***