147

Son günlerimizdeyiz, ışığın sönmesin asla,

Yıllar var Sensizlikle geçiyor ömürler yasla;

Kalmadı ruhlarımızda takat bir başka fasla,

Uyar ölü duyguları o semavî âvâzla.

Sen gideli o güzel dünya adeta bir zindan,

Bilinmez oldu artık kimler cân ve kimler cânân;

Şimdi gelip gidilen bu dünya karanlık bir han,

Gözlerimizde yaşlar, gönüllerde âh u efgân...

Hâk ile yeksân âsârın, kahroluyorum her an,

Tasavvurları aşkın, bütün gönüller perişan;

Sensin bu dertli bendelerine biricik derman,

Sinelerde iç içe sızı, dillerde “el-amân!..”

***