177

Ruhuma serptiğin bir karanfildir;

İnleyen kalbdir, dudaktır ve dildir;

Dil Sana pervane olma yolunda,

“Sen Sen” deyip inlemek emelimdir.

Bunalan bu ruha gelsin nevbahar!..

Ruhu kebap etti âteş-i ağyar;

Bir tebessüm lütfet ışık çağından,

Titreyen bu kalbim hep onu anar.

Hemdem olayım her zaman Seninle,

Bırakma ne olur beni derdimle!..

Teveccüh kıl yakma nar-ı hicranla!..

Yaşasın benden her an hayalinle...

Solmasın gönlümde açan o güller!..

Bayramım olsun gelecek tüm günler...

Gayrı hayat mumum sönmek üzere,

Şakısın, Seni söylesin bülbüller.