31

Ne baharı bildim ne bir yaz gördüm,

“Rıza” deyip hiç durmadan yürüdüm;

Yürüten Sensin, Sana canlar kurban,

Diş sıkıp hep Nebî izini sürdüm.

Muzdaribim kalbimdeki yaradan,

Garibim, gurbetler hatırasından;

Dilde hüzün, gözler yaşlarla doldu,

Sağlam kul olamama tasasından.

Düşe-kalkayım, kaldım hep uzakta,

Yanıp kavruldum ateş-i firakta;

Bekleyip durdum hep bir vuslat demi,

Anladım o güzergâh bâb-ı Hak’ta…

Yok o kapıya varmaya kudretim,

Yetmiyor öyle vuslata himmetim;

Yolzedeye himmet edecek Sen’sin,

Âcizim, garibim, Sen’sin devletlim…

***