59

İsterim Mecnun gibi inlemeyi,

Düşmesin dile hiç niçini-neyi;

Ve duymasın âlem inleyen ney’i,

İnletse bile ervâhı-meleği.

Budur derman gönlümdeki yaraya,

Girmesin ağyâr düşünce araya;

Takılmasın ruhlar aka-karaya

Ve Cennet’teki müdebdeb saraya…

Ferhat gibi “Şirin” desin inlesin,

Ey Sevgili, o tek sevgili Sen’sin;

Bir kısım nâdânlar ne derse desin,

Sen Kıtmîr için en büyük emelsin.

***