İçeriğe geç

Ehâdîs-i Nebeviyede de bu cümleden olarak bir hayli sıfat göstermek mümkündür: يَسْأَلُ الْمَلٰئِكَةَ sözündeki “sual”; يَأْمُرُ ve يَنْهٰى kelimelerindeki “emr u nehy”; يَشْهَدُ sözünden anlaşılan “şehadet”; يُهَرْوِلُ kelimesinden çıkan “hervele”; يَتَقَرَّبُ بَاعًا’daki “takarrüb”; يَنْزِلُ إِلَى سَمَاءِ الدُّنْيَا ifadesindeki “nüzûl”; keza يُحِبُّ, يُبْغِضُ ve يُرٰى فِي أَحْسَنِ صُورَةٍ, يَفْرَحُ, يَضْحَكُ, يَقْبِضُ, يَبْسُطُ, يُجَادِلُ, يَعْجَبُ, مَا مِنْ أَحَدٍ أَغْيَرُ مِنَ اللّٰهِ ve أَنَا مَعَهُ إِذَا ذَكَرَنِي… gibi kelime ve cümlelerden münfehim olan “muhabbet, buğz, ahsen-i sûret, ferah, dahik, kabz u bast, mücadele, aceb, gayret, maiyyet” kelimeleri de bu kabîl sıfatlardandır.

142