Hem der ki: “Şu âlem gerçi fânidir, fakat ebedî bir âlem için gerekli şeyleri yetiştiriyor. Dünya her ne kadar geçici olsa da bâki meyveler veriyor, bâki bir Zât’ın bâki isimlerinin cilvelerini gösteriyor. Gerçi şu âlemin lezzeti az, elemi çoktur; fakat Rahman-ı Rahîm’in iltifatları, bâki ve hakiki lezzetlerdir. Elemler ise sevap yönüyle içlerinde manevî lezzetler saklıyor.¹²⁸ Madem meşru daire ruhun, kalbin ve nefsin bütün lezzetlerine, sefalarına, keyiflerine kâfidir. Gayrimeşru daireye girme! Çünkü o dairedeki bir lezzetin bazen bin elemi var. Hem hakiki ve daimî lezzet olan Rahmanî iltifatları kaybetmeye sebeptir.”¹²⁹

Hem daha önce beyan edildiği gibi, dalâlet yolunda insan aşağıların en aşağısı olan esfel-i safilîn mertebesine öyle bir düşer ki, hiçbir medeniyet, hiçbir felsefe ona çare bulamadığı ve hiçbir beşeri ilerleme ve ilmî mükemmellik insanı o derin karanlık kuyudan çıkaramadığı halde, Kur’an-ı Hakîm iman ve salih amel ile onu aşağıların en aşağısına düşmekten korur ve yücelerin en yücesi olan âlâ-yı iliyyin mertebesine çıkarır. İşte, kesin delillerle çıkaracağını ispat ediyor ve o derin kuyuyu manevî yükselişin basamaklarıyla ve ruhi mükemmelliğin donanımıyla dolduruyor.¹³⁰

Hem insanın ebediyete doğru olan uzun, fırtınalı ve gürültülü yolculuğunu son derece kolaylaştırır. Bin, belki elli bin senelik mesafeyi bir günde alacak vasıtaları gösterir. Hem Ezel ve Ebed Sultanı olan Zât-ı Zülcelâl’i tanıtmakla, insana O’nun memur bir kulu ve vazifeli bir misafiri suretini verir. Hem dünya misafirhanesinde, hem berzah ve ahiret âlemlerinde tam bir rahat içinde seyahat etmesini sağlar. Nasıl ki, bir padişahın dosdoğru bir memuru, onun memleketinde, her vilayetin sınırlarından uçak, gemi, tren gibi hızlı seyahat vasıtalarıyla kolayca geçer ve gezer. Aynen öyle de, Ezel Sultanı’na iman ile bağlanan ve salih amel ile itaat eden bir insan, şu dünya misafirhanesinin menzillerinden, berzah ve mahşer âlemlerinin dairelerinden ve aynı şekilde kabirden sonraki bütün âlemlerin geniş hudutlarından şimşek