Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Birlikte Yaşama Ahlakı
Yanımıza gelen her insana, ihtiyacını 
 giderme adına aç mı, açık mı, istirahati mi gerekiyor, 
 sormalıyız, yedirmeliyiz, içirmeliyiz. Bu duygu çok 
 önemli. Ama maalesef pek çok insanda bunu tam manasıyla 
 göremiyorum. Bu da beni çok üzüyor. Sofradasın, arkadaşının 
 önünde ekmeği yok, sofraya uzak kalmış, kimsenin bunu 
 görememesi beni pek üzüyor. Bir de bizimle beraber çalışan, 
 hizmet veren elemanları soframızdan ayrı tutmak, onlarla 
 aynı sofrayı paylaşmamak doğru degildir. Bize düşen, 
 insan olarak herkesi aziz bilmek ve aziz tutmaktır. 
 Ayrıcalığa düşmek bizim ahlakımızla, peygamberî ahlakla 
 bağdaşmaz. Ayrı mekanlarla, ayrı makamlarla, ayrı imkanlarla 
 kendinizi insanlardan ayırmayın. İnsanları küçük görmeyin. 
 Ne iş yaparlarsa yapsınlar, insanları aziz bilin, aziz 
 tutun; yemeğinizi, sofranızı onlarla paylaşın. Farklı 
 muamelelere girmekten sakının.
 ***
 
Fani dünya demek kolay, fani dünyayı hissetmek zordur; 
 Rabbim hissettirsin.
 
***
Zaaflarıyla İnsan
Biz kendimize takılıyoruz. Takıntı kendimizde. 
 Hücumât-ı Sitte’deki viruslere takılıyoruz. Namazla, 
 orucla, hacc’la, zekatla yükseliyorsun; fakat seni çileden 
 çıkaracak birşey karşısında gayzını tutabilmen, bir 
 şehvet karşısında bedenindeki o güce karşı koyabilmen, 
 o ibadetlerle elde ettiğin yüksekliklerden daha da yüksekliklere 
 çıkmana sebep olabilir. Dişini sıkmasını becerebilirsen, 
 sendeki negatiflikleri pozitif güce çevirebilirsen, 
 elde edeceğin güçle füze hızından daha aşkın bir hızla 
 evc-i kemâle vasıl olabilirsin. Senin aklın cok ileri 
 bir diyalektiğe, cerbezeye sahipse; o aklını arkadaşlarına 
 karşı kullanmayarak hak ve hakikat adına onun cerbezesini 
 dizginleyebilirsen, hak rızası için kullanabilirsen, 
 iradenle o aklı, senin icin bir şerr-i cüz’i iken hayr-ı 
 küllîye çevirebilirsin. 
Hiçbir hadise karşısında zaaf göstermeyecek 
 melekleri, rûhânî varlıklar şekilde ya “Rabbim, 
 beni şu anda yarattığın gibi yarat” derdim. “Alabildiğine 
 taşkınlıklarım olsun, ama bana neticede sana râm olan, 
 senin rızanda olan öyle bir irade ver ki; ben o iradenin 
 kemendi ile sana yükseleyim. Çünkü senin zaaftan ârî 
 var. Ama ben insan olmak istiyorum. Odun olmak degil”, 
 derdim. İçimde çok taşkınlıklar olabilir. Belki bunlar 
 beni harab da ediyordur. Ama ben bu harâbiyet içinde 
 iradenin gücüyle Allah’ın muradına varabileceksem, Cenab-ı 
 Hakk bu gücü bana vermişse, ben de bu fırsatı en güzel 
 şekilde değerlendirmeliyim. 
 
Allah’ın sana verdiği herseyden razı olmanın 
 yanında, sana da düşen, bütün negatifliklerini, zaaflarını, 
 günahlarını aşarak, yanlış tavırların esiri olmadan 
 Cenab-ı Hakk’a tam manasıyla râm olabilmendir. Allah 
 seninle farklı bir espri ortaya koymuştur. Seninle birşey 
 yapmak istiyordur. Yeter ki sen zaaflarının, boşluklarının 
 zebûnu olma.. onları aşmasını bil… Ne bahtiyarız ki 
 Nebiyy-i Server’imiz var, aleyhissalatu vesselam.. Kur’anımız 
 var… Hiç birşeyimiz olmasa, Kur’anımız bize yeter.
***

 Hz. Ali’ye güzel bir at vermişler. “İdarecilikten 
 kaçmak için ne kadar da güzel.” demiş.
 
***
 
Bakmak ve Görmek
Eşyanın mülk ciheti (fizîkî yönü) adına bugün görebildiğimiz 
 binde 4 diyorlar. Geleceğin ilim dünyasında bunun milyonda 
 4’e ve daha azına düşeceğini göreceğiz. Cenab-ı Hakk’ın 
 isimlerinin tecellisini görme hususunda çok darlık yaşıyoruz. 
 Nasıl üç boyutlu resimlere ısrarlı ve farklı bir açıdan 
 bakma neticesinde kareler şekilleniyor; eşyanın fizik 
 ve metafizik, madde ile mana buutlarını beraberce ele 
 alarak ısrarla ve farklı açılardan bakmasını becerebilirsek, 
 mülk ciheti yanında melekût ciheti (fizikötesi yönü) 
 de üç, dört, beş, altı boyutuyla bizim müşahedemize 
 açılabilir ve eşyanın hakiki yüzünü görmeye başlayabiliriz.
 
***
 
Zihinler terbiyeli ama aynı zamanda da hür düşünceli 
 olmalıdır.
***
Teveccüh
Teveccüh teveccühü doğurur. Bakarsan bakılırsın. Çiçeğin 
 güneşe bakışı gibi bakmayı becerebilirsen, yönelebilirsen, 
 onun tecelliyatına muhatap olursun. Burada esas olan 
 gönülden müteveccih olabilmedir. Eğer gönlünün sesini 
 seslendiremiyorsan, ve nefse dayalı sûnî cilveleri fısıldıyorsan, 
 o tecellilere muhatap olman da mümkün degildir. Gönülden 
 müteveccih olmak, çok samimi olmak esasdır. 

 ***

 İnsan zaaflarının farkında olursa o zaaf Allah katında 
 şefaatçi olur. Farkında olmak şefaatçi olması için gerekli
***

Yıkılan İmajımız
Kırılmış bir imajın tamiri hususunda ve neşr-i hak 
 için neyi nasıl yaparız, ifade ederiz derdi, sancısı 
 olmayınca nasıl olacak ki?!. Bir de gerçeklerle yitirdiğimiz 
 İslamiyeti şakalarla düzeltemeyiz ki! Bırakalım yalanı.. 
 doğru olalım.. doğru üzerine bir dünya kurmaya karar 
 verelim.. hiç yalan söylemeyelim.. ve hiç bir yıkıcı 
 harekette de bulunmamaya söz verelim. Hak ve hakikat 
 adına gerçekten samimi olmaya, doğru söylemeye bakalım, 
 doğru hareketler içinde bulunalım.
***

 Aman ha!.. Bizde asla yeis yok; söylediklerimiz eksik 
 ve kusurlarımızı görebilmek için. Eksiklerimizi göremezsek 
 neyi, nasıl tedarik edeceğiz ki?
***
 
İnsan Aynası
İnsanın ruha kendi gücünü kazandırması 
 mutlaka Allah’ın rızasını kazanması demek degildir. 
 Ruhun gücünün kazandırılması mârifet-i ilâhî noktasından 
 birşey ifade eder; yoksa yogilerin yaptığı şekil esas 
 değildir. Atmosfer de, küre-i arz da hepsi birer aynadır. 
 Aynalıklarıyla bütün tecellî-yi ilâhîyeyi aksettirirler. 
 İnsan ise kainatta şuurlu tek aynadır. Zat-ı ulûhiyetin 
 bilinmesi ancak insan gibi şuurlu bir ayna ile olur. 
 O’nu gösterme hususunda insan çok iyi bir ayna olmuştur. 
 Ama bir mîrî (anonim) sözde “mir’at-ı Muhammed’den 
 Allah görünür dâim” denildiği gibi Server-i Nebi 
 (aleyhissalatu vesselam) bütün tecellilere aynaların 
 aynası olmuştur. Eğer o aynada tecelliler aksetmeseydi 
 heryer ve her mevcûdât zifiri karanlık olurdu. Allah 
 bizleri hoşnutluğuna talip muktedilerden eylesin. Hidayetiyle 
 birlikte istikamet nasip etsin.
***
 
Dine hizmet etmiş insanlara saygı dine saygının gereğidir.
***
 
 Secdede birşey söylemeden, en derin bir 
 mülâhaza ile istediğin kadar durabilirsin. Önemli olan, 
 ısrarla kendini namaza salıvermektir. Bir tek şey söylersin, 
 ama senin ufkun alır seni en derinliklere götürür. Bu, 
 hissetme, duyma meselesidir; vicdanî bir mülâhazadır. 
 Rasulullah’ın secdesinin uzunluğu, rukûdaki zaman kadardı. 
 Rukû’daki duruşu kavmedeki kadardı. Kavmedeki duruşu 
 da tahiyâttaki oturuşuna eşti. Bazen O’nun nafile olarak 
 kıldığı bir rekat namaz, sizin teravihte kıldığınız 
 kadardı. Halbuki siz senede bir ay kıldığınız teravih 
 namazı ile çok namaz kıldığınızı düşünürsünüz.
 
***
</div>