Rivâyetlere göre İbrahim Hakkı Hazretleri’nin Şakir ve Zâ­kir adında iki oğlu varmış. Zâkir sürekli Hakk’ı zikirle meş­gul olan salih bir evlatmış. Şakir ise o yıllar meyhaneden çık­ma­yan, ayık dolaşmayan biriymiş. Bir gün İbrahim Hakkı Haz­ret­leri Zâkir’i yanına alır ve birlikte yürürler. Derken yü­rü­dük­leri yol üzerinde bir meyhanenin önünden geçerler. İbra­him Hakkı Hazretleri, oğluna dışarıda beklemesini söyleyip içeri girer. Oğlu Şakir’i masa başında sızmış olarak bulur. Mekân sahibine oğlunun ne kadar borcunun olduğunu sorar ve bütün borcunu öder. Sonra da dışarı çıkar, oğlu Zâkir’le yürümeye devam eder. Şakir ayılınca borcunu ödeyip çıkmak ister. Ama mekân sahibi, “Borcun yok, baban hepsini ödedi.” dediğinde âdeta yıkılır, içini müthiş bir hayâ duygusu kaplar. Hemen babasının peşine düşer, nihayet onu kardeşiyle birlikte bir uçurumun kenarında bulur. Onların konuşmalarına şahit olur. Babası İbrahim Hakkı Hazretleri, kardeşi Zâkir’e, “Oğlum, Kırklar’dan biri vefat etti. Şu uçurumdan atla ki, onun yerine sen de onlara karışasın.” demektedir. Ama kardeşi tereddüt eder, bir türlü atlayamaz. Bu konuşmaya kulak misafiri olan Şakir, “Baba, ben atlasam olmaz mı?” der, sonra da helâllik dileyip atlar, Kırklar’ın arasına karışır. Bunun üzerine İbrahim Hakkı Hazretleri, Zâkir’in şaşkın bakışları arasında yukarıdaki meşhur şiirini seslendirir.

Menkıbelerde olayların aslına değil, faslına bakılmalıdır. Bu olay doğru veya yanlış olabilir ama ifade edilmek istenen hakikat çok önemlidir. Peygamber Efendimiz de (sallallâhu aley­hi ve sellem) bu mânâyı ifade sadedinde, “Nice saçı-başı da­ğınık, kapı kapı kovulan ve asla önemsenmeyen kimseler var­dır ki (herhangi bir hususla alâkalı) onlar Allah’a yemin etseler, Allah (celle celâluhu) onları yeminlerinde yalancı çıkarmaz.Berâ İbn Mâlik bunlardandır.”¹⁰⁴ buyurmuşlardır.