“Bütün peygamberlerin getirip neşrettikleri ziyâ, o Zât-ı Zîşân’ın nurunun onlara ittisali sebebiyledir. O’nun hakkında ilmin diyeceği son söz: O bir beşerdir, ama bütün halkın mümtâzı bir hayru’l-beşerdir.”
Bu hususta bir hoş söz de sermest-i câm-ı aşk olan Mevlâna Câmî söyler:
“Eğer Hazreti Muhammed’in adını şefaatçi yapmasaydı ne Âdem tevbe edebilirdi, ne Nuh gark olmadan kurtulurdu; ne Eyyûb belâdan rahat bulurdu, ne Yusuf hürmet ü haşmete ererdi; ne İsa’ya Mesih denilirdi, ne de Musa’ya yed-i beyzâ verilirdi. O’nun iki nergiz gözünde biz (her zaman) مَا زَاغَ الْبَصَرُ okuruz. O’nun anber kokulu iki zülfü ki وَالَّيْلِ إِذَا يَغْشٰى hakikatinin remzi olmuştur.”
O şeref-i nev’-i insan, bütün bu mazhariyetleri hâiz konumunu ifade sadedinde:
كُنْتُنَبِيًّا وَاٰدَمُ بَيْنَالْمَاءِ وَالطِّينِ“Âdem nebi su ilebalçık arasında iken ben peygamberdim.” buyurur ki, mahz-ı hakikattir.. hatta nüve-yi kevn ü mekân olması itibarıyla o bundan daha kıdemlidir. Böyle bir kıdemi İsmail Hakkı Bursevî Hazretleri bir ilâhisiyle ne hoş seslendirir:
Dipnotlar
- 55el-Bûsîrî, Dîvân s.242.
- 66“(Onu, ailesini ve yanındaki müminleri o müthiş felâketten) kurtardık.” (Sâffât sûresi, 37/76)
- 77“Gözü kaymadı.” (Necm sûresi, 53/17)
- 88“Karanlığı ile ortalığı bürüdüğü zaman gece hakkı için!” (Leyl sûresi, 92/1)
- 99es-Sehâvî, el-Makâsıdü’l-hasene s.522; Aliyyülkârî, el-Esrâru’l-merfûa s.271; el-Aclûnî, Keşfü’l-hafâ 2/173.