İçeriğe geç
“Sanma ki ey hâce senden sim ü zer isterler, Yevme lâ yenfe’uda kalb-i selim isterler.”

İyi yaşamış mısın? İyi ölmüş müsün? İyi dirilebilecek misin? Livâü’l-Hamd’in yolunu bulabilecek misin? Kevser’in başına ulaşabilecek misin? Efendimiz seni uzaktan görüp, tanıyacak mı? Senin ahiretteki durumun, bu sorulara ve daha başkalarına vereceğin cevaba bağlıdır. Zira Allah Resûlü: “Ben benimkileri tanırım.” buyuruyor. Nasıl tanıyacağı sorulunca da “Sizin alnı beyaz, ayakları sekili atı, yüzlerce ve binlercesi arasından tanıdığınız gibi ben de benimkileri abdest azalarından tanırım.” cevabını verir. Allah Resûlü sizi, alnınızdaki سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ âyetiyle mühürlenen damgadan tanıyacaktır.

Ebû Hüreyre (radıyallâhu anh), kollarını omuzlarına kadar yıkıyordu. Kendisine niçin böyle yaptığı sorulunca da: “Abdest azalarının nurunu artırmak istediğim için.” cevabını veriyordu. İşte bu, selim bir kalbe sahip olmanın tezahürüydü.

6et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-kebîr 9/40; İbn Hacer, el-İsâbe 7/237-240.

121