Ehl-i Kitap’tan bazıları, Peygamberimiz’den sonra, Raşid Halifeler döneminde de hıyanet ve ihanetlerine devam ettiler. İrtidat hâdiselerinde kışkırtıcı rollerini oynadılar, Müslümanlar iç meseleleriyle meşgul olurken Romalıları tahrik ettiler, onlar ve Sasâniler hesabına casusluk şebekeleri kurarak Müslümanlığı çökertmeye çalışmaktan bir lâhza geri durmadılar. En nihayet, Emîrü’l-Mü’minîn Hazreti Ömer’in oğlu Abdullah’a suikastte bulundular.¹⁸ Sonunda Hazreti Ömer, Müslümanlar ve Müslümanlık için daima bir çıbanbaşı olan bazı Yahudilerin Peygamberimiz’in de bir işaretine¹⁹ binaen Arap Yarımadası’ndan çıkarılması hususunu ashabla müzakere etti ve başka yerlerde kendilerine mal-mülk ve arazi verilmek üzere, pâyitahttan uzak yerlere yerleştirildiler.²⁰

Bilmem ki, Yahudilerin o günkü Müslümanlara yaptıkları, bugünkü devletlerden herhangi birine yapılsaydı başka bir muamelede mi bulunurlardı?..

3. Gassan Hıristiyanlarına Karşı Peygamberimiz’in Hareketi:

Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) hicretin 8. senesi, Şucâ İbn Vehbü’l-Esedî’yi, Roma imparatorunun yakını Gassan meliki Hâris’e göndermiş ve onu nezih bir üslûpla İslâm’a davet etmişti. Devletler arası bir prensip olarak kabul edilen “Elçiye zeval yoktur.” esasına rağmen Hâris, elçiyi öldürmüş ve Medine üzerine yürümek istediğini belirterek Roma imparatorundan yardım istemişti.²¹ Bu maksatla büyük bir ordu teşekkül etmeye başlamıştı ki, Efendimiz tam vaktinde haberdar oldu ve Zeyd İbn Hârise kumandasındaki 3 bin kişilik bir orduyu gayet seri olarak Mute’ye gönderdi. Müslümanlar Mute’de, kendilerinden 20-30 kat daha fazla Roma destekli Gassanîlerle karşılaştılar ve Halid’in usta manevraları sayesinde az bir zayiatla düşmanı durdurup Medine’ye döndüler.²²