Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Mü’minler alabildiğine derin olmalı, 
 yoksa hayat-ı içtimaiyenin içinde zedelenebilir, yara 
 alabilirler; düşüncelerinde, duygularında çatlamalar 
 ve kırılmalar olabilir. Dinî duygular açısından çok 
 sağlam olmalıyız. Yaptığımız küçük-büyük günahlardan 
 dolayı odamıza çekilip gözyaşı dökmüyorsak kalbimizde 
 çok şey kaybetmişiz demektir. Hatalarımızın ezikliğini 
 yirmi dört saat yaşamıyorsak ruhumuz mukavemetini 
 yitirmiş demektir. 
 Vücudun sıhhat emarelerinden bir tanesi, değişik virüsler, 
 mikroplar karşısında hararetin yükselmesidir. Vücudun 
 böyle bir mukavemet göstergesi yoksa onun durumu çok 
 vahimdir. Artık onda ne bir çırpınma, ne bir helecan 
 vardır. Bunun gibi şayet yapılan ma’siyetlere karşı 
 bir iç tepki yoksa, şayet vicdanın ona karşı bir “hayır” 
 demesi yoksa o ruh ölmüş manâsına gelir. Onun için 
 bir taraftan ruhumuzu öldürmeden, olumsuzluklara karşı 
 tepki gösterecek kadar kararlılık sergileyip, diğer 
 taraftan da gözlerimizi çok ilerilere çevirerek devamlı 
 terakki peşinde olmalıyız.
İLK MÜSLÜMANLARIN AKLA HAYRET 
 VEREN PERFORMANSLARI
İlk müslümanların müslümanlıklarını dünyanın dört 
 bir yanına götürmelerinde nasıl davrandıklarına dair 
 teferruatlı bir malumat yok. Fakat bu konuda çok başarılı 
 oldukları anlaşılıyor. Bu başarıyı kılıç zoruyla, 
 kâhir orduların girdikleri yerlerde halka baskı yapmasıyla 
 açıklamaya çalışmak aklın, mantığın kabul edeceği 
 bir şey değil. O zamanlar Müslümanlığın yayıldığı 
 yerlerde hakim dinler, mezhepler, düşünceler ve müessir 
 kültür kalıntıları vardı. Buyurun bugün gelişmiş bir 
 millet olmanın imkanları ile medeni insanlar olarak 
 Hindistan’a gidin, ilk müslümanların o zamana nisbeten 
 elli senede yaptıklarının ne kadarını yapabileceğinizi 
 bir deneyin. Bugün Hindistan’daki mevcut müslüman 
 nüfusu da zaten, o dönemde müslüman olanların çocukları. 
 Sindâbâd’a müslümanlar hicret-i seniyyenin 40. senesinde 
 girdiler ve o günden bu yana Hindistan’da müslümanlık 
 var. Buhara, Semerkand gibi ülkelere hicret-i seniyyenin 
 80. senesi girmişler. Buhari’nin dedesi, kendi hocası 
 meşhur hadisçi Müsnedî’nin dedesinin vesilesiyle müslüman 
 olmuş. Buhari, üçüncü asrın yarısına kadar yaşadığına 
 göre ve üçüncü asırda muazzam eserini ortaya koyacak 
 verimliliği gösterdiğine göre diyebiliriz ki o coğrafyada 
 bulunan insanlar çok erken dönemde müslümanlaşmışlar.. 
 dili benimsemişler.. o dilin büyük üstadları yetişmiş.. 
 ve Hicaz’da yaşayan hadisçilerden daha güçlü hadisçiler 
 Asya’da ortaya çıkmış. Hatta denebilir ki, İmam Malik 
 gibi Muvatta sahibi büyük bir alim istisna edilecek 
 olursa, ondan sonrakiler, hatta İmam Şafii bile Asya 
 kültürüyle yetişmiştir. Evet, İmam Şafii, Irak, İran, 
 Bağdat civarında dolaşmış, İmam Azam Ebu Hanife’nin 
 talebelerinden ders almıştır. Buhari, Müslim, Nesâi… 
 bunların her birisi Asya’nın bir yerinde neş’et etmiştir. 
 Buhara, Tirmiz birbirine yakın yerlerdir. Ebu Davud 
 Sicistan’dan, Nesâî Nese’den… Hadisçilerden başka 
 onca fakih yetişmiştir buralarda. İkinci asrın ortalarına 
 doğru devâsâ hukukçular sahnede yerini almış, fıkıh 
 metodolojisi gelişmiş ve üçüncü asra doğru dünyada 
 eşi-emsali olmayacak şekilde bir rönesans yaşanmıştır.
Hâsılı, erken devirlerdeki müslümanlar oralara kılıç 
 zoruyla, baskıyla girmiş değillerdir. Gönülleri fethetmiş, 
 kalblere taht kurmuş, akılları durduran hayretengiz 
 bir performans ortaya koymuşlardır. Şimdi günümüzün, 
 daha sağlam düşünüyor gibi görünen insanına bakalım. 
 Daha iyi imkanlara sahip desek daha yerinde olur belki. 
 Yani günümüz insanı daha çok malzemeye, daha çok dökümana 
 sahip; muhâbere ve muvâsala (haberleşme) şartları 
 daha rahat; telekominikasyon imkanları çok ilerlemiş… 
 Bu imkanlar ise Cenab-ı Hakk’ın insanların çalışmasına 
 lütfettiği şeylerdir. Yani bunları Allah yaratıyor, 
 ama insanları vasıta olarak kullanıyor. İnsanın dimağını, 
 muhakemesini, iradesini O yaratmış; insana emir veriyor 
 ve insan onları yapmaya niyet edince Allah yeni şeyler 
 yaratıyor. Ehl-i Sünnet’in akidesi budur. Meseleyi 
 başka tarafa çekerek bu mevzuda bir isbat yolu denemeyi 
 düşünmüyorum. Ehl-i Sünnet’e göre siz ne yaparsanız 
 yapın “Vallâhu halakaküm vemâ ta’melun – Sizi de davranışlarınızı 
 da yaratan Allah’tır (c.c).” Öyleyse bize düşen Allah’ın 
 yarattığı bu şeylerle O’nu anlatmaktır. İşte selef-i 
 salihinin elinde bunlar yoktu. Ebu Eyyub el-Ensari 
 Hazretleri İstanbul’a ulaşıncaya kadar kimbilir neler 
 çekti. Yezid dönemiydi, herhalde oraya gelinceye kadar 
 altı ay yol teptiler. Zaten çok yaşlıydı. Ben kendime 
 göre O’nun yaşını şöyle tahmin ediyorum: Efendimiz 
 Medine’ye hicret buyurdukları zaman Ebu Eyyub el-Ensari 
 Hazretleri’nin çoluk-çocuğu vardı. O zamanlar otuz-küsür 
 yaşında var idiyse ve katıldığı İstanbul seferi hicret-i 
 seniyyenin aşağı-yukarı kırkıncı senesinde olduğuna 
 göre, yaşı yetmiş-yetmişbeş civarındadır demek oluyor. 
 Aynen onun gibi, Ebu Talha atın üstünde duramayacak 
 halde iken torunları diyor ki, “Sen Allah Rasûlü hayatta 
 iken yeterince savaştın. Bedir’de, Uhud’da bulunmuş 
 birisin. Artık biz senin yerine cihad ederiz..” “Hayır” 
 diye cevap veriyor, “Allah öyle bir tefrik yapmıyor 
 ki. Allah ‘İnfirû hifâfen ve sikâlen – yaya olarak, 
 piyade olarak, süvari olarak Allah yolunda seferberlik 
 yapın buyuruyor.” “Sen atın üstünde duracak halde 
 değilsin!” dediklerinde ise “Bağlayın beni atın üstüne 
 öyle gideyim..” diyor. Ve Kıbrıs’a çıkartma yapıyorlar. 
 Hala Sultan dediğimiz Ümmü Haram Kıbrıs seferinde 
 gemide vefat ediyor, çıkarıp oraya gömüyorlar. Şu 
 an Kıbrıs’ın Rum kesiminde yatıyor. 
Görüldüğü gibi bu insanlar her türlü mehâliki göğüslüyerek 
 buralara geliyorlar. Mesafeler o kadar uzun ki bir 
 yere gelmek için altı ay yol tepmek lazım. Sonra orada 
 cansiperane mücadele etmek lazım. Sonra yolunu, fırsatını 
 bulup onlara dinî duygunu, dinî düşünceni fısıldaman 
 lazım. Dinini arızasız temsil etmen, göstermen ve 
 onlara tesir etmen lazım. Bütün bunlar çok zor şeyler 
 ama onlar bu zora talib olmuşlar ve bundan hiç şikayet 
 de etmemişler. Şikayet etmediklerini iyi bildiğimi 
 söyleyebilirim. Siyer ve Megâzi kitaplarında, o tehlikeleri, 
 o ifritten şeyleri göğüsleyen bu insanların, verdikleri 
 mücadeleden iki kelimelik şikayette bulunduklarını 
 görmedim.
Bir Abdullah b. Huzâfe es-Sehmî’ye bakın. Başını 
 kaynayan suya sokuyorlar, yüzünün etleri dökülüyor, 
 “Benim başıma bunlar geldi” diye şikayet etmiyor. 
 Bizler hiç birimiz dinimizden dolayı bu ölçüde sıkıntı 
 çekmedik. Çok rahatız. Bunun karşılığında, Cenab-ı 
 Hakk’ın bunca nimetine karşı şükür sayılsın diye bize 
 lütfettiği o teknik imkanları O’nu duyurma adına kullanmıyorsak 
 bu apaçık nankörlük olur. Hem körlük olur, hem nankörlük 
 olur. Nan ekmek demektir. Nankör olma, ekmeği nimet 
 manasına alırsanız nimeti görmeme demektir. 
Şimdi bu geniş imkanları ve olumlu şartları değerlendirerek, 
 Allah’ın izniyle, mü’minler, nereye ulaşabilecekse 
 oraya ulaşmaya bakmalı. Ve elinden gelen herşeyi yapıp 
 sonuçta demeli ki: “Bizim neslimiz bu meseleyi ancak 
 şu noktaya götürmeye müsaitti; donanımı ancak ona 
 yetiyordu. Hele biz oraya bırakalım, arkadan gelenler 
 de alır bir yere götürürler, daha arkadan gelenler 
 de alır daha ileriye götürürler…” 
Öyleyse herkes ömrünün, gücünün, kabiliyetinin ve 
 imkanların el vermesi ölçüsünde yürüyebildiği kadar 
 yürüyecek ve yükünü bıraktığı yerde arkadan gelen 
 bir tanesi alıp gidecek. Şimdiye kadar hep öyle olmuş. 
 Dini temsil etme ve başkalarına anlatma işini Sahabi 
 Efendilerimiz Emeviler’e, Emeviler Abbasiler’e bırakmış; 
 daha sonra Abbasiler sarsıntı yaşarken, daha hicret-i 
 seniyyenin 3. asrından dördüncü asrına girerken Asya’dan 
 gelen Türk boyları işin altına girmiş. Tuğrul Bey’in 
 önderliğinde, 1050’lerde Bağdat’ı korumuşlar ve 1071 
 gibi çok erken bir tarihte Malazgirt’te İslam’ın koruyuculuğunu 
 üzerlerine almışlar. 
“Tilke ümmetün kad halet, lehâ mâ kesebet”… Onlar 
 bir mübarek topluluktu, kazandıkları şeylerle yürüdüler 
 Allah’a. “Ve leküm mâ kesebtüm”… Siz de kazandıklarınızla, 
 kesbinizle veya iktisabınızla; ya yanlışlarınızla, 
 hatalarınızla ya da sevaplarınızla bir gün Allah’a 
 yürüyeceksiniz. Vazife yapmış olarak yürüme de var, 
 vazifeden kaçmış olarak derdest edilerek oraya celbedilme 
 de var. Öyle bir celbedilmeden Allah’a sığınırız.
KÜRESELLEŞME VE TEKARUB
Günümüzde her yerde küreselleşmeden bahsediliyor.Yani 
 biz müslümanların ifadesiyle dünya büzüşüyor, daralıyor. 
 Efendimiz, meseleyi tekârub-u zaman, tekârub-u mekan 
 sözleriyle ifade buyuruyor. Denebilir ki küreselleşmeyi 
 sadece mekana bağlamak doğru değildir. Zaman, izafîliği 
 içinde mekâna bağlıdır, onu göz önünde bulundurmak 
 lazım. Yani küreselleşme ve globalleşme denirken zamandan 
 hiç bahsedilmiyor. Oysa ki Efendimiz ondört asır evvel 
 “bir tekârub-u zaman, bir tekârub-u mekan yaşanacak..” 
 buyuruyor. Tekarub kelimesiyle, mahal zikredilerek 
 hal murad edilir. Yani o zamanın ve o mekanın içindeki 
 insanlar, birbirlerine çok seri ulaşma imkanını elde 
 edecekler. Bir anda aynı yerde buluşabilecekler. Günümüzdeki 
 tele-konferanslar bunun tezahürüdür. Bu yolla başbakan 
 ve bakanlar ayrı ülkelerde olsa bile bir bakanlar 
 toplantısı yapabiliyorlar. Yani bu şekilde bir zaman, 
 mekan daralması-büzüşmesi var. Bir yerde olan bir 
 insan adeta nuraniyet sırrıyla, dünyanın değişik yerlerindeki 
 aynalara aksedebiliyor, her yerde görülebiliyor. Yine 
 günümüzde aynı sisteme dahil telefonlarla hem ses 
 hem de görüntü nakli yapılabiliyor. Böylece yakınlar 
 arasındaki hasret daha rahat giderilebiliyor. Yakın 
 bir gelecekte belki de televizyon ekranı ölçüsünde 
 ekranlarla birbirimizi temaşa ederek konuşma imkanı 
 yaygınlaşacak. Burada hal hatır sorup elinizi ekrana 
 uzatacaksınız. Belki ekran da tamamen ortadan kalkacak. 
 Havada elinizi uzattığınız zaman, karşı tarafa ulaşabileceksiniz, 
 belki sadece temas ettiğiniz elin sıcaklığını duymayacaksınız.
</div>

Müsbetin Peşinde Olma