Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Yeryüzünde inanan insanlar inançlarına uygun hareket 
 etse bütün dünyaya yeniden yön verebilirler. Evet ben, 
 inanan her insanın inancın gereklerini yerine 
 getirmesi ve inancı ölçüsünde bir duruşta 
 bulunması durumunda dünyada çok şeylerin değişeceğine 
 inanıyorum. Eğer şu anda bu değişiklik 
 olmuyorsa, bunun sebebi iman alanında yaşanan 
 boşluktur, saffetin kaybedilmesidir. Saffetin kaybedilmesinde 
 en önemli unsur ise iç ihtilaftır. Bu açıdan 
 günümüzde iç ihtilaf ve buna sebebiyet verebilecek dış 
 kaynaklı plan ve programlara karşı uyanık 
 olmak zorundayız. 
İslam tarihine bu gözle baktığımızda 
 Hazreti Ebu Bekir dönemindeki irtidat hadiselerinin, 
 Hazreti Ömer döneminde tohumu ekilen kargaşaların, 
 Hazreti Osman ve Hazreti Ali’nin şehadetiyle son 
 bulan karışıklıkların hepsinin 
 planlı şeyler olduğunu görürüz. Evet, 
 o dönemin insanlarının beşeri hissiyatları 
 akıllarının, daha doğrusu Kur’anî 
 aklın,Â Kur’anî mantığın çok önündedir. 
 Özellikle Hariciler “Başka inanç ve düşünceler 
 ya bizim dediğimiz gibi olur ya da olmaya hakları 
 yoktur, yıkılmaya, yok edilmeye mahkumdur.” 
 zihniyetine sahiptir. İşte bu zihniyetin itikadî 
 ve siyasî etkisi bazı alanlarda günümüze kadar 
 devam eden bir çok karışıklığın 
 sebebi olmuştur.Â 
Bence biz tarihi hadiseleri kendi tarihsellikleri içinde 
 bırakıp kendimize dönelim, kendi dönemimiz 
 içinde üzerimize düşeni yapalım. Nedir üzerimize 
 düşen şeyler: en genel manada rehavete düşmeme, 
 zevk u sefaya dalmama, yaşatma zevkiyle yaşamadan 
 vazgeçme. Mesela en basitinden alışkanlıklarımızı 
 bir gözden geçiriversek. Alışkanlıklar 
 insanı esir alır ve hayatî zarureti olmayan 
 şeylere hayatî ve zaruri damgasını vurdurur. 
 İnsan genelde alışkanlık sebebiyle 
 gayri zaruri şeylere önce zaruret damgası 
 vurur, ardından onun esiri olur. Gördüğüm 
 kadarıyla alışkanlıklar ciddi enerji 
 kaybına yol açıyor, asli vazife dediğimiz 
 hususlarda gevşeklikler devreye giriyor. Onun için 
 insan alışkanlıklarını gözden 
 geçirmeli, Kur’an ve Sünnet çizgisinde onları yeni 
 baştan düzenlemelidir.
Bizim yaşamaktaki gayemiz başkaları 
 için yaşama olmalıdır, zira yaşamanın 
 manâsı aslında budur. Evet bu düşünce 
 ve inanca sahip insan kendini, yuvasını, makamı-mansıbı 
 tâli derecede düşünür. Böyle inanan ve hayatını 
 buna göre dizayn edenin önünü ise kimse alamaz. "Yürü, 
 top senin çevkan senin!" derler ona. Laboratuvarda 
 ise, her şey mahz-ı marifet olur akar o insanın 
 kafasına. Ticaret erbabı ise sular seller 
 gibi dökülür bütün imkanlar önüne.
Aksi halde, insan kendi ruhundan uzaklaşır, 
 içte kadavralaşmaya girer. Tahakküm etmeye başlar 
 etrafına. Her şeyi bir istibdat, bir dayatma 
 vesilesi olarak kullanır. Aklî ve mantıkî 
 temeli olmayan maceralara girer ve etrafındakileri 
 de sürükler o maceraya. Belki gün gelir azgın bir 
 güce kavuşur; kavuşur ama gün gelir o azgın 
 güç onu da yer bitirir. 
Üstad "Eski hal muhal, ya yeni hal, ya izmihlal!" 
 buyurmuş. Evet eski döneme ait şeyleri aynıyla 
 ihya etmek mümkün değil. Onun için Üstad’ın 
 dediği gibi bir yenilenme, bir tecdid şart. 
 Nitekim bunu sadece O dile getirmemiş. M. Akif’ten, 
 Sezai Bey’e kadar pek çokları ömür boyu hep diriliş 
 deyip durmuşlar. Fakat kime nasip kime kısmet.
Evet, sistemi geriye işletip tashih edemezsiniz. 
 Yenilenme yapacaksınız amaÂ başlangıçta 
 sıkı durmanız lazım. Meselenin rahat 
 ve rehavet düşkünlüğüne hiç tahammülü yok. 
 Bakın tarihe, kocaman Devlet-i Aliye’yi tenperverlik 
 yıkmıştır, rahat tutkusu, çalım-çaka 
 yıkmıştır. Belli bir devreden sonra 
 orduların önünde kimse yoktur, büyük komutanlar 
 cephede yoktur. Sanki onlar ölse gitse dünya yıkılacak. 
 Kadavralaşma dönemimize ait utandıran fotoğraflar 
 bunlar. Halbuki Alparslan’dan Selahattin’e, Murad Hüdâvendigâr’dan 
 Yavuz’a kadar herkes cephededir, askerlerinin önünde, 
 ölüm kuşağında düşmanla karşı 
 karşıyadır. 
Bence kadavralaşmamak için işi sıkı 
 tutmak, beslenme kaynaklarını şuurluca 
 okumak, beyin fırtınası yapmak, müzakere 
 etmek şart. Meşru olsa da gereksiz alışkanlıkları 
 azletmek, kapıdan kovmak ayrı bir şart. 
 Bir ölçüde kendi hayatını daraltmak demektir 
 bu, ama yaşatmak için başka çare yok. Öncekiler 
 de hep böyle davranmış. Kitaplarımızda 
 da böyle okuyoruz: Mesela, Sav köyünde bin kalem eserleri 
 yazıyor, teksir ediyordu. Elleri saban, pulluk, 
 yaba, orak tutan bu insanlar boş zamanlarında 
 ellerine kağıt-kalem alıyor, önlerine 
 koydukları şablona bakıp bakıp yazıyorlar. 
 Ne acayip bir azim, bir kararlılık, bir heyecan, 
 bir aşk bu. Katışıksız, dupduru 
 bir saffet bu. Sahabe ile karşılaştırılınca 
 belki yarı saffet dönemi. Yarı saffet ama 
 anilmerkez hareketin hızının kesilmediği, 
 Bediüzzüman’ın suya attığı taşın 
 halkalarının dalga dalga yayıldığı 
 dönem. Zor şartların yaşandığı 
 bir dönem.. evlerin kapılarının önünde 
 sürekli polislerin gezdiği, bu yetmiyormuş 
 gibi karşı caddelerden evlerin kiralanıp 
 ajanların yerleştirildiği, haftada bir 
 baskınlarla herkesin derdest edilip götürüldüğü 
 bir dönem. 
Hâsılı; Allah bize liyakat ihsan eylesin. 
 İç kargaşalardan korusun. Alışkanlıklarına 
 esir olanlar gibi değil de saffet dönemi insanları 
 gibi bir hayat yaşamayı nasip eylesin
</div>

Safvet ve İç Kargaşa