Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Peygamber vesayeti varlığa tedelli usulü 
 ile bakmayı gerektirir. Kainatta müşahede 
 edilen delillerden yola çıkarak Cenab-ı Hakk’a 
 ulaşmaya bedel tedelli, baştan Yaradan’ın 
 kabul edilmesi demektir. Bunun aksi olan yaklaşım 
 tarzında ise, mün’amün ileyhten (kendisine nimet 
 verilenden) Mün’im’e (nimeti veren Cenab-ı Hakk’a) 
 ya da nimetten Mün’im’e gidilir ki bu tavır insanın 
 yollarda takılmasına sebep olabilir. Natüralist 
 ve materyalist mülâhazalar söz konusu yollarda kalmanın 
 örnekleridir.
Evet, baştan Hazreti Zât-ı Vacibu’l-vücud’u 
 kabullenen insan baktığı her şeyde 
 O’nu görür: ağaçta, dalda, meyvede, yaprakta, çekirdekte… 
 Küçükten büyüğe veya büyükten küçüğe her şeyde 
 ama her şeyde sadece O’nu temaşâ eder. Bu, 
 tıpkı harfleri veya kelimeleri bütün karakterleri 
 ve özellikleri ile tanıma gibidir. Özellikle Osmanlıca’da 
 geçerli olan bir husustur bu. Mesela “mektup” 
 kelimesini Osmanlıca’ya hakkıyla vakıf 
 birisi gördüğünde, onu miktûb veya müktûb gibi 
 değişik şekillerde okumaz. Çünkü Osmanlıca’da 
 kelimeler, hecelere bölme usulüyle değil, kalıplar 
 şeklinde görülür ve okunur. Steno’da olduğu 
 gibi kalıplar vardır, o kalıpları 
 beller ve gördüğünüzde doğru okursunuz.
Aynen bunun gibi varlığı bütünüyle 
 O’na bağlayan, bağlandığına 
 baştan inanan bir insan hep O’nu görür, O’nu bilir 
 ve O’nu duyar. Peygamberane bir bakış, görüş, 
 duyuş ve seziştir bu, varlığı 
 doğru okumaktır. Varlığı bu 
 şekilde okuyanın ise marifeti artar. Marifet 
 arttıkça düşünce ufku gelişir, terkipçi 
 nazar derinleşir ve gün gelir O’nun kudretinin, 
 iradesinin, meşietinin, hayatının, sem’inin, 
 basarının kendisini kuşattığını 
 görür; görür ve bu nimetleri ihsan eden Rabbine şevk 
 ve şükürle yaklaşır.
Varlığa bu gözle bakamayanlara gelince; 
 onlar üzerlerine sağanak sağanak dökülen nimetler 
 karşısında küstahlaşır, lâubalileşir 
 ve şımarır. Üstad’ın misalleri içinde 
 memer (nimetlerin üzerinde tecelli ettiği, gelip 
 geçtiği bir varlık) olduğu halde mazhar 
 olduğunu (o nimetlerin mazharı olduğunu, 
 onları hakettiğini) zanneder. Halbuki Allah’a 
 karşı saygılı olmak, temkin içinde 
 O’na şükür hisleriyle dolmak, bizleri şımartacak 
 ölçüde başımızdan sağanak sağanak 
 yağsa da nimet karşısında şımarmamak, 
 o nimetleri ihsan eden Rabbimize ciddiyet içinde mukabelede 
 bulunmak gerekir. Allah insanı bir ayna yaptıysa, 
 insan ayna olmasını bilmelidir. Her tavrında, 
 her davranışında, her sözünde, her düşüncesinde, 
 her mülahazasında O’nu göstermelidir. Bu peygamberane 
 bir tavırdır. Evet, peygamberlerin hepsi böyle 
 hareket etmiş ve bununla bütün insanlara ışık 
 tutmuş, rehber olmuşlardır. Vesayet çağrısıdır 
 bu aynı zamanda ve bu çağrıya icabet 
 edilmelidir. Tarih şahittir ki buna icabet edenler 
 aldanmamıştır.
Hasılı; hem peygamberî bir bakışa, 
 insibağa, nazar ve teveccühe ulaşmak, evirip-çevirip 
 her şeyi ubudiyet sırrına bağlamak, 
 mişkat-ı Sünnetin ışığı 
 altında meseleleri çözmek, hem de bunlara mazhar 
 olduktan sonra kendimizi rahat ve rehavete salmamak, 
 şatahata girmemek için Nebi vesayetine ihtiyacımız 
 var. 
Adanmışlar
Adanmışlar, peygamber-i izamın davrandığı 
 gibi davranmalı ve iktidara talip olmamalıdırlar. 
 Zira iktidar peşinde olmak onları gaye-i hayallerinden 
 saptırabilir. Adanmışların yegane 
 vazifesi vatana, millete, devlete, dine ve topyekün 
 bütün insanlığa faydalı olacak hayırlı 
 insanlar yetiştirmektir. Evet, servet ve iktidar 
 kötü bir silah gibidir: mekkardır, gaddardır, 
 gerisin geriye tepebilir. Mekkar ve gaddar olan bu şeylerden 
 kendini koruyabilen mesela bir Ömer b. Abdülaziz gibiler 
 ise çok az sayıdadır. Yaklaşık yüz 
 sene süren Emeviler döneminde bir tane Ömer b. Abdülaziz 
 vardır ve başka da olmamıştır.
Bizler bugün içinde bulunduğumuz dairenin kıymetini 
 bilmeliyiz. O bizim varlığımıza 
 değil, aslında biz ona muhtacız, onun 
 bereketiyle yaşıyoruz. Bu sebeple sürekli 
 onunla irtibatımızı korumak zorundayız. 
 Aksi halde insan farkına varmadan dünyaya bulaşıverir. 
 Halbuki asıl hedef ahirettir ve bizler şu 
 kısa hayatımızda ebediyetleri peyleme 
 peşindeyiz. Sonsuz bir saadeti kazanmak için az 
 dişimizi sıkıp sabretsek değmez 
 mi? Evet ömür süratle geçiyor ve bitiyor. Aynaya bakınca 
 yolun neresinde bulunduğumuzu görüyoruz.
Burada bir şeyler yapıyormuş gibi görünmekle 
 yakın durduğumuzu zannediyoruz ama uzaktayız. 
 Müslümanlığımızı içimizde her 
 an taptaze duyamıyoruz. Duymak için ibadetlerimizde 
 derinleşmemiz lazım. İbadetlerdeki kıvamla 
 ancak, irtibatımız artar. Evet, bizim halimiz, 
 ibadetlerimizle mülk aleminden melekut alemine, bu dünyadan 
 manâ alemine berzahi levhalar, resimler halinde akseder. 
 Her bir ibadetin orada bir taayyünü, kendine ait bir 
 görüntüsü vardır ve hepsi birer mahlûktur. Hadislerde 
 ifade buyrulduğu üzere namazın kabirde gökçek 
 yüzlü biri olarak yanında durup sana refakat etmesi 
 gibi. Abdestin duyularak alınması, namazın 
 kalbte edası, onun her rüknünün şeker şerbet 
 gibi yudumlanması.. Kur’an ayetlerinin süzülerek 
 sağılmasıyla bu ibadet ufkuna ulaşılır. 
 Herkes hâlen ve zevken bir şeyler hisseder ama 
 hissediş dereceleri seradan süreyyaya kadar farklıdır. 
 Allah’la derin münasebet içinde olanlar kendilerini 
 namaza salabilirler, istendiği gibi namaz kılma 
 ufkunu yakalayabilirler. Bu noktaya varmak herkese açıktır. 
 El verir ki insan bunu yürekten istesin. Cenab-ı 
 Hak Kur’an’da pek çok yerde namazı “ikame 
 edin” diyor. Bir abide, bir heykel gibi onu dikebilme 
 namazın bütün esaslarının hakkını 
 tam vermekle olur. Genel olarak sahabenin namazı 
 da işte böyleydi. Allah’a karşı duruşlarında 
 ve durumlarında insanın içine oturaklaşmış 
 bir derinliğin ve bir insibağın alameti 
 vardı. Onları besleyen insibağ kaynağı 
 Efendimiz’in, gözünün bir yanı hep yukarılardaydı. 
 O hep yukarılara bakarak tavırlarına 
 o insibağı taşıyordu. Sahabe-i kiram 
 da Efendimiz’in huzurunda işte bu insibağı 
 duyuyor ve doyuyorlardı. En bedevi bile o insibağı 
 o huzurda tadabiliyordu.
Sözün kısası, adanmışlar bahsettiğimiz 
 bu üç özellikten kat’iyen sarf-ı nazar edemezler: 
 sürekli vatana, millete ve Din-i Mübin-i İslam’a 
 hizmet içinde olma; ibadetlerde derinliğe ulaşma; 
 hem hizmette hem de ibadetlerinde ihlas ve Allah rızası 
 peşinden ayrılmama.
</div>

Nebi Vesayeti