Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
İnsan, kendisine tevdi edilen vazifeleri, sahip 
 olduğu şuura göre yapar. Bununla birlikte, 
 evvel ve ahir tavsiyem: Dine, vatana, millete, devlete 
 ve insanlığa hangi seviyede hizmet yaparsak 
 yapalım, karşılığında 
 hiçbir şey beklememeliyiz. İnsan, yaptığı 
 hizmete karşılık olarak hayalinde birtakım 
 beklentiler içine girerse, beklediklerini bulamayınca 
 -hafizanallah- küsüp gidebilir. Ben duâlarımda 
 sürekli “Ya Rabbi, beni arkadaşlarımla, 
 arkadaşlarımla da beni mahcup etme!” 
 diyorum. Zira dünya genelinde belirli bir bakış 
 ve kabulleniş var ve bizler onu korumak zorundayız. 
 Evet, insan yapacağı murakabeler ile kendisinin 
 manen “sıfır” olduğunu sonucuna mutlak 
 ulaşmalı, kendini buna inandırmalı 
 ve büyük veya küçük yaptıklarına kat’iyen 
 sahip çıkmamalıdır. “Bediüzzaman’ın 
 bile kendisini bir “memerr” (bu bazı iyiliklerin 
 uğrağı demektir) olarak gördüğü 
 yerde biz kim oluyoruz ki?” demelidir. Aksi takdirde 
 hayalî düşünceler ve beklentiler içinde boğulup 
 gidebiliriz.
Emperyalist ve Osmanlı
Emperyalizm, gelişmiş ülkelerin zayıf 
 ya da az gelişmiş ülkeleri iktisadi, siyasi 
 ve kültürel bakımdan baskı altında tutması, 
 onları hakimiyetleri altına alarak sömürmesi 
 demektir. Buna göre, istismar eden; sömüren; işgal 
 ettikleri toprakları, bu toprakların yer altı 
 ve yer üstü zenginliklerini ve insan gücünü sömürerek, 
 müreffeh bir hayat yaşayan; kendileri saraylarda 
 safa sürerken, halkı perişan bir halde sokaklara 
 terkedenlerin hepsi emperyalisttir. Düne kadar emperyalizm 
 daha çok askeri güçle gerçekleştirilirken, günümüzde 
 aynı neticeyi, askerî işgale başvurma 
 gereği duymadan, siyasî entrikalarla, kültürel 
 yollarla, teknik ve teknolojik imkânlardan faydalanarak 
 ekonomik oyunlarla elde ediyorlar. Gayelerine ulaşmak 
 için de hiçbir engel tanımıyorlar. Meselâ, 
 bir neticeye ulaşmak için insanların kobay 
 olarak kullanılması gerekiyorsa, bunu gözlerini 
 kırpmadan yapıyorlar. 
Osmanlı’ya gelince; Osmanlı, 6 asırlık 
 ömrünün en küçük bir zaman diliminde bile sömürgecelik 
 yapmamıştır. Kendisi zevk ü sefa içinde 
 yaşayıp da, milleti -velev ki yabancı 
 bile olsalar- perişan ve derbeder etmemiştir. 
 Siyasî entrikalara, ekonomik oyunlara kat’iyen başvurmamış, 
 milletlerin tarih, örf, âdet, din ve dilleri ile oynamak 
 suretiyle hiçbir asimilasyona gitmemiştir. Rica 
 ederim, 250 milyon Osmanlı teb’ası içinde 
 safkan Türk adedi 11-12 milyon idi. Bu kadarcık 
 insanın, 240 milyonu istismarından söz edilebilir 
 mi?
Osmanlı, Allah’ın adının her yerde 
 yükselmesi ve devletler arası muvazene için, O’nun 
 emri gereği cihad etmişti. Cihad etmişti 
 ama hiçbir ülkeyi işgal etmemişti. Cihad neticesinde 
 elde edilen ganimet malları, cihada katılanların 
 halis hakkı olmasına rağmen, tarih boyunca 
 ganimetten zengin olan bir insan gösterilebilir mi? 
 Bütün bunlara rağmen, Osmanlı’ya emperyalist 
 deme, ya tarih bilmemenin bir ürünü, ya da hıyanet 
 ve denaet içinde bulunmanın bir ifadesidir.
Yeniçeri ve Merhum Necip Fazıl
Merhum Necip Fazıl, yazdığı Yeniçeri 
 adlı kitapta Osmanlı askerî tarihini hep kaynayan 
 kazan şeklinde gösterdi. Ve hassaten Yeniçeri’yi 
 yerin dibine batırdı. Halbuki bu tip tarih 
 değerlendirmelerinde insafı elden bırakmamak 
 lâzım. Son dönemlerinde olmuş -keşke 
 olmasaydı- birkaç ciğer-sûz hâdiseyi nazara 
 vererek, koskoca bir tarihi karalamaya gitmemeli. 600 
 yıllık bir tarih içinde kaç tane kazan kaldırma 
 olayı gösterebilirsiniz? Osmanlı’yı ve 
 Yeniçeri’yi bu açıdan eleştirenler, kendilerine 
 baksınlar: 50-60 yıl içinde 600 senede meydana 
 gelen isyanların, başkaldırmaların 
 birkaç katını müşahede edeceklerdir.
Ayrıca, ihtisas da bu konuda göz ardı edilmemelidir. 
 Herkesin her şeyi bilmesi mümkün olmadığına 
 göre -aslında böyle bir şey iddia eden de 
 yok- herkes ilgi alanı, çalışma sahasına 
 giren konularda konuşmalı, değerlendirmeler 
 yapmalı. Ve bir şey daha ilave edeyim: Mülâhaza 
 dairesini daima açık bırakıp, iddialı 
 olmamalı.

Rızaya Ram Olmak
Dualarda Cenab-ı Hak’tan hizmet aşkı 
 ve şevki istenebilir. Bununla birlikte, ben dualarımda, 
 “Senin sevdiğin ve razı olduğun…” 
 diyorum. Siz de, encamını bilmediğiniz, 
 arkasında hayır mı var, şer mi var 
 kestiremediğiniz isteklerde bulunmamalısınız. 
 İnsanın kendi arzu ve isteklerinden uzaklaşıp 
 Rabbinin emir ve istekleri içinde eriyip gitmesi çok 
 önemlidir ve işte bence manevî terakki budur.
Mâzi ve Âti
Mazi, zihnimizden çıkmamalı!. Oysa ki o bugün 
 unutulmaya terkedilmiştir. Mazisiz ati olmaz. Yahya 
 Kemal bile, “Ben kökü mazide olan atiyim” 
 der. Tarihimizle neden ilgilenmeyelim? Mazimizi neden 
 öğrenmeyelim? Geçmişi olmayanın geleceği 
 de olmaz. 
İkinci Fıtrat
Evrad u ezkâr, dua, nafile namaz gibi ibadetler, sürekli 
 ve ısrarla yerine getirmeli ki, bunlar, zamanla 
 bizde ikinci bir fıtrat hasıl etsin. Meselâ, 
 iki rekatlık bir nafileyi dört rekat kılmaya 
 alışır, bir daha da bırakmazsanız, 
 bırakmaya kalksanız, “Eyvah, bugün de 
 falso yaptık!” dersiniz.
Böyle bir anlayış, insanda zaten mevcud olan 
 birtakım kabiliyetlerin kullanılarak inkişaf 
 etmesi ve insan ruhuna hakim olmasından kaynaklanmaktadır.
İman Yolu
İman bir duyma, bir hissetme meselesidir. Bir 
 başka tabirle her insana göre değişen 
 bir iç ihsastır o. Kalbi imanla dopdolu olan bir 
 insanın menfi şeylerle meşbu bulunması 
 düşünülemez. Mesela, kalbi Allah sevgisi ile tam 
 anlamıyla dolu olan birisinin başka şeylere 
 karşı nefret hissi kalmaz. Allah aşkı 
 yer bitirir onu. Üstadın 32. Söz’de dediği 
 gibi; “Bazıları ism-i Vedûd’a mazhar 
 olur. Felek mest, kamer mest, nücûm mest, serâser alem 
 mest..” her şey mest olur yani. Her şeye o 
 gözle bakar, o kulakla dinler, her şeyi O’ndan 
 ötürü öper, koklar ve sever. Zaman olur inanmayana, 
 inkar-ı uluhiyet bataklığına saplanmış 
 kişilere bile nazar-ı merhametle bakar; bakar 
 ve “Keşke inansalar.” der. Ama ardından 
 hemen kendine gelir; “Estağfirullah Ya Rabbi! 
 Senin mührün, senin takdirin!” der ve inanmayanların 
 inanmamalarında hikmet aramaya başlar.
Bence her şeyin O’na bağlanması ve O’ndan 
 ötürü delicesine sevilmesi çok önemlidir. Bizim hoşumuza 
 gitmeyebilir, icraatın arkasındaki hikmetli 
 perdeyi aralayamayabiliriz, kafamızda beliren neden 
 sorularına mukni cevaplar bulamayabiliriz ama önemli 
 olan O’nun iradesi, meşieti ve muradıdır. 
 Bu bakış açısının kazanılmasının, 
 her şeyin bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiğine 
 inanıyorum. Mesela, Risalelerde çok sık geçen 
 acz u fakr meselesi… Bu pencereden kainata, eşyaya 
 ve hadiselere bakan bir insan kendi acziyet ve zaafiyetini 
 idrak eder, eder ve o acziyet ve zaafiyet içinde O’nun 
 engin şefkatini görür. Âfâk ve enfüste O’nun âyâtını 
 tefekkür eder, marifeti artar. Bütün bunlar onu Allah’a 
 ciddi şekilde yönelmesine vesile olur.
Keşke bu bakış açısını 
 kazanabilsek! 
Hüsnüzan
Başkaları hakkında hüsnüzan etmek, ahlak-ı 
 hasenenin önemli fakültelerinden biridir. Şöyle 
 düşünmeliyiz etrafımızdaki insanlar hakkında: 
 “Allah’a karşı kimseyi tezkiye etmiyorum 
 ama tavırlarına bakınca yahşı 
 bir kula benzer. Allah’ın rahmetinden ümit ederim 
 ki Cenab-ı Hak onu Cennetiyle sevindirir.” Evet, 
 bizler ne Cennet hazini ne de Cehennem zebanisiyiz. 
 Onun için ne insanları Cennet’e sevkediyor gibi 
 davranalım ne de Cehennem’e sürükler gibi.
Öte taraftan hüsnüzan ettiğimiz insanların 
 kayma ihtimaline binaen onlar için duada bulunmayı 
 da ihmal etmemeliyiz. Binbir tecrübemle sabit ki hüsnüzanda 
 ölçü ayarlanamadığı için olsa gerek hüsnüzan 
 edilen kişilerin eliyle tokat yeme mukadderdir. 
 Kendi adıma söyleyeyim, nice hüsnüzan beslediğim, 
 bir mecliste şu ya da bu sebeple hüsnüzannımı 
 ifade ettiğim arkadaşım var ki aradan 
 24 saat geçmeden onun eliyle tokat yediğim vaki 
 ve variddir. Onun için hüsnüzanda dengenin korunması 
 hüsnüzannın kendisi kadar önemlidir. Öyleyse dua 
 etmeli: “Ya Rabbi! Sen varken hüküm vermek bana 
 düşmez. Hakkında hüsnüzan ediyorum ben, beni 
 yalancı çıkarma bu mevzuda.”
Evet, nazik bir mesele bu, dikkatli olmak gerekir. 
 Bakın hadiste bir kişinin akıbeti şöyle 
 anlatılır: “Birisi sabahtan akşama 
 kadar salih amel işler, işler ve öyle bir 
 noktaya gelir ki Cennet’le arasında bir adımlık 
 mesafe kalmıştır. Ama akşam üzeri 
 bir halt işler ve Cehennem’i boylar.” Veya 
 bir başka Peygamber beyanında belirtildiği 
 gibi insan said doğar, said yaşar, fakat şaki 
 olarak yuvarlanır gider. Tersi de vaki, bir başkası 
 da şaki doğmuş, şaki yaşamış 
 ama said olarak gider. Bilemeyiz biz, dolayısıyla 
 nihai hüküm veremeyiz, vermemeliyiz.
</div>