Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Hastalıklar bir yönüyle, ötelere yolculuk için hazırlık 
 yapma çağrısı ve îkazıdır. Her hastalık, insana bu 
 hayatın fânî olduğunu ve ebedî bir aleme gidileceğini 
 hatırlatmaktadır. Senelerdir çok çeşitli rahatsızlıklar 
 geçirdim ama şu en son geçirdiğim kalb krizi beni 
 bütün bütün ötelere bağladı. Artık söylediğim cümleleri 
 “son sözlerim” olarak görüyor ve öyle telaffuz ediyorum. 
 Son anlarımı yaşadığım ve ahirete açılan koridora 
 iyice yaklaştığım hissi var içimde. O ilk krizi atlatsam 
 da, kalb ve şeker gibi rahatsızlıklarım devam ediyor. 
 Günde birkaç defa kan şekerimi kontrol ediyor ve kalb 
 atışlarımın ritmini dinlettirmek zorunda kalıyorum. 
 Bazı ekstradan aldıklarım hariç, her gün 25-30 adet 
 ilaç kullanıyorum. O kadar ilacın vücutta hâsıl edeceği 
 komplikasyonlar bile bir insanı yatağa düşürmeye yeterlidir. 
 Fakat yatakta olmaktan, hatta uykuyu biraz fazla kaçırmaktan 
 hayatım boyu iğrenmişimdir. Bu sebeple uzun süre yatakta 
 kalmaktan sıkılıyor ve yarım oturarak da olsa bir-iki 
 arkadaşın bulunduğu bir mekanda olmayı tercih ediyorum.
 
Bazı insanlar, eğer bir yerde fakire ait bir yazı 
 görmüşlerse hemen o gazete, dergi ya da internet sayfasıyla 
 bizzat ilgilendiğim kanaatine varıyorlar. Hatta e-mail 
 adresimi istediklerini ve yazışma telebinde bulunduklarını 
 arkadaşlardan duyuyorum. Halbuki, ben bazı dostlardan 
 gelen mektupları dahi okuyamıyor; bir-iki satırla 
 da olsa cevap veremiyorum. İnternetle de hiç ama hiç 
 meşgul olmuyorum. Zaten, hayatımın son anları olarak 
 düşündüğüm şu günlerin hiçbir dakikasını öyle şeylerle 
 geçirmek istemem. Rabbimin huzuruna giderken, O’nun 
 rızası için yapmaya çalıştığım ibadet ü taat ve dua 
 dışında bir hal üzere olmayı Cenâb-ı Allah’a karşı 
 vefasızlık sayıyorum. Şu anda, sadece O’nun rızasını 
 düşünmek, O’nun huzurunda başımı secde eşiğine koymak 
 ve emanetini alacağı an en temiz duygu ve düşünceler 
 içerisinde bulunmak istiyorum. 
Bazı arkadaşlar hüsn-ü zan edip bu fakirden hâlâ 
 birşeyler öğrenebileceklerini zannediyor ve sorular 
 soruyorlar. Konuşacak takatim olmamasına rağmen onlara 
 saygımın icabı birkaç cümleyle de olsa cevap vermeye 
 çalışıyorum. Sonradan öğrendim ki, arkadaşlardan bir-ikisi 
 anlatılanları kaydediyor ve bir İnternet sitesinde 
 yayınlıyorlarmış. Anlattıklarımın bir kıymeti olduğunu 
 ya da birşeyler ifade ettiğini zannetmiyorum. Fakat 
 hüsn-ü zan eden, iyi niyetli ve hayır düşünceli insanların 
 bu gayretlerine de saygı duyuyor ve ses çıkarmıyorum.
Bu işin bir başka boyutu daha var ki, ben kendimi 
 nasihat etmeye ve insanlara birşeyler anlatmaya hiç 
 ehil görmedim, görmüyorum. Va’z u nasihat edecek insan 
 ciddi bir iç hazırlıkla ve manevî doygunlukla muhataplarının 
 karşısına çıkmalıdır. Bu da, öyle surata bir maske 
 takıp ortaya çıkma gibi birşey değildir. Konuşacak 
 insan herşeyden önce kalbinin Allah’la irtibatına 
 ve dinleyicilerin vaktini israf etmeyecek şekilde 
 hazırlanmaya dikkat etmelidir. Bir sohbet, bir nasihat 
 deyip geçemezsiniz.. insan yarım saatlik bir konuşma 
 için aklen, fikren, rûhen, hissen birkaç gün hazırlanmalı; 
 gözünü ağyardan sakınmalı, kalbin gez-göz ve arpacığıyla 
 rıza hedefine kilitlenmeli; çok dua etmeli, Yüce Allah’ın 
 razı olacağı sözleri söyleyebilmek için Rabbine sığınmalı 
 ve yalvarıp yakarmalıdır. Bir tanesi, Tabiîn’in büyüklerinden 
 Tâvus bin Keysân’a gelip “Bana dua eder misin?” deyince 
 Tâvus Hazretleri “Gönlümde dua edebilecek haşyet hissetmiyorum.” 
 cevabını veriyor. İşte, konuşacak insan iç haşyet 
 ve manevî hazırlıkla dolu olarak muhataplarının karşısına 
 çıkmalı; çıkarken de kötü örnek olmaktan Allah’a sığınmalıdır.. 
 sığınmalı ve “Müslümanlığı benim şahsımda, davranışlarımda 
 ve kaba hallerimde görürlerse dine karşı nefrete sebebiyet 
 vermiş olurum.” mülahazasıyla, hitap edeceği yere 
 tir tir titreyerek yürümeli, sonra da bu duygularla 
 söze başlamalıdır.
Evet, meselenin sorumluluğunu hisseden bir kimse 
 için irşad adına halka sohbet etmek çok zordur. Hatta 
 vaaz u nasihat kadar zor bir iş yoktur denebilir. 
 Her kelimeyi Allah’ın rızasına bağlamak, iyi bir söz 
 söyleyince hemen nefis muhasebesi yaparak: “Aman Ya 
 Rabbi! Bir yanlışlığa düşmekten Sana sığınırım. Sözü 
 söyleten Sensin, telaffuz eden ben olsam da insanların 
 ihtiyacına binâen bu sözleri hatırıma getiren Sensin. 
 Bunu nefsime maletmek gibi bir şirke düşmekten beni 
 muhafaza buyur!” diyerek anında kendini sorgulamak, 
 murâkabede bulunmak çok önemli ve önemli olduğu kadar 
 da zor bir meseledir. Vaaz “gönlün sesi” olmalıdır. 
 Vâiz, o sesi önce kendi gönlünde duymalı; birisi ona 
 nasihat ediyormuş gibi hissetmeli; kendini, verdiği 
 misallerin kahramanıyla beraber bilmeli; Hz. Hamza’yı 
 destanlaştırırken karşısında Utbe’yi, Şeybe’yi, Velid’i 
 görüyor gibi olmalı ve ciddi bir konsantrasyon içerisinde 
 konuşmalıdır. 
Mesuliyet duygusundan mahrum kimseler bildikleri 
 şeyleri rastgele seslendirebilirler. Oysa, mesele 
 bir yarım saati doldurmak ve konuşmuş olmak değildir. 
 İrşadın en önemli tarifi; insanlarla Allah arasındaki 
 engelleri bertaraf ederek, lâhutî (ilâhî) alemle gönülleri 
 buluşturmaktır. Konuşmacı, göze batan tavırlarıyla, 
 kulak tahriş eden sözleriyle, beyanındaki kabalıkla 
 araya giriyorsa, irşad, maksadının aksine netice verecektir. 
 Hatibin kendini aradan çıkarıp muhataplarını O’nunla 
 başbaşa bırakması asıldır. Konuşanın nefsî meyilleri 
 de dahil aradakileri bertaraf etmek, manevî bir vuslat 
 köprüsü kurmak irşad yörüngeli bir konuşmanın en önemli 
 hedefidir. Böyle bir hazırlık ve duygudan yoksun olanlar, 
 alâka uyarma maksadıyla sunî olarak bağırıp çağırsalar 
 ve mevzuyu esprilere boğsalar da halk tarafından sevilmeyecek; 
 onları, Allah’a götüremedikleri gibi bir de kendilerinden 
 uzaklaştırmış olacaklardır. 
Hz. ÖMER’in Tavrı

 Hadis kitaplarında nakledildiği üzere; Hz. Ömer (radiyallahü 
 anh) bir Cuma günü minberde hutbe verirken ilk hicret 
 eden sahabîlerden biri camiye giriyor. O içeri girince 
 Hz. Ömer sözünü kesip “Saat kaç?!..” diyerek onun 
 geç kaldığını ifade ediyor. O sahabînin, mazeretini 
 söylerken “Çarşıdan eve dönerken geciktim ve abdest 
 alır almaz da geldim.” demesi üzerine “Allah Rasûlü’nün 
 Cuma günü gusletmeyi de emrettiğini bilmiyor musun?” 
 diyor.
İmam Şatıbî bu hadiseyi anlatırken, herhalde Hz. 
 Osman hakkında sûizanna sebep olmasın diye isim tasrih 
 etmiyor. Fakat bazı hadis kitaplarında Cuma’ya geç 
 kalan sahabinin Hz. Osman (radiyallahü anh) olduğu 
 belirtiliyor. 
Hz. Ömer Efendimiz’in bazı tavırlarında -bu hadisede 
 olduğu gibi- çok yüksek manalar bulunduğuna; konuşurken, 
 tavır koyarken.. söz, hal ve tavırlarına yüksek manalar 
 yüklediğine inanıyorum. Hz. Ömer gibi bir nezaket 
 ve firaset insanının, Hz. Osman gibi seçkin bir sahabiyi, 
 bizzat kendisinin üçüncü halife adayları arasında 
 ismini saydığı önemli bir dostunu mahcup edecek bir 
 sözü o kadar insan içinde rastgele söylemesi düşünülemez. 
 Öyleyse bu meselede Hz. Ömer’in tavrındaki inceliğe 
 dikkat etmek gerekir.
Herşeyden önce Hz. Ömer Efendimiz Cuma namazı ve 
 camiye erken gelme hususundaki hassasiyetini ortaya 
 koyuyor. Ayrıca, çok önemli şu hakîkate işaret ediyor: 
 Eğer hayırlı bir şey yapılıyorsa ve yapılan o şey 
 de önemliyse, Allah’ın rızasını kazanma gayesiyle 
 eda ediliyorsa.. bu işe ilk gönül vermiş olanlar, 
 daha sonra da daima önde olmalılar.. o işte sürekli 
 önde koşmalı, arkadan gelenlere bir hüsn-ü misal teşkil 
 etmeliler. Anne-babanın, çocuklarına bazı meselelerde 
 örnek olmaları gibi onlar da kendilerinden sonra gelenlere 
 iyi örnek olmalılar. O toplum içinde Hz. Osman herkesin 
 hürmet edip önde kabul ettiği, örnek alınacak, delil 
 sayılacak, hüccet kabul edilebilecek bir insandır. 
 O, hutbeye geç kalırsa başkalarının “Cuma’ya sonra 
 gidilse de, hutbe okunurken camiye varılsa da oluyormuş…” 
 deme ihtimali vardır. Öyleyse, Hz. Osman seviyesinde 
 bir kimsenin herkesten önce camiye gelmesi, ön safı 
 tutması ve bu haliyle halka örnek olması lazımdır.
 
Ayrıca, Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve 
 sellem) camiye en önce gelenin bir deve boğazlamış 
 gibi, daha sonrakilerin de sırasıyle sığır, koyun, 
 tavuk ve yumurta infak etmiş gibi; yani, ilk gelenden 
 ezan vaktinde camiye girene kadar herkesin derece 
 derece sevap kazanacağını belirtmesinden dolayı, o 
 devirdeki insanların Cuma namazı için camiye geliş 
 vakti, şafakla beraber başlıyordu. Hz. Ömer yaptığı 
 îkazla o hadis-i şerife de telmihte bulunmuş oluyordu.
Bir diğer mesele de şudur; Rasûl-ü Ekrem Efendimiz 
 Cuma günü gusletmenin gerekli olduğunu söylemiş; bundan 
 dolayı, Cuma günü gusletmeye bazı mezhepler vacip, 
 diğer bazıları da sünnet demişlerdir. O günkü şartlar; 
 yani çok sıcak bir bölgede, çok defa yün giyen insanlar 
 ve Mudar’dan gelen kabîlenin tavrında görüldüğü gibi 
 o yünün terden dolayı çok kötü kokması nazara alındığında 
 Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem’in, Cuma ve bayram 
 günlerinde guslü tavsiye buyurmasının hikmeti daha 
 iyi anlaşılacaktır. İşte Hz. Ömer, Cuma günü gusül 
 abdesti alınması gerektiğini Hz. Osman vesilesiyle 
 bir kere daha hatırlatmış oluyordu. Dahası, kendinden 
 sonra işin başına geçecek insana “Sen İmamsın, Efendimizin 
 yaptığı herşeyi sen de aynen yapmalısın ve bunu da 
 halk böyle bilmeli!” işaretini veriyordu.
Evet, Hz. Ömer, kendisine yakın bildiği bir insanı 
 bu şekilde hafifçe sarsmış; önde yürüyen insanların 
 dini yaşamada hassas olmaları gerektiği için onu hemen 
 îkaz etmiş; meselenin ehemmiyetini sözlerini kaldırabilecek 
 bu insan aracılığıyla ifade buyurmuştur.
Aslında, Hz. Ömer Efendimiz’in benim tezkiyeme ihtiyacı 
 yoktur. Fakat zihinlerde yanlış bir şey kalır; “Biz 
 bile caminin içinde bunu yapmayız, Hz. Ömer nasıl 
 yapar?” sorusuyla her yönüyle mükemmel bir insan hakkında 
 sûizan kapıları açılır endişesiyle bu kadarcık bir 
 açıklamayı zaruri gördüm. Böyle bir tavır, Hz. Ömer’in 
 büyüklüğüne nisbetle küçük görülebilir; fakat Hz. 
 Ömer’in ona yüklediği manalar açısından bakılınca 
 o davranış çok büyüktür. Hz. Ömer Efendimiz’in bir 
 arkadaşını, cephede aynı safta beraber mücadele verdiği 
 bir dostunu caminin içinde mahcup etmesi, utandırması 
 kesinlikle çok basit bir manaya matuf olamaz. Hele 
 o tavırda bir garaz (kötü niyet) katiyen bulunamaz.
</div>

Bunlar, Son Sözlerim Olabilir!..