Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">

 Farklılık ortaya koymaya çalışmalar hep şeytandandır. 
 Kendini farklı düşünme, kıdem farklılığına girme, gelecek 
 adına pay sahibi olma arzusu.. bunların hepsi şeytanî 
 tuzaklardır. “Hele bana bir fırsat verilse, bak ben 
 nasıl konuşurum. Kalemimi nasıl konuştururum..” bu mülahazalar 
 insanı Odetta’nın akıbetine sürükler. Ruhunun taşlaşacağı 
 bir son onu bekler. En büyük belalardan birisi insanın 
 kendini farklı görmesidir. İnsanlığın başına büyük felaketler 
 bundan dolayı gelmedi mi? Kendini üstün soy, ari ırk 
 sayanlar dünya savaşlarına sebebiyet verdiler. 
 “Kul peygamber ol”; Allah’ın Nebi’sine telkini budur. 
 Bütün insanlığı Cennet’e götürecek bir yol bulsam, yine 
 ben farklı bir insan değilim; kabul buyururlarsa “insanlar 
 içinden bir insanım” mülahazasını hep taşımamız lazım. 
 Asr-ı saadette habeşî ile kureyşî arasında hiçbir fark 
 yoktu. Ama bugün maalesef biraz mürekkep yalayanlar 
 farklılık sendromundan kurtulamıyorlar. Sanki mürekkepte 
 bir virüs var, ondan virüs kapıyorlar.
 ***
Allah’ı Çokça Anmak

 İnsanlar Allah’ı daha çok zikretmelidir. Tecelliyat-ı 
 ilahiyenin binini birden bir anda duysan bile, milyonunu 
 bir anda duyabilme ve tırnağının ucundan bütün hücrelerine 
 kadar bunu hissedebilme cehdi olmalıdır. Allah bizleri 
 şekilcilikten, görüntüden, suretten halâs eylesin ve 
 mana-yı hakikiye ulaştırsın. Ama maalesef Cenabı Hakk’ın 
 bu kadar lütufları karşısında bizler hala daha suretle 
 uğraşıyoruz, şekilde kalıyoruz. Bir “La ilahe illallah” 
 derken, çok arzu ediyorum ki: O anda Cenab-ı Hakk’ın 
 bütün isimlerini, bütün tecellilerini bir anda duyabileyim, 
 bir anda onlarla dolayım. Cenab-ı Hakk’ı anarken kendimize 
 göre değil, O’nun büyüklüğüne, enginliğine göre anmak 
 için insan kendini zorlamalı. Otuz sene-kırk sene demeden 
 ısrarlı olmalı. Kendi darlığımızla değil, o tecelli-yi 
 ilahiyi kendi enginliği içinde anlamalıyız.
 ***
Hasta Ruhlar 

 Bir insan devamlı kendini anlatma, kendini beğendirme 
 lüzumunu duyuyorsa, o Allah’ın hasis bir kulu demektir. 
 Her fırsatı kendisi için değerlendirmeye kalkanlar, 
 hem aklen, hem ruhen, hem de itikadî açıdan noksan ve 
 marazlı zavallılardır. Millet sana teveccüh ediyorsa, 
 sana bir alaka gösteriyorsa bu krediyi ancak dinin için, 
 Allah’ın ismini yüceltmek için kullanabilirsin.
 ***
Yorgunluk

 Biz aslında kulluktan yana bir yorgunluk yaşıyoruz. 
 Hepimiz yorgun asker gibiyiz, adeta ibadetlerden yorulmuşuz. 
 Bir bıkkınlık var. Müslümanlığa çok avamca bakıyoruz. 
 Kalblerimizde onu çok daraltıyor, sığlaştırıyoruz. Bütün 
 Ramazan boyunca ekranlarda bir şeyler konuşuldu, din 
 anlatıldı ama hiçbirisi yeni müslüman olmuş bir zenci 
 kadının konuştuğu kadar anlamlı konuşmadı. O ne güzel 
 şuur, meseleleri ne güzel kavrama… Biz ülfetin zebunu 
 olmuşuz. Değerler gözümüzde renk atmış, matlaşmış, bizde 
 heyecan uyarmıyor. İbadetleri şeker-şerbet yudumlar 
 gibi eda edemiyoruz. Nedir bu mekr-i ilahi bilemiyorum? 
 Neden duyamıyoruz? Neden heyecan yok? Her namazda cemaattan 
 bir-iki insanın içi geçse bu konsantrasyon ruhlarda 
 çok şey ifade edebilir. Ama neden olmuyor, bilemiyorum?
 ***
Neden Heyecan Yok?

 Okuduğumuz Kur’an-ı Kerim ve yaptığımız evrad u ezkarın 
 şuursuzca yapılması matlup değilse de, böyle yapılırsa 
 da bir kısım duygularımıza hitap eder ve bu itibarla 
 istifade etmiş oluruz. Ümit ederiz ki; tıpkı yağmur 
 taneleri gibi, toprağın bağrındaki tohumların uyarılmasına 
 vesile olur. Insana düşen daha derince istifade edebilmesidir. 
 Daha derin mülahazalara açılabilmek için de insanın 
 kendini biraz zorlaması lazımdır. Her kelimeyi, her 
 ifadeyi bir idrak ve şuur içinde kalbin derinliklerine 
 bir cehd ile indirmek gerekir. Şuurluca duyabilme, biri 
 bin yapar. Şuurluca okuyamıyorum diyerek terk etmek 
 de hata olur. 
 Her zaman aynı yüksek ruh halini yaşayamama, kabz halinden 
 kaynaklanıyor olabilir. Aslında bu durum da müsbet yolda 
 değerlendirilebilir. Zira kabz hali, basta açılmanın 
 yoludur. Kabz, bast kapısının tokmağıdır.
 ***
Biz Yumurtanın İçindeki Civciv 
 Gibiyiz

 Bu alemdeki durumumuz aynen yumurta içindeki civcivin 
 hali gibi. Yumurtanın içindeki civcive “Dışarıda bir 
 dünya var” deseniz o inanmaz, “Hadi be sende!” der. 
 Biz de onun gibi ahireti hesap edemiyoruz. İnsan bir 
 bilebilse, “Bir ömür boyu dişimi sıkıp keşke daha fazlasına 
 katlansaydım” diyecek; ama iş işten geçmiş olacak. Burada 
 her bir gayret, orada inkişafa vesile olur. Zaten insan 
 burada meşru daire ile iktifa etse bir mahrumiyet yaşamış 
 olmaz. Herkes bulunduğu konumun hakkını vermeye çalışmalı. 
 Bütün mesele bu…
 ***
Eşyanın Perde Arkası

 Sofistler diyor ki: “Dış dünya bizim gördüğümüz şekilde 
 değildir. Bizim gördüğümüzü sandığımız şeyler zihinlerimizdeki 
 algılardan ibarettir.” Tasavvufî manâda eşyanın perde 
 arkası dediğimiz şey bundan farklıdır. Bizde “Hakâiku’l-eşya 
 sabitetün-eşyanın hakikatı, varlığı sabittir.” bir prensiptir. 
 Bunun ötesinde mesela sizden şu ağacın bir resmini istesem 
 gördüğünüz şeyi tasvir edersiniz. Ancak ağaç ondan ibaret 
 değildir. Ağacın bir de görülmeyen portresi vardır ki 
 o da ekosistemdeki yeri, oksijen-karbondioksit alış-verişi, 
 fotosentez faaliyetleri vs… Onun için bir biyolog ağaçta 
 herkesin gördüğünden daha derince, farklı şeyler görür. 
 Çünkü onun bu konuda farklı ihtisası vardır. Aynen bunun 
 gibi bazı konularda derinleşmiş olanlar eşya ve hadiselerin 
 çehrelerinde onun perde arkasını müşahede edebilirler. 
 Mesela; bir ağaca bakar, onda Allah’ın isim ve sıfatlarının 
 ayan-beyan tecelli ettiğini görürler. 
 Eşyanın çehresinde görülen şeyler objektif de değildir. 
 Yani herkes aynı şeyi görmez. Mesela; yukarıda arzedilen 
 misalde, bir ağaçta biyolog farklı şeyi görür, fizikçi 
 farklı şeyi görür, marangoz daha farklı bir şeyi… Ayrıca 
 bunlar kendi içlerinde de derinliklerine göre farklı 
 sınıflara ayrılırlar. Bu durum, görülen şeyin yanlışlığını 
 veya tutarsızlığını göstermez. Bakanların farklılığı 
 böyle bir farklılığa sebebiyet verir.
 ***
</div>