Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">

 Kur’an okurken, hutbe verirken “Estaizü…” 
 diyorlar, bu yanlış. Kur’an’da Kur’an okunacakken “Allah’a 
 sığınma dileyin, sığınma talebinde bulunun” buyruluyor. 
 Bu halde okurken biz, “Sığınma talebinde bulunuyoruz” 
 demeyiz, “Sığınırız”. (Estaizü: “Sığınma 
 diliyorum”; Eûzü: “Sığınıyorum” manasına 
 gelir.) Yani her halükarda “Eûzü billahi…” 
 demek lazımdır.
 Her zaman Eûzü Besmele’yi adet haline getirmeliyiz. 
 Ayet okurken besmele yetmez. Çok saygılı davranmalıyız. 
 Efendimiz’in her adı geçtiğinde mutlaka salavat getirmeliyiz, 
 sadece dille değil bütün vücudumuzla. O’nun adı geçtiğinde 
 hem bedenen hem ruhen toparlanmalıyız. Çünkü O’nun ruhaniyatı 
 teşrif etmiş olabilir. Ama bu saygıyı gösterirken de 
 katiyen riya ve sum’aya girmemeli, saygımızı gönlümüzün 
 derinliği ölçüsünde ve içimizden geldiği şekliyle ifade 
 etmeliyiz.
 SAYGISIZLIÄžA SAVAŞ AÇACAÄžIZ. Her yerde saygıda aşırı 
 hassasiyet göstererek onu yerleştireceğiz.
***

 Zühdün tarifi: “Dünyayı kesben değil, kalben terketmek.” 
 Bunun ölçüsü de dünya umurundan kaybettiğine üzülmemek, 
 kazandığına sevinmemek
***
Hazreti Süleyman bir karıncanın bir senede ne yiyeceğini 
 sormuş. “Bir buğday” demişler. O da denemek 
 için bir karıncayı bir kutuya koymuş ve içine de bir 
 tane buğday atmış. Bir sene sonra açıp baktığında kutuda 
 karınca ve buğdayın yarısı varmış. Karıncaya sormuş: 
 “Sen senede bir buğday yemez miydin?”. “Ya 
 Süleyman! O rızkımı Rezzak u Kerim verirken öyle idi. 
 Ama rızık senin vasıtanla gelince senin ileride ne yapacağını 
 bilemedim ki onun için ihtiyatlı davrandım.” 
***
Birbirimizle kavga edip çekişip duruyoruz. Birbirimize 
 canımız sıkıldığı kadar Allah’ın adının duyulmayışına 
 canımız sıkılmıyor. Halbuki o bizim var oluş gayemiz.
***
Beklenti

 Biz hiç ama hiç beklenti içinde olamayız. Hatta bir 
 insana bir iyilik yaptığımızda ondan bile teşekkür beklentisi 
 içinde olmamalıyız. “Men lem yeşkurin nâse lem 
 yeşkurillah – İnsanlara teşekkür etmeyen Allah’a da 
 teşekkür etmez.” hakikatı onu ilgilendirir, bizi 
 ilgilendirmez. Biz tek bir şeyin beklentisi içinde olabiliriz 
 o da ALLAH RIZASI. Hiçbir şeyde hırs göstermek caiz 
 değildir ama Allah’ın rızasını kazanmak uğruna, O’nun 
 adını dünyanın her tarafında duyurma hususunda ölesiye 
 hırs göstermek caiz, hatta matlubtur. Hırs gösterilecek 
 tek nokta budur.
***
Bizim pek çok zaaflarımız var. Bunların farkına varma 
 ve itiraf etme, onları iradeyle zapt u rapt altına alma 
 ve onlara rağmen iffetle yaşama insanı evc-i kemalâta 
 (kâmil insan zirvesi) yükseltir.
***
Hazreti Adem’in yasak meyveye el uzatmasına “Hasenâtül 
 ebrâr seyyiâtül mukarrabin-Ebrar adına iyilik sayılan 
 bir fiil, daha ileri seviyede bulunan mukarrabin için 
 günah sayılır” sırrıyla bakılmalıdır. O bir içtihat 
 hatasıdır, iftar vaktini bilememe meselesidir. İnsanların 
 bulundukları konuma göre yaptıkları fiiller farklılık 
 arzeder. Salonda bulunanın, koridordakinin yaptığını 
 yapması, salonda olma adabına uymayacağından hatadır. 
 Harem odasında hareme mahrem olmuş kimse de salondakinin 
 yaptığını yapamaz.
***
Efedimiz hakkında akla gelen kötü şeyleri hemen ELİNİN 
 TERSİYLE VURUP KOVACAKSIN! Hiç barındırmayacaksın. Hani 
 bahar bulutları gibi zihne gelse.. hani mesela “taaddüt-ü 
 zevcât” filan akla gelse hemen “Ne güzel Ya 
 Rabbi! O Güzeller Güzelinde bu şey ne güzel duruyor!” 
 diyeceksin. 
***
Günah çok kötü bir şeydir ancak bir yerde iyi sayılabilir. O da kulun bir günaha girip bir ömür boyu onun için ah u vah etmesidir. Mesela bir harama im’an-ı nazar ile (dikkatlice) bakmıştır, yıllar sonra bile onu hatırladıkça iki büklüm olur ve o Rahmet Kapısı’na yönelir.

***
 Öyle bir Sultan’a kul olacaksın ki Fatih Sultan Mehmet ile bir farkın kalmayacak, Yavuz Sultan Selim ile aynı çeşmeden testini dolduracaksın.
</div>

Saygısızlığa Savaş