Herkul Nağme

<div class="elementor-widget-container">

Muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi, bu hasbihalinde şu hususlar üzerinde durdu:
*Rasûl-ü Ekrem Efendimiz (aleyhissalâtü vesselâm) şöyle buyurur:
<h2 style="text-align: center;"><span class="ez-toc-section" id="%D8%A3%D9%8E%D9%82%D9%92%D8%B1%D9%8E%D8%A8%D9%8F_%D9%85%D9%8E%D8%A7_%D9%8A%D9%8E%D9%83%D9%8F%D9%88%D9%86%D9%8F_%D8%A7%D9%84%D9%92%D8%B9%D9%8E%D8%A8%D9%92%D8%AF%D9%8F_%D9%85%D9%90%D9%86%D9%92_%D8%B1%D9%8E%D8%A8%D9%90%D9%91%D9%87%D9%90_%D9%88%D9%8E%D9%87%D9%8F%D9%88%D9%8E_%D8%B3%D9%8E%D8%A7%D8%AC%D9%90%D8%AF%D9%8C">أَقْرَبُ مَا يَكُونُ الْعَبْدُ مِنْ رَبِّهِ وَهُوَ سَاجِدٌ</h2>
“Kulun Rabbisine en yakın olduğu an secde hâlidir.” Zira secdede, Allah’ın büyüklüğünü ifadenin yanında insanın kendi küçüklüğünü ortaya koyması gibi iki mülâhaza bir araya gelir; bu iki mülâhaza bir araya gelip örtüşünce de Allah’a en yakın olma hâli zuhur eder. Evet, kul, tevazu, mahviyet ve hacâlet içinde başını yere koyduğunda ve hatta mümkün olsa başını topraktan daha aşağı götürme azmiyle secdeye kapandığında Allah’a kurbet hâsıl olur.
*Rasûl-ü Ekrem (sallallâhu aleyhi ve sellem) Efendimiz’in Hazreti Ebu Bekir’e öğrettiği ve secdede okunması tavsiye edilen dua şöyledir:
<h2 align="center" dir="RTL" style="background: #f8f8f8; margin: 6pt 0in 0pt; text-align: center; unicode-bidi: embed; direction: rtl;"><span class="ez-toc-section" id="%D8%A7%D9%8E%D9%84%D9%84%D9%91%D9%B0%D9%87%D9%8F%D9%85%D9%8E%D9%91_%D8%A5%D9%90%D9%86%D9%90%D9%91%D9%8A_%D8%B8%D9%8E%D9%84%D9%8E%D9%85%D9%92%D8%AA%D9%8F_%D9%86%D9%8E%D9%81%D9%92%D8%B3%D9%90%D9%8A_%D8%B8%D9%8F%D9%84%D9%92%D9%85%D8%A7%D9%8B_%D9%83%D9%8E%D8%AB%D9%90%D9%8A%D8%B1%D8%A7%D9%8B%D8%8C_%D9%88%D9%8E%D9%84%D8%A7%D9%8E_%D9%8A%D9%8E%D8%BA%D9%92%D9%81%D9%90%D8%B1%D9%8F_%D8%A7%D9%84%D8%B0%D9%8F%D9%91%D9%86%D9%8F%D9%88%D8%A8%D9%8E_%D8%A5%D9%90%D9%84%D8%A7%D9%8E%D9%91_%D8%A3%D9%8E%D9%86%D9%92%D8%AA%D9%8E%D8%8C_%D9%81%D9%8E%D8%A7%D8%BA%D9%92%D9%81%D9%90%D8%B1%D9%92_%D9%84%D9%90%D9%8A_%D9%85%D9%8E%D8%BA%D9%92%D9%81%D9%90%D8%B1%D9%8E%D8%A9%D9%8B_%D9%85%D9%90%D9%86%D9%92_%D8%B9%D9%90%D9%86%D9%92%D8%AF%D9%90%D9%83%D9%8E%D8%8C_%D9%88%D9%8E%D8%A7%D8%B1%D9%92%D8%AD%D9%8E%D9%85%D9%92%D9%86%D9%90%D9%8A%D8%8C_%D8%A5%D9%90%D9%86%D9%8E%D9%91%D9%83%D9%8E_%D8%A3%D9%8E%D9%86%D9%92%D8%AA%D9%8E_%D8%A7%D9%84%D9%92%D8%BA%D9%8E%D9%81%D9%8F%D9%88%D8%B1%D9%8F_%D8%A7%D9%84%D8%B1%D9%8E%D9%91%D8%AD%D9%90%D9%8A%D9%85%D9%8F">اَللّٰهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْماً كَثِيراً، وَلاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ، فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِنْ عِنْدِكَ، وَارْحَمْنِي، إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ</h2>
“Allah’ım, muhakkak ben nefsime namütenahî zulümde bulundum; günahları bağışlayacak Senden gayrı kimse yoktur. Nezd-i Uluhiyetinden hususi ve sürpriz bir mağfiretle beni yarlığa, bana merhamet et; şüphesiz ki Sen yegâne Gafûr ve Rahîm’sin.”
*Kanaatimce, İnsanlığın İftihar Tablosu’na nispet edilecek her şey “saadet”, “kutlu”, “mutlu” gibi sıfatlarla anılmalıdır. Bu mevzuda Kitap ve Sünnet’te bir şey görmedim; fakat, Efendimiz’e gönülden saygımızın ifadesi olarak, böyle davranmak gerektiğine inanıyorum. Halk “Hira Mağarası” diyor; bunu kullanmada bir mahzur olmayabilir; lakin Efendimiz’e saygının gereği olarak ona “Hira Sultanlığı” denmeli; “saadetli Hira yuvası” denmeli. İnsanlığın İftihar Tablosu’nun hicret ederken tahassun buyurduğu yer hakkında Sevr Mağarası değil, “Sevr Sultanlığı” diyeceksiniz. “Kabr-i Saadetleri”, “mutlu kabirleri”, “kutlu kabirleri” diyeceksiniz. Hatta “makbûr” düşüncesini hatırlattığından dolayı ona kabir dememeyi tercih ederim. Bir yönüyle “ruhunun ufkuna yürüme limanı” derim. Saygınız ölçüsünde saygı görürsünüz.
*Hücre-i Saâdet o kadar dardı ki, -o hücreye canlarımız kurban olsun- Efendimiz’e rahat secde edecek kadar bile yer kalmıyordu. Âişe Validemiz’in naklettiğine göre, Allah Rasûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) gece namaza durduğunda, secde edeceği zaman eliyle Hazreti Âişe’nin ayaklarına dokunuyor ve ancak o mübarek Validemiz ayaklarını çektikten sonra oraya secde edebiliyordu.
*İmam Bûsîrî, Rasûl-ü Ekrem (sallallâhu aleyhi ve sellem) Efendimiz’in ortaya koyduğu derin kulluğu anlatırken der ki:
<h2 style="text-align: center;"><span class="ez-toc-section" id="%D8%B8%D9%8E%D9%84%D9%8E%D9%85%D9%92%D8%AA%D9%8F_%D8%B3%D9%8F%D9%86%D9%8E%D9%91%D8%A9%D9%8E_%D9%85%D9%8E%D9%86%D9%92_%D8%A7%D9%8E%D8%AD%D9%92%D9%8A%D8%A7%D9%8E_%D8%A7%D9%84%D8%B8%D9%8E%D9%91%D9%84%D8%A7%D9%8E%D9%85%D9%8E_%D8%A7%D9%90%D9%84%D9%B0%D9%8A">ظَلَمْتُ سُنَّةَ مَنْ اَحْياَ الظَّلاَمَ اِلٰي</h2>
<h2 style="text-align: center;"><span class="ez-toc-section" id="%D8%A7%D9%8E%D9%86%D9%92_%D8%A7%D9%90%D8%B4%D9%92%D8%AA%D9%8E%D9%83%D9%8E%D8%AA%D9%92_%D9%82%D9%8E%D8%AF%D9%8E%D9%85%D9%8E%D8%A7%D9%87%D9%8F_%D8%A7%D9%84%D8%B6%D9%8F%D8%B1%D9%8E%D9%91_%D9%85%D9%90%D9%86%D9%92_%D9%88%D9%8E%D8%B1%D9%8E%D9%85%D9%90">اَنْ اِشْتَكَتْ قَدَمَاهُ الضُرَّ مِنْ وَرَمِ</h2>
“Ben, ayakları şişinceye kadar geceleri ibadetle ihya eden O Zât’ın sünnetine, onu terk etmek suretiyle zulmettim.” 
*Allah Rasûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) öyle derin bir kulluk ortaya koymuştu ki, dahası olmaz. Onun, sabahlara kadar ibadet ettiğini gören Hazreti Âişe Validemiz (bir rivayette de Hazreti Bilal), “Senin hiç günahın yok ki!” manasına “Biz sana aşikâr bir fetih ve zafer ihsan ettik. Bu da Allah’ın, senin geçmiş ve gelecek kusurlarını bağışlaması, sana yaptığı ihsan ve in’amı tamamlaması, seni dosdoğru yola hidâyet etmesi ve sana şanlı şerefli bir zafer vermesi içindir.” (Fetih, 48/1-3) ayetlerini okuyunca, Rasûl-ü Ekrem Efendimiz, “Beni onca nimetlerle serfiraz kılan Rabbime çok kulluk yapan, çok şükreden bir kul olmayayım mı?” şeklinde cevap veriyor ve yine kendine yakışan bir tavır sergiliyordu.
</div>

416. Nağme: Efendimiz’in Namazı, Secde Duası ve Hücre-i Saâdet