- 283 -

Abdurrahman Tahsin'in fıkrasıdır.

Ey yüce Üstad,

Risale-i Nur dairesi içine kabul ve bu âb-ı kevser-i hayatla menba-ı feyz-i iman, gayet değerli ve kıymettar bu ebedî dersle, kendimi daima mesut ve bahtiyar addediyorum. Yalnız sür'at-i kalemim olmadığından, yazıyı biraz tehirinden müteessirim. Sehil ve muvaffakiyetime hayırlı dualarınızı rica eder, kemâl-i edeple ellerinizi öperim, muhterem Üstadım.

Rûz sâim, leyl kaim,

Çû makam-ı âşıkan

Leyle-i nısf-ı Regaib,

Târik-ı dünya ve tâib.

Nâşir-i Risale-i Nur,

Bediüzzaman muhibb-i bâz-ı Geylân.

Ey ferîd-i asru'z-zamân

Sensin hakîm-i kalbân.

Fakir talebeniz

Abdurrahman Tahsin

• • •

- 284 -

Ahmed Nazif'in bir parça mektubundandır.

Maddî ve mânevî borcumuz olan hizmetleri ifâdan kendimizi çekmek, hissizlik ve bîgânelik fıtratımızda ve yaratılışımızda yoktur ki kalalım. Madem Cenâb-ı Hâlık-ı Rahîm bizleri insan yaratmıştır. İnsanlığın emrettiği vezâifin binde birini dahi ifâ edemediğimiz halde, büs bütün nasıl bîgâne kalalım?