Bamteli

<div class="elementor-widget-container">
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px">
-Allah’la münasebet açısından kopukluğun bir lahzasına bile razı olmamak ve 
sürekli şu duada nazara verilen mülahazalarla Cenab-ı Hakk’a sığınmak lazımdır: 
يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ، بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغِيثُ، أَصْلِحْ لِي 
شَأْنِي كُلَّهُ وَلاَ تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ “Ey 
her şeyi var eden hayat sahibi Hayy ve ey her şeyin varlık ve bekâsını kudret 
elinde tutan Kayyûm, rahmetinin vüs’atine itimad ederek Sen’den merhamet 
dileniyorum; bütün ahvâlimi ıslah eyle, her türlü tavır ve hareketimi kulluk 
şuuruyla beze ve göz açıp kapayıncaya kadar olsun, beni nefsimle başbaşa 
bırakma, sürekli kötülükleri emreden nefsimin acımasızlığına terketme!” 
(00:40) -Gaflete mâni olan ve -varsa- onu dağıtan en önemli vesilelerden 
biri de; laubâlîliğe kapalı kalmak ve her beraberliği bir müzakere meclisine 
dönüştürmek suretiyle okunması faydalı eserleri okumak ve muhâvereleri sohbet-i 
Cânân etrafında örgülemektir. Sürekli köpürüp duran bir marifete ulaşma, fikir 
ve duygu alış-verişiyle irfan ocağını iyice kızıştırma, böylece Allah aşkını ve 
O’na iştiyakı yüreklerde hep canlı tutma hususlarında birbirimize karşı sorumlu 
olduğumuz unutulmamalıdır. (05:13) -Vazifelerini ücrete bağlayan 
insanların uzun zaman başarılı oldukları hiç görülmemiştir. “Şunun için hizmet 
ediyorum ama şu da gelse iyi olur” diyenler, falso yatırımı yapmış olurlar. 
(06:46) 
</blockquote> 
Soru: İslâm’da âlim/ulemâ geleneğinin dinî temelleri var 
mıdır? Âlimlerin tarih boyunca Müslüman toplumlarda gördükleri fonksiyonlar 
neler olmuştur? Günümüzde insanlar nezdindeki güven kredilerini onları hayırlı 
işlere sevk ve teşvik etmede kullanan kanaat önderleri bu geleneğin devamı 
olarak görülebilir mi? (09:34) 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Bilgi, bilim ve bilmek mânâlarına gelen ilim, Cenâb-ı Hakk’ın sübûtî 
sıfatlarındandır. Diğer sıfât-ı sübhâniye gibi Allah’ın ilim sıfatı da, melek, 
ins, cin ve ruhanîlerin ilmine benzemez. O’nun ilmi her şeyi muhîttir ve hiçbir 
şey bu daire-i muhîta haricinde değildir.. ve aynı zamanda bu sıfat-ı kudsiye 
için azalma-çoğalma, gelişme-kemale erme ve öğrenerek elde edilme söz konusu 
değildir. Âlim, Alîm ve Allâm isimleri, esmâ-yı hüsnâdandır. 
(10:00) -İzafî planda her şeyi en iyi ve isabetli şekilde bilenler, 
Cenâb-ı Hakk’ın ilmi ile münasebeti bulunan insanlardır; enbiyâ ve mürselin, 
onlar arasında da öncelikle Ulü’l-Azm peygamberler gerçek âlimlerdir ki, bunlar 
Kur’ân-ı Kerim’de şöyle anlatılmaktadır: “Hatırla, bir vakit peygamberlerden söz 
almıştık. Sen’den, Nuh’tan, İbrahim’den, Musa’dan ve Meryem oğlu İsa’dan… 
Onlardan sapasağlam bir söz aldık.” (Ahzâb sûresi, 33/7) Ayet-i kerimedeki 
“Sen’den” tabiriyle kastedilen Efendiler Efendisi Hazreti Muhammed’dir 
(sallallâhu aleyhi ve sellem). Diğer Ulü’l-Azm peygamberler ise Hazreti Nuh, 
Hazreti İbrahim, Hazreti Musa ve bir de Hazreti İsa’dır (salavâtullahi ve 
selâmuhu alâ nebiyyinâ ve aleyhim). (11:42) -Peygamberlerin ilmine vâris 
olanlar, asfiya, ebrâr ve mukarrabîndir. Kur’an ilimde kök salmış insanları 
–mealen– şöyle anlatır: “Bu muazzam kitabı sana indiren O’dur. Onun âyetlerinin 
bir kısmı muhkem olup bunlar Kitabın esasıdır. Âyetlerin bir kısmı ise 
müteşabihtir. Kalblerinde eğrilik olanlar sırf fitne çıkarmak, insanları 
saptırmak ve kendi arzularına göre yorumlamak için müteşabih kısmına tutunup 
onlarla uğraşır dururlar. Halbuki onların hakikatini, gerçek yorumunu Allah’tan 
başkası bilemez. İlimde ileri gidenler (râsihûn), “Biz ona olduğu gibi inandık. 
Hepsi de Rabbimizin katından gelmiştir.” derler.” (Âl-i İmrân, 3/7) 
(15:27) -Sahabe Efendilerimiz ulemâ silsilesinin ön saflarında 
zikredilmesi gereken insanlardır. Ezcümle, Hazreti Ebu Bekir kendi derinliğini 
bilemeyecek kadar mahviyet ve hacâlet insanı olmanın yanı sıra ilimde de rüsûh 
bulmuş bir insandı. (17:15) -Hazreti Ali efendimizin vilayet adına “ilm-i 
ledünn”e dair bambaşka bir derinliği vardı. Diğer halifeler ve sahabiler de 
derecelerine göre ilimden nasiplenmişlerdi. Ne var ki, o dönem bir nevi isimsiz 
müsemma dönemiydi; âlim vardı ama bu vasıfla anılan ya yoktu ya da çok azdı. Ebu 
Hüreyre ve Hazreti Âişe gibi ilimde kök salmış insanlar bile ilim sahibi 
olduklarını hiç iddia etmezlerdi, fakat Ashab-ı Kiram arasında pek çok âlim 
mevcuttu. (20:17) -İlk Müslümanlar ilim ufku, hakikat tutkusu ve 
araştırma aşkıyla varlık ve eşyayı didik didik etmiş, çağlar boyu birer kaynak 
olarak herkesin başvuracağı çok önemli tespitlerde bulunmuş, uğradıkları her 
yeri kendi engin zevklerine göre yeniden şekillendirmiş ve tıpkı Cennetlerin 
koridorları hâline getirmişlerdi. Bunların insanlığa armağan ettikleri eserler 
çağları aşacak nitelikte ve Batı Rönesansı’na öncülük yapacak mahiyettedir. 
Çoklarının dediği gibi; Batı Rönesansı’nın arkasında Endülüs’teki İslam 
medeniyeti vardır. Fakat, maalesef, hicri beşinci asırdan günümüze doğru 
gelinirken o aşk u iştiyak yavaş yavaş söndü. O beyin fırtınaları tamamen dindi, 
her şey tersine döndü.. ve bu millette öldüren bir yorgunluk yaşanmaya başladı. 
(23:02) -Cenab-ı Hak, ulemâyı tebcil etmiş ve buyurmuştur ki;إِنَّمَا 
يَخْشَى اللهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ“Allah’tan, kulları arasında ancak 
âlimler hakkıyla korkar.” (Fâtır, 35/28) Evet Allah’a (celle celâluhu) karşı 
ancak âlimler saygılı olur; çünkü ulûhiyet dairesine karşı hürmet hissi, bilip 
tanımaya bağlıdır. Allah’ı (celle celâluhu) bilmeyenlerin ve daire-i ulûhiyetin 
esrarına vâkıf olmayanların saygı ve haşyetten nasipsiz oldukları açıktır. 
(24:45) -Bir altın dönemden sonra ne olmuşsa olmuş ve sanki beşinci 
asırdan itibaren ilmî faaliyetlerde ciddi bir durgunluk dönemine girilmiştir. 
Medrese bir taraftan kapılarını fünun-u müspeteye kapatırken diğer taraftan kalb 
ve ruh ufkuna karşı tavır almaya başlamıştır. Netice itibarıyla tekye ve medrese 
birbirinden kopmuş; fünun-u müspete, ulum-u diniye ve kalbî-ruhî hayat 
birbirinden uzaklaşıp her biri bir yana savrulmuştur. İlim adına son dönemdeki 
çırpınışlarımız zaviyesinden -meseleyi bir espriye bağlayarak ifade edecek 
olursak- sistemli düşünce, hakikat aşkı ve araştırma iştiyakından talak-ı selase 
ile boşandıktan sonra, bunları tekrar elde edebilmek için zevc-i aher 
gerekecekti. Biz bunları boşadıktan sonra yabancı düşüncelerle zifaf 
olduğumuzdan bu şart da yerine gelmiş oldu. Dolayısıyla, artık ilim, bilim ve 
kalb için zifaf mevsimi gelmiş demektir. (26:26) -Müslüman toplumlarda 
âlimler hep yol gösterici olmuş; tarafsız tavır ve davranışlarıyla herkesin 
güvenini sağlayarak hem halka hem de idarecilere rehberlik yapmışlardır. Bu 
cümleden olarak, Osman Gazi’nin Şeyh Edebali’ye, İkinci Murad’ın Hacı Bayram 
Veli’ye, Fatih Sultan Mehmed’in Molla Hüsrev ve Akşemseddin’e, Yavuz Sultan 
Selim’in Zenbilli Ali Cemali Efendi’ye ve Kanuni’nin Ebussuud Efendi’ye olan 
hürmet ve itimadı hemen akla gelen misallerden birkaçıdır. 
(31:35) -Günümüzde de hem Diyanet camiasında hem de diğer insanlar 
arasında kanaat önderleri vardır. Boş değildir ama kocaman bir boşluğu bertaraf 
etmeye gücü yetecek kadar bir kanaat önderi topluluğu olduğu da söylenemez. 
Hazreti Yusuf’un düştüğü kuyudan daha derin bir kuyuya düşmüşüz ve çok ciddi bir 
boşluk içinde bocalayıp duruyoruz. Oradan sıyrılabilmemiz için çok ciddi bir 
firâset ve kiyâsete ihtiyaç var. (36:46) -Gerçek kanaat önderi, halkın 
büyük görüp teveccüh etmesini fırsat bilip büyüklük tahtına oturarak onu 
kullanan insan değil, onların duygu ve düşüncelerini besleyecek, onları hayra 
yönlendirecek ve yanlış iş yapmalarını engelleyecek insanlardır. 
(37:30) -“Benim gökte iki, yerde de iki vezirim var. Gökteki vezirlerim 
Cebrail ve Mikâil; yerdeki vezirlerim de Ebû Bekir ve Ömer’dir.” buyuran 
İnsanlığın İftihar Tablosu, bu iki yârânının kıymetini ifade etmekle beraber hiç 
kimsenin kendi kendine yetmeyeceğine de imada bulunmuş; -meâlen- “Allah bir 
sultana/idareciye merhamet buyurmuşsa, ona iki vezir lutfeder; birisi onu 
kötülüklerden alıkoyar, diğeri de hep iyiliklere sevk eder.” buyurmuştur. Bugün 
de bir yandan kendisine yetmediğine inanan ve istişareye açık olan idarecilere; 
diğer taraftan da meseleleri siyasi mülahazalara feda etmeden doğruların 
tercümanı olacak kanaat önderlerine ihtiyacımız var. 
(38:33) -Milletimizin geçmişte yaptığı iyilik ve güzellikler gelecekte 
yapacağı iyilik ve güzelliklerin yanıltmayan en güçlü referanslarıdır. Allah’ın 
izni ve inayetiyle, bu millet bir kere daha kendisini bulacak ve insanlığa 
şimdiye kadar duymadığı bambaşka besteler dinletecektir. 
(41:20) </blockquote>
</div>

Ulemâ Geleneği ve Kanaat Önderleri